Ο στίχος και η εμπλεκόμενη Ποίηση…

 

Μια εγγύηση τα γραπτά ότι δεν θα συνοφρυωθούμε…

Ίσως να ξαναμπούμε σε μια ανθισμένη μήτρα

Γυρεύοντας τον νευραλγικό θάνατό μας.

Είμαστε τιποτένια ανάμνηση·

Θα γίνουμε το ταπεινό ετούτο·

αν γίνουμε ένα φουντωμένο δέντρο που ασχημονεί με τα κλαδιά του εναντίον του ανέμου

Η Ποίηση θα αποκτήσει φονικές διεκδικήσεις

Και θα εξακοντίσει θεωρίες επί θεωριών, καταπάνω

Σε ένα σύννεφο που θα αξίζει κι άλλης προσοχής….

Ο στίχος πάντα βρέχει…

Ο στίχος είναι κορυφαίο όπλο φονικό!

Ο στίχος η καταφανής καταδίκη μας!

Ο στίχος ο μπαλωμένος μας εαυτός!

20/10/2024

Όλες οι αντιδράσεις

Νεκρός και με λειψή συγχώρεση…

Νεκρός και με λειψή συγχώρεση…

Χωσμένος στο βαθύ φέρετρο της μοναξιάς αναντίρρητα λίγος

να ορθοφωνήσω μέσα στην αγρύπνια μου και να που σώζω

τον αντίλαλο της φωνής μου κάθετα αναβαλλόμενος προτού να ξημερώσει

στο ευαγές διάστημα μιας αστραπής….

Ό,τι πανικοβάλλεται εντός μου είναι μία ιερότητα που σπάει

Σε χίλια δυο κομμάτια και που φωσφορίζει

Θεόγυμνη κάτω από τις μπελαλίδικες αναγκαιότητες….

Γλίτωσα από τα αόρατα δίχτυα

Των αστεριών που κωλυσιεργούν πίσω από τα τεκταινόμενα και υποδηλώνουν

Τεκμήρια των ζωδίων, οκνηρές καταβυθίσεις

Σε ωροσκόπια αβυσσαλέα… Τίποτα δεν θα μαρτυρήσει απόλυτα τον ουρανό!

Υφαίνουμε με υπομονή την γαλήνη

Της καταθλιπτικής ψυχολογίας μας….

Υπ’ ατμόν να λείψω από τις αναζητήσεις

Των δογμάτων και των θαυμάτων-

τίποτα δεν υπάρχει άλλο από μια φυλακή

Που κάνει τις ιδέες μας να τραυματίζονται…

Αναδιφώ μιαν καταράγιστη αιωνιότητα….

Θα σβήσω κάτω από τα καυτά μυστικά μου.

Αγχώδης που το ‘’φιλοσόφησε αλλιώς’’-

Μόνιμος φίλος

των ανένταχτων·

σε μια εγρήγορση θα βρεις λαχανιασμένη την αναπνοή μου·

Ένα μνημόνιο η Ποίηση να με κρατάς να σε κρατώ και πάντα

με τον κίνδυνο να γκρεμοτσακιστούμε….

18/10/2024

Όλες οι αντιδράσεις:

Εθελούσια έξοδος…

 

Αντηχήσεις για να βγει ο ήχος ακέραια καθαρός και ήλιος

πληθυντικός μες την μέρα· υπάρχει

μια υποβόσκουσα χάρη

κάτω από την μύτη των φυτών, συμβαίνουν

λυρικά επεισόδια στον καταγεγραμμένο λήγοντα της πραγματικότητας, ο Χρόνος

είναι από αβεβαιότητα σε αβεβαιότητα, υπάρχουμε

για να διαδεχτούμε το χάος που θα μας υποδεχτεί.

Η ματιά μου αναμετρά την επιδεξιότητα της πάνω στα ορθά λιβάδια όπου

ένα αλογάκι τρέχει ανέμελο και άθυρμα μιας θριαμβευτικής ευγνωμοσύνης.

Τάσσομαι αλληλέγγυος των αντιφάσεων. Όσο και αν τις αρνηθώ

τούτες οι Σκύλες πάντα θα επιβιώσουν! Τώρα εδώ

προκαλώ τον χαμό μου· ας καταρρίψω

τα ρεκόρ μου στο αχτένιστο τοπίο του παραλογισμού,

ας ευτυχήσω να ενδύομαι με ανθισμένες πικροδάφνες που

κάτι ολοένα ψιθυρίζουνε

αέναα και αιώνια:

σαν για να εκμηδενίσουνε κι εμένα και την φλυαρία μου.

Κοντεύω, επιτέλους, να χαθώ…

16/10/2024

Όλες οι α

Το τατουάζ των Ιδεών….

Από μπερδεμένα φωνήεντα μια φυσαρμόνικα που πλέει νότες κατά

τον ρου και κατά τον παράδεισο.

Θα με παραδεχτούν οι ασύνορες πρωτεύουσες των ονείρων. Κάποτε…

Μπορεί στο μέλλον να βελάζω μετατρέποντας

τις εικασίες μου σε βεβαιότητες. Προς το παρόν

ανασαίνω μέσα σε καπνισμένα στήθη του σεβντά.

Είμαι για να’ μαι!

Αυτό το αιχμηρό στιχούργημα ευθυτενές και κάπου αόριστο που εξακοντίζει

Ιδέες φρίκης μέσα στην αγρύπνια, μια χαρά τα πάντα κωλυσιεργεί και εδραιώνει

Την κυριαρχία του,

Στον πέρα κόσμο των ανεξιχνίαστων εγκλημάτων. Όμως

Πάντα θα παίζει ρόλο το να παραμένεις

Πρωτότυπος. Μ’ αυτήν την έννοια

Λειτούργησα κι εγώ συλλέγοντας

Χιλιάδες βότσαλα στιλπνά και ευτυχισμένα.

Τώρα δεν ψάχνω άλλο για

Μάταιες ελπίδες. Επάγγελμα εξασκώ

ενός τολμηρού θανάτου.

Ίσως, πίσω από όλα αυτά, μια αναμορφωμένη

Θρησκεία! Κοντεύω

να είμαι ο ακάματος ηλεκτροσυγκολλητής που τον σχισμένο ουράνιο θόλο μπαλώνει

μιας σκοτεινής Ανάστασης.

Πού καταλήγει η αμηχανία και η καλή διάθεση;

Θα κλείσω όλες τις ματαιότητες σε πορφυρό κελί!

Θα συντάξω το αναμόρφωτο ποίημα!

14/10/2024

Όλες οι αντιδ

[Πετώντας μες το αφηνιασμένο κάτοπτρο του ουρανού.]

 Πετώντας μες το αφηνιασμένο κάτοπτρο του ουρανού.

Ο Οκτώβρης βρίθει καθαρών εντυπώσεων.

Μια βουκαμβίλια μαδά και ανήκει σε άλλο στερέωμα.

5:30. Περπατώ

Αξημέρωτα. Τόση νύχτα γύρω μου όμως εγώ έχω ξημερώσει.

Ευρύνω την αναπνοή μου και τις σκέψεις μου.

Λάμπω από αθωότητες φιλίας.

Τούτο εστί ο πρώτος άθλος της κατάνυξης.

Το ποίημα σαν αμνός βελάζει επί σφαγήν.

Μυούμαι σε έναν ασύνταχτο όρθρο…

Πρωινός περίπατος…

 

Φεύγω από τα λόγια αλλά έρχομαι στην μουσική

Μητέρα αγαπημένη των θαυμάτων. Ο ουρανός

Χαμηλώνει, χωρώ μες την μαλακή κοιλιά του· το άστρο

Αιώνιο, δένει τους κόμπους της γαλήνης. Αξημέρωτα· περπατώ

Στον ποδηλατόδρομο· πιο ήσυχος από ποτέ· σκιρτώ

σαν νυχτοπεταλούδα·

Είμαι ο αστροπόρος σκαντζόχοιρος

Που διαβάζει την ευμάρεια των φυτών. Όλα

τα ερωτήματά μου απαντήθηκαν·

Ξεπέρασα την κάθε φυσικότητα· ίσως ανατείλω

Πίσω απ’ τα βουνά της λογικής: λέκτορας μάγος που σκηνοθετεί

Στο θέατρο της αγρύπνιας…

8/10/2024

Όλες οι α

Ευτυχισμένη απειλή…

Αυτό που έχει υποστεί μια μέλισσα σε αγωνία

Κανένας δεν το μπόρεσε να το εκφράσει. (Και τι θεάρεστο έργο!)

Σκαλώνουμε πίσω από βαρύτιμους αριθμούς

Και συρρικνώνουμε τα αισθήματά μας, το ηδονικό αποστεώνοντας σώμα

Της ευαισθησίας.

Πέρα από όλες τις θνησιμότητες στερέωσα την Ποίηση.

Ήθελα να είμαι η αμυντική ασπίδα που επάνω της

ξεσπά η πραγματικότητα

Την φούρια και το δηλητήριο των γεγονότων

Της. Στο βάθος διέκρινα των φαινομένων

Μια επικινδυνότητα πολλαπλασιασμένη.

Αναμαζώχτηκα. Βαθιά βαθιά μου λυπήθηκα.

Τώρα όσο γερνώ είμαι και όμως ολοένα

και συγκλονιστικά τόσο νεότερος όσο μου επιτρέπουν

οι λέξεις.

Α σπάθη λαιμητόμε βάρβαρε που με πάντα με απειλείς να με αφανίσεις!

7/10/2024

Όλες οι αντιδράσ

Αποκρυπτογράφηση…

Περιττές οι αντεκδικήσεις κάτω από την επικράτεια μιας αστραπής

Όλο το εύρος που διεκδικούμε βάσανο

Κατέληξα να σμίγω με το κραταιό μπελαλίδικο ρήμα που με μπερδουκλώνει

Και με θάβει κάτω από λέξεις και λέξεις ορυμαγδού, ολέθριες

Και αυξημένες σε καταστροφή μες τον αιώνα…

Τι πρόσθεσα επάνω μου διαιρώντας με έως τον θάνατο;

Έσφαλε στις παράξενες τρικυμίες η πυξίδα.

Σταθμίζω την λύπη και μια φευγαλέα γίνεται η ηλικία μου

Ηλεκτρική εκκένωση απομυθοποιώντας την κρυμμένη έσωθεν κραυγή μου.

Στην επιδερμίδα μου ο πλουραλισμός των καταγραφών.

Ταλαντεύομαι πάνω σε ανισόρροπες βαρύτητες.

Ο Χρόνος μαγνητίζει την καταγωγή μου.

Στην μεταγλώττιση καταγίνομαι ανθέων και θαυμάτων…

6/10/2024

Τόκος μελαγχολίας…

 

Δικαίωμα είναι η επιθυμία και δικαίωμα

είναι ο δισταγμός

το όνειρο, η καλή διάθεση. Κλείνομαι

κι άλλο στον εαυτό μου, ακούω

ψιθύρους παντού, συστέλλομαι

και διαστέλλομαι συνέχεια, ενός ελατηρίου μοιάζω

την συσπείρωση, είμαι

έτοιμος να εκτοξευτώ.

Η μικρότητά μου μικρότητα ενός μεγάλου κόσμου

με αμφισβητεί

‘’στα ίσια’’, μπορεί

να είμαι και να παραμένω επουσιώδης, φτιαγμένος

για να μην προκαλώ εντύπωση, μοιάζω

φυλακισμένο που δεν ασχολήθηκε κανείς

με την περίπτωσή του, μένει

ήσυχος στο λερωμένο του κελί και μπαλώνει

τον Χρόνο,

την νύχτα

και το λεκιασμένο παντελόνι του- τώρα

που εκτελέστηκε η ψυχή του η βαρυποινίτισσα η κολασμένη…

Φέρτε λοιπόν κοινωνιολόγους να αναλύσουνε ετούτα τα καθέκαστα·

εγώ πέρα από όλα νομίζω

πως έζησα αδιάφορα

μέσα σε μία γυάλα

και σε θέα κοινή

καθώς με μελετούσαν για την συμπεριφορά μου οι πεθαμένοι

κι εκείνοι που σε μια ζωή φοβήθηκαν

για δύο ζωές!

Άντε λοιπόν να τσουρουφλίζομαι από τα πάθη μου και τις

παρομοιώσεις τις άτεγκτες της γλώσσας και

να τρώω στραγάλια και κάτι σοκολατένιες κρέμες που μου ανεβάζουνε

το ζάχαρο και μ’ απειλούνε

ότι θα έχουμε κακή κατάληξη

κι όμως εγώ δεν συνετίζομαι

και ρίχνω ορθοπεταλιές μες τα ξενύχτια μου, να φτάσω

σ’ ένα πεδίο βολής της φαντασίας μου, σωστός

δραπέτης που ονειρεύεται

ένα ποίημα αντικλείδι

να ανοίξει αυτόν τον ουρανό και να μπουκάρει

μέσα,

σαν ο διψασμένος για ατόφια όνειρα και θλίψη

που όλες οι στιχομυθίες του με τα πουλιά μέσα του έστησαν μια τραγωδία

και

δεν ευοδώθηκαν

να είναι η πύλη μιας αυγής

και μιας κατάληξης….

3/10/2024