Σονέτο ενός λόγου που λαχάνιασε…

Ένα σημείο στίξης που διαλαλεί μια φωτεινή ειρήνη,

Ένα ουσιαστικό που παραληρεί κάτω από το ανθισμένο μεσημέρι,

Κήποι πέρα μακριά κήποι ενός παρηκμασμένου βασιλείου,

Όλα αιχμάλωτα μέσα στον νου μου.

Και οι σκιές που ταλαιπωρούνται μέσα στην λιακάδα

Του Φεβρουαρίου, παγωμένες στον χρόνο τον ατέρμονο,

Σκαρφαλώνοντας στον απολιθωμένο στίχο

Πότε ξαφνικές και πότε αιώνιες.

Στρυμωγμένες στον λακωνικό λόγο, σκιές σαν την ψυχή μου

Ζυγίζονται στην απουσία και στην πλάστιγγα

Μορφές από μιαν άυλη ζωή, λοξοπατούν

Κάτω από την χθόνια ερώτηση εγώ να είμαι ο τελάλης του έρωτα

Προσδιορίζοντας την ειμαρμένη έως και θανάτου, πάλι εδώ

Που του ποιήματος η κόψη είναι τρομερή και απ’ τα μέτρα όλα διαφεύγει…

Άγιοι Ανάργυροι 5/2/2024

έργο του Νταλί..

Σύμπνοια των πουλιών και των στίχων…

Ετούτο το γοερό πρωινό σαν αυτεπάγγελτο βάθρο

Στερεωμένο μέσα στην λιακάδα, τονίζει κι άλλο τα χρώματα, φλυαρεί

Μες το φως με το προνόμιο να είναι ο μαγνήτης του Ωραίου.

Σπουδάζουμε την αγνότητα προσφέροντας κομμάτια απ’ τον εαυτό μας·

Κανένα ποίημα δεν πετυχαίνει την σκέψη

Πριν γίνει μία αψεγάδιαστη φιλοσοφία· έρχομαι από μέρες γύρης, γονιμοποιώ

Τα αιθέρια όλα· ακατάδεχτος να μπω στο αμαξάκι της συνήθειας· στα λεξιλόγιά μου

Τόλμη και ερημία.

Να ο κεραυνός που διεκδικεί να πλάσει απαρχής τον αόρατο κόσμο,

Να το αρχέγονο πάθος το ιερατικό που πάνω του στηρίζεται η Αρετή,

Νιώθω να μην τελειώνει η ‘’ανάμνηση’’,

Από μιαν άλλη συγκυρία βάφεται και διαρκεί ο ουρανός,

Όλος βακχεύει ο αιώνας-

Α Ελλάδα πληγωμένη και ανθεκτική,

Α δύσμοιρη πατρίδα ακρωτηριασμένη-

Τυφλώνονται στην προδοσία τα παιδιά σου-

Ετούτος είναι ο σπαραχτικός μου λόγος που σιγά σιγά θα ξεθυμάνει ανέλπιδος

Και θα τον τιτιβίσουν πάλι τα πουλιά

Αργότερα

Μες τους αιώνες των αιώνων!

5/2/2024

Ταυτοπροσωπία…

 

Ντύθηκες τον χαρακτήρα σου.

Γδύθηκες την ανάγκη.

Έτσι φλυαρεί ο κόσμος της πραγματικότητας.

Το νιώθω.

Κι η συμπεριφορά σου, ανθισμένο φως της ψυχολογίας.

Ο Βουκεφάλας του αίματος χλιμιντρά μες τα στήθη σου

Και τα στήθη σου γίνονται αιχμηρές εξουσίες που απαλλοτριώνουν τον έρωτα.

Αφήνεις άφωνους τους επικριτές, χαράσσεις άλλον δρόμο

Από ετούτον της φιλαυτίας.

Ποιός να ιδρύσει κράτη στοχασμών μέσα στην κάθε ιλαρή πεποίθηση σου;

Τα έκδηλα τολμώνται και τα τολμηρά βουβαίνονται και εκδηλώνονται

Όπως από φωτιά το κάρβουνο κρατά μία ανάμνηση μεγαλαυχίας.

Βρίσκω το ύψος σου σε κάθε χαμηλό λοφάκι

Της συμπεριφοράς.

Ανήκεις σε ένα πάθος που τον σεβασμό πρεσβεύει.

Γελά μπροστά σου κάθε διαλεκτικό παιχνίδι ερμηνείας.

Στον κούφιο Χρόνο της αντίφασης φλέγεσαι κι όμως είσαι πάντα ίδια εσύ…

3/2/2024

Όλες οι αντιδρά

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Γράφει ο Στρατής Παρέλης

Δίκης οφθαλμός…

Το χρειαζούμενο φως για να μην μείνει το μάτι μου παραπονεμένο-

Και η πέτρα η λυρική- σαν μια σχεδία στην θάλασσα·

Μήτε ο αέρας που εκπυρσοκροτεί βαφτίζει την ακρογιαλιά δική του

Μήτε το μεσημέρι πάνω στις γυαλιστερές πλώρες που ασχημονούν

Με θάρρη απρόσμενα, μήτε

Και η βαθιά καρίνα η εντολοδόχα ονομάζουνε την ιστορία δική τους·

Μύθοι και μύθοι ξετυλίγονται

Ακούω και βλέπω

Οσφραίνομαι το αεικίνητο σύμπαν

Μια μουσική που πλέει πάνω στα νερά ακονίζει την νότα της επάνω στην ευφράδεια του μεσημεριού.

Ο θύτης πίσω από πράξεις ματωμένες που βοάνε

Ο θύτης πάντα ο αμετανόητος-

Στον φόβο κρέμονται όλα στον φόβο· μα πίσω

Από το φως που αποκαλύπτει

Να που μια θεϊκή ανάσα σκίζει την ατμόσφαιρα

Ο τραγωδός απίστευτα υπάρχει εκεί

Κι ο οφθαλμός που βλέπει

Τα πάντα

Ζει μέσα στο μακάριο ποίημα μου….

Άγιοι Ανάργυροι 23/10/2023

*

Υλικά φαινόμενα…

Τότε που μάθαινα να ζω με ‘’να μην έχω’’,

τότε που με διαμελίζανε οι φτώχειες με τα άγρια δόντια τους

Σφιγμένος

Κάτω από του ήλιου την αφράτη λεοντή

Άφραστη η Ιδέα σαν μάννα του ουρανού που με χορταίνει με την δόξα του

Έπλασα

Κανένας δεν αγγίζει τα φτερά του ουρανού δεν τα άγγιξα

Κρύφτηκα μες το λαύρο μεσημέρι

Κάτω απ’ τις μηλιές στην ανηφόρα του αύριο

Πόνταρα στην ασυμμετρία και τα έχασα όλα

Μόνο ένα ποίημα άυλο σπιτάκι που με φιλοξένησε

Μέσα σε κάθε νύχτα κάθε νύχτα εξουθενωτική

Μόνο αυτήνα έχω

Και λέξεις λέξεις του ασχημάτιστου καιρού

Που εισβάλλον μέσα μου σαν από θεϊκή μεριά

Με σκίζουνε και με μπλαστρώνουν

με κατακάθι των νεφών

Λείπω απ’ όλα εκείνα που αγάπησα

Λείπω από την πεδιάδα των οράσεων

Ένας παράξενος μοναχικός

καβαλάρης είμαι

Των στίχων και των ανέμων…

Άγιοι Ανάργυροι 25/10/2023

*

Το όνειρο όπως ξεχείλωσε κάτω από δυσκολομετάφραστο ουρανό…

Σιγανή βροχή και θόρυβος από ξεπλυμένο απόγευμα·

Θλίψη παντού, θλίψη και άγονη μελαγχολία·

Σε πλησιάζω κλείνοντας τις ανοιχτές λέξεις που ουρανοδρομούνε·

Όλος ο πόθος μου είναι αίμα.

Πίσω από τις τζαμαρίες των ψευδαισθήσεων υπάρχει μια κραυγή·

Συγκεντρώνεις επάνω σου όλων των ποιημάτων την ουσία· εγώ

Κάνω πλάνα για μια ατακτοποίητη μυθολογία-

Ψεύτικος είναι ο κόσμος μας και μικρός.

Δεν ξέρω αν η πόλη μας δεν θα βουλιάξει πίσω από ασύνορα διαστήματα·

Σφυγμομετρούμε κάθε μέρα την αγάπη·

Όλο επάνω μας θα πέσει το μοιραίο και το οδυνηρό·

Πού περπατάμε που δεν έχει το σκοτάδι κάθε αγωνίας απλώσει;

Γράφω πηγαίνοντας για ξημερώματα· η λύπη είναι πάντα λύπη και κρατά

Το τελεσίδικο μαχαίρι· περνώ κλωστή σε μία ράθυμη βελόνα· ακούω

Τον ουρανό της νύχτας που χλευάζει

Όσα προκύψαν όνειρα και έγιναν ακραίοι εφιάλτες!

Άγιοι Ανάργυροι 11/11/2023

Η όψη του κόσμου…

Απίθανο απλωμένο το απόγευμα:

ζεύει την λιακάδα σε ύμνο.

Άφταστο φως και όπως να εισχωρεί εντός της αδέξιας ύλης.

Αέναο τσούγκρισμα να προδώσουν όλα την μορφή τους.

Αφηρημένος χρόνος,

βραδυκίνητος.

Εισπράττει την μετάφραση των αισθημάτων.

Σύρονται τα αόρατα βαγόνια των εκπλήξεων.

Τροχοδρομούν.

Οι εικόνες ναυαγούν στον ορίζοντα· εύκρατες καθ’ όλα.

Τρέμουλο πάνω στα φυλλώματα, αήθη ψιθυρίσματα του αέρα.

Τα δέντρα συντηρούν αστειότητες.

Παρατηρώ: υπάρχει ένα θεόπνευστος ήλιος που μανίζει στην χλόη και τις φιστικιές.

Ένας κοκκινολαίμης φτιάχνει την ερασιτεχνική φροντίδα του Ωραίου.

Όλα καλώς!

Η διάρκεια των πάντων είναι βέβαιη και σκανδαλώδης.

Τα σπίτια στο προάστιο κολλούν το ένα πάνω στο άλλο ευτυχισμένα.

Οι σιωπές εντείνονται.

Σκεύος άχρηστο η λύπη.

Μέσα της μαγειρεύονται τα εξωφρενικά σενάρια.

Ατυχή και ερεβώδη.

Ολόγυρα οι σκιές κερδίζουν την σημασία τους- ξαφνικά και τελειωμένα.

Αυτή η όψη του κόσμου- αυτή…

27/1/2024

Όλες 

Βίος μαλθακός

 Βίος μαλθακός σιγούρεψαν πολύ τα σίγουρα και μας σκουριάσανε·

Επαναστάτησε ο υδράργυρος, πυρετός αδιαβάθμητος, εξαπλωμένος σε όλα·

Όμως

Ποιός χαρίζει το άδειο φως της αποκάλυψης; Επιχειρώ

να σμίξω τα αόρατα με την φωτιά-

Προκύπτει ηδονικός θάνατος·

Η αγωνία μες τα μάτια μου,

Κεντρίζει την μελαγχολία πριν να μπολιαστεί

Και γίνει μια κραυγή που σύγκορμα μας

Δονεί· κραυγή μισή ψυχή, κραυγή αιώνια…

ὐχαριστημένος είμαι!

Σύνορα της αγρύπνιας μισοκοιμισμένος πετεινός

που λαλεί σιγανά ανοίγοντας προοπτικές στο ξημέρωμα.

Ένας ήχος από θρυμματισμένο άστρο

που καίει ακόμα με την συντριβή του πάνω

στην χλόη την υγρή πάνω

στη καθαρή νεροσταγόνα

που φυλακίζει κλέος από την ατμόσφαιρα.

Εδώ γυρίζω· αφήνοντας να παραμένω αλαφροΐσκιωτος ιππότης

που ζεύει την πραγματικότητα επί σκοπόν!

Μετά, ξυπνώ· είναι μπελαλής ο ήλιος, κουράζει τα μάτια μου.

Φορώ τα σκούρα μου γυαλιά, ανασαίνω

την πρωινή δροσιά, μένω

εκστατικός κάτω από του ουρανού τα κολπάκια.

Έσωσα μιαν ανάμνηση από εκείνο που δεν λέγεται, έχω

κατορθώσει την υπέροχη μνήμη του φεγγαριού.

ὐχαριστημένος είμαι!

Πάντα μια τόλμη φαντασίας θα με ξελασπώνει!

21/1/2024

Δημιουργία Σύμπαντος…

 

Διαστέλλεται αφήνοντας ίχνη φωτιάς

Και, μετά, σφύζει από μουσική, ξεπερνά το στερέωμα-

Σκάβω στις ζοφερές αλήθειες του, πελαγοδρομώ

Ανήκοντας στους κουρασμένους του ακόλουθους, ευτυχώ

Να έχω φιλοξενηθεί στον πόνο της Δημιουργίας του, είμαι

Ένα παιδάκι που γκρινιάζει να του αποδοθούν οι μοίρες του Ωραίου-

Κάπου θα σφάλλω τελικά, κάπου θα παρασύρομαι από μια καλλικέλαδη κατάπληξη

Την ώρα που όλοι γύρω μου δεν θα καταλαβαίνουν και εγώ

Θα τους διδάσκω νότες χαρωπές και τριαντάφυλλα…

Άγιοι Ανάργυροι 20/1/2024

Έτσι το φως

 Έτσι το φως

πιτσιλίζει τα δέντρα

και οι ταλαιπωρημένες ράχες τους φουρφουρίζουν

μες τον γαλανό αέρα·

Εκείνο που χάσαμε ποτέ δεν θα ανακτηθεί,

θα σκύβει το κεφάλι του όπως αμνός που νιώθει επικείμενη θυσία·

Εδώ, εκεί, ή κάπου αλλού:

βιδώνονται μες την ανάμνηση οι πόθοι-

Το ωραίο κορίτσι γερνάει και εναντιώνεται

Στο άμετρο πυρ που συδαυλίζει τα πάντα·

Χειραγωγούμε μόνο λέξεις που κι αυτές αμφίβολα συμπεριφέρονται…

Με την φροντίδα που έχει ο ζωγράφος να ανακαλύπτει

την ζωντανή αλήθεια του χρώματος…

Όλες οι αντ

Τα πάντα που απόδιωξα σαν ένα αιφνίδιο μηδενικό ξαναεισβάλουν στην ζωή μου

 Τα πάντα που απόδιωξα σαν ένα αιφνίδιο μηδενικό ξαναεισβάλουν στην ζωή μου

Πού πόνταρα λάθος; Κέρδος μηδέν

Μέσα στις μέρες

Κούφιος ήχος και συμπέρασμα λάθος

Μέτρησα είδα είπα

Όσο λογάριασα λογάριασα- τώρα κοιμίζω την ανάμνηση και όλα γύρω μου βουίζουνε θνησιγενή

Μαζεύω τις φτερούγες μου- νυχτώνει- θα ξαναπετάξω

Μιμούμενος του εαυτού μου τις ωραίες ηλικίες…

Όλες οι αντιδράσεις: