Η δόξα του μικρότατου ανθρώπου!...

 

Άνθρωποι πολλαπλασιάζοντας τους ανθρώπους. Πολιτισμοί

των ανθρώπων, τεκταινόμενα. Χρώματα

αναμιγνύονται με τα χρώματα: ένας χορός

χρωμάτων.

Ομιλίες σκληρές, ομιλίες σαν από μουσική, βεντάλιες

ήχων που ανοίγουν μες την καθημερινότητα- ο άνθρωπος

πολλά τυρβάζει.

Κοίτα τον!

Το κάθε του πραγμένο είναι μια ψηφίδα που χαμογελά

στην Ιστορία της Ιστορίας και του πράγματος. Πιο

μαλθακός ή πιο σκληρός, ο άνθρωπος

ποτέ δεν πεθαίνει·

σηκώνει το ίδιον βάρος του και προχωρά

εμμένοντας καθένας σε δικές του προσηλώσεις…

10/12/2024

Το τέλειο κρυφτό κάποιας ευαισθησίας…

Τρελό φεγγάρι μάγκωσε την επιθυμία μου στον ουρανό·

Οπουδήποτε περπάτησα ίχνη ανάλαφρα οδοιπόρου που ανηφορίζει

Τώρα μου αναγνωρίζω·

Ίσος με τον άνου αέρα ίσος με την φωνή όταν γλιστρά και μένει

Μετέωρη κάτω από τα αψηλά κορμιά των δέντρων να την συναντήσει

ο Δεκέμβριος, μισή θαμμένη

Στο αφράτο χώμα της αυγής·

Όλα πιο τραγικά όπως γερνάω πλέον φαίνονται·

Και πάμπολλοι κηφήνες βλέπω που μαστίζουνε την κάθε αυγή·

Το μιαρό τους έργο με επιτυχία καταφέρνουν·

Ουδείς λοιπόν θα μείνει δίχως το φορτίο θλίψης·

Και να διαφωνώ με κάτι απ’ όλα τα γενόμενα μάλλον δεν

έχει σημασία πλέον·

Κινώ για την ακινησία·

Χαλάστρα πάντα μου έκαναν οι αριθμοί-

Ίσως γιατί πιο εύπλαστος από πανσές γεννήθηκα! Εδώ

Θα σταματήσω να αξιώνω λεξιλόγια μπαρουτοκαπνισμένα και

Θα οργανώσω ένα όνειρο να μου ανήκει, μια μικρή φωλιά

Όπου θα κρύψει το έγκλημά της η αλεπού ψυχή μου!

9/12/2024

Κούραση…

Μια κουρασμένη συντέλεια, πρώτη του Δεκεμβρίου, νοτίσαν όλα από σύννεφο

μετανιωμένο.

Μπορεί να ευχήθηκα θεωρίες, μπορεί να έταξα στον εαυτό μου μια απελευθέρωση- τονίστηκαν

όλα στις χαμηλές θερμοκρασίες.

Τώρα πώς άνθισε η μοναξιά μου ξημερώματα, κανείς δεν ξέρει…

Διαβαίνω δρόμους απερπάτητους, και μες τον γύρω μου ερειπιώνα

Αιχμηρή είναι η κάθε φωτιά και κοστίζει

Σε ψυχές που θα μιλήσουν κλαίγοντας μέσα στην αυπνία.

Όσα και να σας πω δεν είναι λόγος είναι μια κραυγή

Που δεν συγκράτησα, ούτε που έσβησα εντός μου ακόμα.

Γαμώ τις κοσμοθεωρίες μας, με τις απατηλές τους υποσχέσεις, ανάθεμα

Που επικροτούνε την ανάγκη, έστησαν

πάνω από όλους μας μια φυλακή.

Χλιμιντρώ όπως ένα αφηνιασμένο άλογο και από όλα πια αποχωρώ….

Με κούρασαν και οι παλινοστήσεις….

1/12/2024

Οκνός αέρας της αυγής…

 

Ένας ίσκιος κι έπειτα ένας άλλος ίσκιος

Ένας που φεύγει κι ένας που έρχεται

Οι ίσκιοι συμπονούν τους μοναχικούς

Ετούτο είναι μια γεωμετρία των ιδεών

Σαρκώνονται οι παραισθήσεις μες την αγρύπνια

Ακούς τον μακρινό ήχο ενός φόβου

Το αεράκι σου παίζει παιχνίδια

Τώρα ένας ανάλαφρος σβηστήρας απαλείφει κάθε ανάμνηση

Μισεύεις, πας σε άλλην Αλήθεια

Το εγχείρημα της δόξας δυσκολεύει

Κουβαλάς μαζί σου τον δισταγμό

Στο ρολόι ο Χρόνος μορφάζει

Συντηρεί μια ερωτοπαθή αιωνιότητα

Βάζω τα αποφασισμένα γυαλιά μου, διαβάζω

Το μάρμαρο της νύχτας είναι αχάραγο γυαλί

Συμπλέκονται τα υλικά, η ύλη είναι μπουκωμένη

Με λόγια και πόνο

Οι πικροδάφνες με ξενίζουνε

Στέκονται λυπημένες στο πλάι του δρόμου και μου μιλούν

Θα κλέψω ένα κάτι απ’ τον παράδεισο

Θα στοιχειώσω

Ανοίγοντας βεντάλιες που θα σπρώξουν τον αέρα

Προς δυσμάς

Προς έναν ακοίμητο ζέφυρο!

30/11/2024

Όλες οι αντιδράσεις

Εσχάτη ελπίδα…

Συμπεραίνω αόριστες εξελίξεις

Από τον ύπνο ως το ξύπνημα ένας βαθύς καημός

Ανοίγω τα μάτια μου- γεμίζουν σκιές

Η φαντασία έχει τον δικό της χαυλιόδοντα- επιτίθεται

Εμμένω σε κρυφές συναντήσεις με το Αόρατο

Ετούτος είναι ο διαλεκτικός βηματισμός σου

Δεν έγραψα την Ιστορία όπως την κατανόησα

Πάντα θα διανθίζουμε τα παραμύθια μας- το ‘χουμε ανάγκη

Τώρα αιωρούμαι πάνω από τα κοιμητήρια, είμαι μπουκωμένος με ανάμνηση

Σκάβω σε ορυχεία εγκαταλελειμμένα

Έξω φυσάει, λυγίζει ο αέρας τις πικροδάφνες

Η ανάσα μαραίνεται, η ψυχή μου μαραίνεται

Τσουρουφλίζομαι μέσα σε ορθωμένη φωτιά

Είμαι ο τριακοσιομέδιμνος που δεν τα βγάζει πέρα

Αγρίεψε, βλέπεις, η εποχή

Από το κλάμα των παιδιών θα γεννηθούνε όλα

Θα ξεκεφαλώσουν οι ήρωες των αισθημάτων

Ο κόσμος ίσως να σωθεί!...

28/11/ 2024

Όλες οι αντιδρ

Πρωινό ανάγνωσμα στο στήθος ενός άνθους…

 

Η λύπη επιβιώνει μες τα φωναχτά τριαντάφυλλα

Σκιές πολλές λίγο πριν έρθει το πρωί, σκιές που ντύνονται αληθοφάνεια και σουλατσάρουν

έξω από την γαλήνη

Τίποτα από ό,τι λέω δεν είναι υπαρκτό

Όλα προσδιορίζονται από μια μυθοπλασία αντρειωμένη

Πολύκροτο είναι το γραμμένο μου και επιλεκτικό

Σπατάλησα την κάθε μαργαρίτα μου να την ρωτάω ανώφελους ξεθυμασμένους έρωτες

Θα κάνω μάγια να κερδίσω ένα μοναχικό βασίλειο

Αψιμαχώ με την ανάγκη

Ο Χρόνος δεν μου υπήρξε φίλος

Νοστάλγησα μια ρέμβη μπρος την θάλασσα

Είτε ο Παρμενίδης είσαι είτε ο Αχιλλέας θα χαθείς

Σύναξε μόνο τα σκουτιά σου και πηγαίνοντας ‘σα πέρα, χαμογέλα

Θνητό θα είναι πάντοτε το βασανάκι μας

Ένα κουβάρι οι επιθυμίες μας και ξετυλίγεται

Δεν θα σε σώσει τίποτα απ’ τον λαβύρινθο

Άντε και ξημερώνει με τις φούριες που έχω

Μια στάλα ύπνος θα με ωφελούσε

Άντε να ξεκλειδώσω τώρα την κλειστή μου κάμαρα

Θα διδαχτώ από παράξενες ψυχολογίες

Αν μείνει χρόνος θα τα πούμε κάποτε

Κάποτε που θα έχουμε στα χέρια μας το ευανάγνωστο μπουμπούκι των ερώτων!

27/11/2024

Όλες οι αντιδράσεις

Οντότητα μέσα από το γλέντι της ψυχής…

 

Στου μολυβιού την ακίδα σε στερεώνω ψυχή μου

Έζησες με αγωνίες ασταμάτητα

Από τις λέξεις για τις φράσεις σου μια δυνατή συγκυρία

Συνάντησες στον μέλλοντα κάτι που σε συδαύλισε σαν ώριμη φωτιά.

Είσαι ο μοναχός που ποτέ του δεν ήτανε απέραντα μόνος

Φιλοξενούσες πλήθος στις αναζητήσεις σου

Ένας αρχαίος χτύπος σε ολοχρύσωσε

Κι εννόησες αλλιώς και την ζωή κι αλλιώς τον θάνατό σου ακόμη.

Υπάρχουμε για να αφανιστούμε

Η μνήμη μας τοκογλυφεί και πίσω κάποτε μας αποδίδει

Χλεύη και πόνο· πού κινήθηκες εσύ με την ωραία σου νηφαλιότητα;

Σε εγκλώβισαν σε ένα παραμύθι τα τολμήματα που μπόρεσες

Και ήσουν άστρο, ήσουν ξάστερος ωραίος ουρανός που με την μουσική συμβάλει

Να γεννηθεί το ποίημα σαν ένα κρουστό οργανάκι που δυναμιτίζει

Σύμπαν και μια πραγματικότητα που θόρυβο απομακρυσμένο κάνει

Να έρθουν οι μπάντες του γλεντιού που θα μας δώσει οντότητα….

22/ 11/ 2024

Τοπίο το εδώ…

 

Το τοπίο ομιλεί το σύθαμπο η φαντασία η αρχιτεκτονική του·

Έχω συμπεράνει μια φωτιά

και έναν θόλο σαν αντιγραφή γιαλού που όλα μέσα του δεν λένε ψέματα·

Μπορεί να μην με νιώσουνε οι εργολάβοι των κριμάτων

Έψαξα να κατανοήσω το μεγάλο βάθος- την άγονη πραγματικότητα που μου στραγγάλισε

όλα τα όνειρα πια δεν την θέλω·

Κάτι πιο πάνω από την αγρύπνια μου είναι το σύνορο οπού με το μολύβι του αφήνει

ίχνη ένας θνητός

και σχηματίζει μια δική του αιωνιότητα…

21/11/2024

Θλίψεις κάτω από την οιανδήποτε τσεκαρισμένη συγκατάθεση…

 

Ουδέ-

Μία ψυχανάλυση θα ξεφορτώσει τις φοβίες μας στην Ομορφιά!

Αρχικά δειλός είναι ο φόνος, και ρευστοποιεί την φυγόπονη ώρα.

Σφίγγεται ο εντεταλμένος να σκοτώσει στον τσαλακωμένο εαυτό του.

Σφίγγεται αλλά παραδόξως δεν πονά.

Όταν αποφασίσεις το Κακό υπέρμετρα το δηλητήριό σου εκδηλώνεται.

Στον υποδόριο εαυτό σου εγκληματικά μηνύματα.

Δεν είσαι ο που ήσουνα να γίνεις άλλος.

Ιστορικά είσαι ένας χαμαιλέοντας που ξέχασε να προσαρμόζεται.

Συλλογίσου τον τρόπο που ζεις και πεθαίνεις.

Δαγκώνουν τα ποιήματα το τίμιο ψωμί που έθρεψε τον γίγαντα με την ψυχή σου την τρικυμιώδη…