Ανησυχίες λίγο προ θανάτου….

Όλα υπέρ της αναστάτωσης τα πνεύματα

Λυγίζουν τους ιστούς των σημαιών μες τον αέρα

Εμείς κατά τα άλλα κάνουμε κουπί σε μια μακάβρια δίνη

Και ολοένα στον εγωισμό μας βουλιάζουμε

Θανατηφόρα βαρετοί…

Άντε λοιπόν ν’ αλλάξω και την ρότα του ποιήματος, άντε να σας μιλώ καλά και ωραία…

Άραγε τι κερδίζετε αφού δεν έχετε ούτε ανάμνηση ελευθερίας από κείνη που σας έλεγε ο ποιητής…

Μπα σε καλό σας πυροβολημένοι!

Θέλει σωστό χορό και με γενναία βήματα να πας στης συνειδήσεως τα λημέρια…

Άντε να δούμε με τσαρούχι πέδιλο εμείς πού στο καλό θα καταλήξουμε!

Σαν που το σκέφτομαι, πεθαίνοντας, κι αριστεροί και δεξιοί πέφτουνε να σε φάνε…

Βρε μην σφαχτούν και μεταξύ τους πριν την χώνεψη ανησυχώ!

12/2/2025

Σχέδιο δράσης…

 

Είναι η ζωή μυθιστορία ξιπασμένη ή γράφει

Σενάρια αφήνοντας την καθεμία εκδοχή της ανοικτή;

Να τώρα

Που νιώθω ό,τι έψαχνα να με ξεπέρασε και να μην πρόβλεψα ούτε

ένα μεγάλο λάθος-

Πώς να την σχεδιάσεις την ευτυχισμένη ισορροπία

Να βρεις τον σίγουρο ρυθμό; Ανεβάζει

Θερμοκρασίες η πραγματικότητα,

Σούμπιτος με ψυχή βουτάς στον βιοπορισμό σου,

Βοάς από όλους

τους πόρους του κορμιού σου και καθώς ιδρώνεις

Είναι οι θάλασσες οι μέσα σου που θα σε μαρτυρούνε….

Θα οχυρωθώ πίσω από το ανοχύρωτο ‘’εγώ’’ μου

Θα αισιοδοξώ πατώντας στέρεα στα ιδανικά μου

Η πλεύση μου θα είναι μια αδέκαστη νηφαλιότητα

Θα ‘’το παλέψω’’ ρε μπαγάσηδες!

Και ίσως βρω από της Ποίησης τα ανοιχτά κιτάπια

Μία σελίδα φωτεινή που να αρμόζει

Σε απογοητευμένους που ανορθωθήκανε και κυνηγάνε

Το όνειρό τους το καθημαγμένο….

Όλες οι αντιδράσεις

Ήλιος: ο μέγας συντονιστής των θαυμάτων!...

Όλο το φως σε παρέλαση

Αυγαταίνει επάνω στην ωραία κοιλάδα

Ο ύμνος που τον έπνιγαν τα απονύχτερα λαρύγγια, εκστομίζεται

Ο ύμνος είναι ο εγωισμός που καλόβολα πράττει

Η δίκαια ανάσα είναι η ηλιοβασιλεμένη

Και ιδού εδώ ο μέγας παντοκράτωρ

Ο φωτοστόλιστος

Άδει ζεσταίνοντας την πλάση,

Άδει την φλόγα μηρυκάζοντας

Αυτός που καταγράφει την κυριαρχία του

Έχει μία Απόφαση καλή και για όλα παρμένη…

Σπαθίζει πάνω στα φυτά, ένδοξος, ένδοξος!

Μην είναι ο μύθος, ο επικός μας νεφεληγερέτης;

Βροντάνε τ’ άρματά του κι απ’ τα φυσεκλίκια του μία οσμή από αθανασία έρχεται

Να μπει στον νου μου απόψε που συνάντησα την μέρα σαν δασκάλα μου

που με προσέχει!

Όλες οι αντιδράσεις

Ερωτική ομολογία…

 

Λείπεις και ζεύω την σιωπή σε στεναγμό.

Πόνεσα στα βαθιά βαθιά μου.

Ρέουν οι μέρες σαν νερό είσαι φιγούρα του βραδιού ψαύεις τον πόνο μου.

Σε αόριστα λόγια η φωνής σου δεσπόζει στον διάτρητο ύπνο μου.

Δεν είναι τίποτα οι ουρανοί που με σκεπάζουν.

Είσαι μακρινή σαν ανάμνηση είσαι παράξενα ωραία.

Συνθλίβεις τα ποιήματα και βγαίνει φωτιά,

Μια λάβα που την ήπια για να φτάσω στην καρδιά σου.

Όλα ρέουν λοιπόν και θυμίζουν πως δεν χάθηκες.

Κρύβεσαι πίσω από σκέψεις και μου φέρνεις πάντα δώρο έναν ήλιο…

Πρωινό ευαγγέλιο…

 

Ζαλισμένο στερέωμα υγρός αέρας και θολούρα επική ο ουρανός

Όταν ξυπνώ χαράματα τίποτα δεν αφήνει ανοιχτό ο ορίζοντας τα μάτια σου

Έχουν βυθίσει σαν πλοία στον μεγάλο ωκεανό του πουθενά είμαστε ευτυχισμένοι και όμως

Αγκαλιασμένοι ζούμε την ανάμνηση οι ηλικίες οι καλές περάσανε ζούμε

Την κουρασμένη ώρα της αγάπης ο ύπνος είναι πράος

Συλλογισμός από μια χίμαιρα που όμορφα μας συνεπαίρνει…

Δεν γίνεται το επεισόδιο των θαυμάτων στους ουρανούς στην γη γίνεται

Πάντα· μία σκυλίτσα θηλάζει τα μικρά της ο χειμώνας έτσουξε αυτές

Τις μέρες τις ανοίκειες σύσσωμο το παχύ σκοτάδι λες σφυρηλατεί

Την αυγή θα αποφασίσουμε για τα πεπραγμένα μας αν ήτανε σωστά και κάτω από το πρίσμα

Της αγκαλιάς θα νιώσουμε τον ανθρώπινο πόνο την αθανασία

Όπως δεν θα την ζήσουνε τα δέντρα που με τα φυλλώματά τους

Πεσμένα διεκδικούν μια αόριστη νίκη….

5/2/2025

Ευθεία γραφή για έναν έρωτα δικαιωμένο…

Τούτο το μυστικό πέρασμα κάτω από το φως των λέξεων εκεί που σ’ ανταμώνω

Να μιλάς με τις ανησυχίες μου να ηρεμείς του ύπνου μου

Τα όνειρα να μένεις ατάραχη μέσα στον οικουμενικό πυρετό, σημαίνεις

Όσα σημαίνουν οι ώρες που δεν έζησα όσα αποτελούν εισιτήρια ενός φευγιού χωρίς επιστροφή

Στις μακρινές ηπείρους της αγάπης, όπου θα σε συναντήσω ξανά εγώ

Γεμάτος απ’ τις παραινέσεις σου να δω τον κόσμο σαν μια μουσική που αποκρυσταλλώνει

ψήγματα από του ουρανού τα ολοζώντανα αστέρια….

Αρχής της εβδομάδος…

Ο πρώτος ήχος της μέρας ξεκλειδώνει την ύψιστη μουσική.

Όλα χωρίς προηγούμενο αναλύονται μες το αιώνιο ποίημα.

Σχεδιάζουν τις ζαβολιές τους τα πουλιά.

Τα δέντρα μιλάνε ευσέβεια.

Τίποτε άλλο από ένα σκηνικό άμετρης μυσταγωγίας.

Όλα που δεν υπήρξανε υπάρχουν

Και εξελίσσονται σε μια υγεία μυστική.

Αρχής της εβδομάδος τέλεια ένα κατορθωμένο σώμα ευτυχίας διαμοιράζει

τα ιμάτιά του στου λεβέντη ανέμου τις ορέξεις.

Δευτέρα απαστράπτουσα Δευτέρα βροχερή η κοπέλα καθρεφτίζεται σε ένα κάτοπτρο βαριεστημένο.

Κλείνω τον νου μου κλείνω τις προθέσεις μου ανοίγω τις ιδέες μου να επιβιώσουν.

Ενώπιον των αθώων θα τολμήσω μία κάθετη ανάμνηση:

Ζωής που μόλις ήρθε και ατόφιου παραδείσου!....

Κόσμοι των απώτατων αριθμών και κόσμοι του μηδενός…

3/2/2025

foto by Emin Kuliyev

Όλες οι αντιδράσ

Να θυμόσαστε το φως που δεν σβήνει[]

 Να θυμόσαστε το φως που δεν σβήνει το φως το μέσα σας.

Αντιγράφω παιδικούς στοχασμούς ελπίδες που ευοδώθηκαν.

Μπορεί να είμαι χαρούμενος για έναν ύπνο που δεν είχα.

Συλλαβιστός είναι ο αέρας κι απόψε, και σπέρνει γύρω μου μια κραταιή προσευχή.

Μάλλον θρησκεύω στήνοντας παγίδες στην συνείδησή μου.

Το ποίημα αναλύει την κατάσταση.

Όλο το εγχείρημα να ζήσω είναι περιπέτεια άλλου καιρού.

Λες και υπήρξα πάντοτε παλαιοημερολογίτης….

Όλες οι αν

Ω τι χαρά!

Να ζω έξω από την ‘’φανταστική’’ αίγλη της μέρας, με χιούμορ που περίσσεψε από τις κουβέντες μας, να το ζω αυτό

εγκαταλείποντας τα αγκαθερά σφάλματά μας- ω τι χαρά!

Και να αναγνώθω εκείνα που με κεντάνε, σαν οι ιδέες που έχω και δεν συμμαζεύονται, να χαίρομαι

την ηλιοστάλακτη πεμπτουσία

της ίριδας, αυτής που σφίγγει τον ορίζοντα σαν μία μέγγενη συμπαντική- ω τι χαρά!

Θα σοβαρευτούνε κι οι πόνοι μου, εγκαταλείποντάς με, θα μικρύνουν στο ελάχιστο, θα ξεφύγω από το θανατικό λες και με ξέχασε ο θάνατος, θα ορθώσω ανάστημα και θα του αντισταθώ, λες κι ο μ…..ας από μένα θα σωνότανε- ω τι χαρά!

Και θα συνεχίσω να γράφω, αμφισβητώντας τα όρια, θα εμμένω σε μια εργατικότητα από εκείνες που οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν, κάνοντας όπως γεωτρύπανο κάτι αμείλικτο μες την λογοτεχνία, φτάνοντας να είμαι ένας περατάρης που δεν έφτασε και πουθενά, μόνο για νέες βόλτες τα παπούτσια του φοράει και

δένει τα κορδόνια του, όπως να δένει η γραφή τις νέες του βυθομετρήσεις-ω τι χαρά!

2/2/2025

Όλες οι αντιδράσεις