Αντέχω να κινούμαι πάνω σε ευθεία κρίση

 Αντέχω να κινούμαι πάνω σε ευθεία κρίση

Εγώ ο αδασκάλευτος καλόγερος

Αντέχω. Πλησιάζω στην τελική αγρύπνια-

Ή σε ένα θάνατο που με πολιορκεί· ποιος είσαι

Εσύ που με διαβάζεις; Είμαι λυπημένος·

Συμβαίνω για να συμβαίνουνε τα γεγονότα· χρεώνομαι λέξεις και πολιορκώ

Την ημέρα μου. Συνομιλούσα κάποτε με τα πουλιά·

Εντολοδόχος μιας οδύνης

Σκάβω στα ορυχεία του ουρανού· μέσα του

Βρίσκω στιλπνά πετρώματα

Της μοναξιάς και των συναντήσεων….

Όλες οι αντιδράσεις:

Αποκαθήλωση της καλοκαιρινής περίστασης…

Απ’ όλην την αγνότητα των προθέσεων κρατώ ένα όμορφο ρόδο

Που ομιλεί ελληνικά και με συναρπάζει.

Η μέρα είναι βέβηλη ζεστή.

Όλα τα γύρω μου των παθών υπερβάλλοντα. Κι ο Χρόνος

Σαν ένα παιχνίδι από τα πριν και πάντα χαμένο.

Οριοθετώ τις δυνάμεις μου.

Ένα αεράκι ελάχιστο μπουκώνει το μεσημέρι με φλυαρίες.

Ναρκοθετώ ένα λεξιλόγιο ντεραπαρισμένο.

Στον καθαρευουσιάνικο σκηνοθέτη του πρέπει τόλμη ποιητική.

Αλλά και στην δημοτική ωραία πέφτουνε τα τείχη.

Αφήνω να φανούν οι μαχητές.

Λέξεις των λέξεων και ω για πάντα λέξεις.

Στέλνω νοήματα να φέρουν πίσω την Αλήθεια.

Το καλοκαίρι ζει μες τις φλέβες μου.

Όσο λουφάζω τόσο απουσιάζω.

Ποντάρω όλα μου τα υπάρχοντα στην ιδεολογία των αετών.

Βλέπω παντού μια περηφάνεια…

16/7/2023

Γιαννιτσά 25 Μαρτίου 2015

 

Οι δρόμοι γυαλίζουν από την βροχή

Λουστρίνια πολυφορεμένα.

Οι δρόμοι απάγουν την λύπη μου.

Μαρτίου οδοί, επετειακοί, αμφίκυρτοι.

Της Πέλλας ο απόηχος, ήχος πλάγιος μόνος.

Στις παρελάσεις ελαύνουν αυτοί που δεν ξέρω.

Μπορεί κι οι θάνατοι όλοι να είναι ένας ίδιος αυτός

Ομοούσιος θάνατος.

Λάβαρα, αμφιέσεις, ηθοποιία·

Ζόρικο γίγνεσθαι- κι όταν δεν είσαι-

Παραζόρικο.

Πού να σε ζητήσω πυγολαμπίδα μου; Πού;

Να σκιρτάς αοράτου υφής μες την συννεφιασμένη μέρα, κάτω

Απ' την βροχή,

ρομαντικά απούσα,

τεκμηριωμένη

Μόνο απ' την μελαγχολία μου…

Μου μιλάνε· μιλάω..

Ποια φωνή σε αγγίζει

τόσο μακρινή που σε ψάχνω

Μες το τοπίο,

σ' αυτήν την διδασκαλία

Που καταλήγει πάντα αφαίρεση;

Όταν φτωχαίνει η γλώσσα και για τον έρωτά σου πεθαίνω..

Όλες οι αντ

Τρύπησες τα φεγγάρια και τα κάνεις σκουλαρίκια σου

 

Τρύπησες τα φεγγάρια και τα κάνεις σκουλαρίκια σου

Δίπλα στην θάλασσα σου λένε τόσα τα γερμένα αρμυρίκια

Οι άγγελοι που σε διδάξανε ανάγνωση αποκοιμήθηκαν

Κι όταν ξημέρωσε ο ουρανός είχες στα μάτια σου μια λάμψη από θρύλους των ερωτευμένων.

Εγώ που άγγιξα τα χείλια μου στα χείλια σου

Ξέρω πως καίγονταν απ’ το μαράζι το κορμί σου

Τώρα ανέβα όλες τις σκάλες της κρυφής που μας μαγεύει μουσικής

Εγώ θα σ’ αγαπώ και μην σε μέλει τι θα πουν και τι θα κάνουνε οι άλλοι..

Γράψε το πάθος σου σε μια σελίδα τ’ ουρανού που πια γαλάνισε

Τίναξε το σεντόνι του για να ξυπνήσουν τα πολλά πουλιά του

Εκεί που πάμε και οι δυο είναι μια άγνωστη παράγραφος

Που οι εγωισμοί μας όσο και να μεγαλώσουν δεν μετράνε.

Και άσε μια στιγμή να μας σκεπάσει αυτή η σιγαλιά

Που εσύ μ’ εμένα εγώ μ’ εσένα για τον έρωτα θα ζούμε

Καθώς για την ζωή που όλοι φοβόμαστε θα κάνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα

Και θα στεκόμαστε στον ίδιο δύσκολο που γέμει στίχους όχθο….

29.1.2012

Όλες οι αντ

Κυριακή...

έρχεται η μέρα από την Ανατολή, γεμάτη πνεύματα και συγκινήσεις, ξαφνιάζεται από τον ρυθμό των ωρών και αφήνει τους ήχους να την διαπερνάνε,

ο ύπνος τελείωσε, πάει ο ύπνος· τα χέρια μου βάφονται με ηλιαχτίδες, εντείνουν την αφή τους, παραμένουν ολοκάθαρα, όπως στην πρώτη μέρα της Δημιουργίας,

και παντού πνέει ένας Έρωτας, ευλογημένος, ζεύει τα κορμιά και κάνει ολόλαμπρη την Κυριακή, καθώς

τίποτα δεν εμποδίζει την μαγεία και ένας άγγελος

ξεφλουδίζει την ατμόσφαιρα να φανεί

το γαλανό το φρούτο του ουρανού!...

Όλες οι αντιδράσ

Το σιγάν..

 

Το σιγάν λοιπόν, το σιγάν,... αφού

και που μιλάς ανούσιο είναι- οι ανεμώνες

συνήθισαν την μοναξιά τους, οι γέροι

επίσης

κάποιοι απ' αυτούς

ξέρουν αλήθεια πόσο η κουταμάρα κοστίζει

και μεθοδεύουν για την φυσική

νόμους περίπλοκους

όπως ισχύουν και μετά δεν ισχύουν.

Σφίγγουνε την ψυχή τους- η ψυχή τους εξατμίζεται

μέσα στην πρωινή γυαλάδα, σαν

μια εξαχνωμένη σταγόνα

που κρατά μέσα της

όλο το οικουμενικό νερό

σαν μια συμβολική ιδιότητα-

Ακουστικά φωνήεντα, νότες

μια μουσικής που λάμπει

κάτω απ' τις αλκυονίδες μέρες

του Ιανουαρίου, φεγγάρι

αλλοπρόσαλλο

γεμίζει κι αδειάζει-

σαν όλα τα πράγματα που

κουράστηκε πλέον η ύλη τους, και

μισοκατεστραμμένα ρέπουν

προς ένα ευώνυμο χάος

αριστερόστροφο..

Όλες οι αν

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΗΜΟΥ

Δεν ορίζω αντικείμενα, μόνο ξίφη

λεπίδες λέξεων που μαστορικά σκοτώνουν

για το κακό που μ’ ήβρε φταίω μόνο εγώ

γύρισα στην θλίψη μου την πλάτη

κατέφυγα σε μοναστήρια του καημού.

Κατάλαβα γρήγορα πόσο ξεφουσκώνει ο βίος

ήπια νερό της λησμονιάς~ τα φυλλοκάρδια μου να φλέγονται

κι εγώ να κάνω στίχους-

Έκανα φίλο το φεγγάρι…

Έχω περισσότερες σιωπές παρά λόγια

είμαι ζουλιγμένος, βγάζω χυμό πόνου

τα σύνορα μου τα ξέρω, ψάχνω τις ελευθερίες μου

και το βλέμμα που νιώθει καλά πάνω σ’ αδέσποτα τοπία.

Όταν κατέχεις πιο πολλά από ένα

δεν βοηθά στην πέψη των ιδεών-

πρέπει με νόημα φωτός να τρέφεσαι

σαν νάναι ύστερα να λάμψεις.

Είδα αλλιώς τις σημασίες μου:

σα να γύρισε με σώμα

λεμόνι ευωδερό ο χρόνος

και να τον παραδέχομαι ανήμπορος

και να πω και να κάνω.

Σαν να μαθαίνει ανάγνωση ουρανού η νύχτα!

Ξεκλειδώνοντας ιδέες είδα

μια μουσική που μου έλειπε

όπως να μάθαινα πρώτη φορά φεγγάρι!

7.1.2008

Όλες ο

Ερωτική φουρκέτα…

Μιλάς μέσα από ουδέτερα πράγματα, και η φωνή σου

είναι ένας μαγνήτης που συγκεντρώνει

Ήχους πουλιών και μια πελώρια οχλαγωγία.

Κοιμάσαι κάτω από την σκέπη του φεγγαριού.

Εκεί σε βρίσκω, ντροπαλή και με συντεταγμένη

Άγρια θάλασσα μέσα σου, αδάμαστο νερό

Όπως το μεσημέρι όμορφα χαϊδεύει τα μαλλιά σου.

Τίποτα δεν πέρασε λάθος- εμείς νομίσαμε ότι

διαβάζεται κι αλλιώς η Αλήθεια,

Νομίσαμε ότι εκπληρώνονται όλες οι επιθυμίες

πίσω από τον χρόνο της φωτιάς, δεν αρκεστήκαμε

Στο αμίλητο φως που πέρασε μες τις καρδιές μας και τις συνεπήρε.

Τώρα η κάθε μέρα κρατά τα μυστικά σου σε ένα κοχύλι

που ηχεί από μέσα του το όνειρο κι η θάλασσα·

Έρχεσαι, φεύγεις, τρυπάς το κέλυφος της νύχτας

και σταλάζεις τα πιο ακριβά δηλητήρια

στο σώμα του ερωτικού μας καημού

ποτέ για να μην τίποτα ανέκφραστο σώσει…

Αυτογνωσία…

 

Πίσω από όλες τις στιχομυθίες

υπάρχει μια άρνηση

Φως εμφυτεύουν τα δρώμενα και των γεγονότων η αιχμή

καλά και άπονα μας σφάζει-

Διχάζονται οι επηρμένες μας προθέσεις,

διάγοντας την ακατόρθωτη τόλμη μας ξαναγινόμαστε οι αφελείς

που μεθούν με τσακισμένα άσκοπα λόγια.

Μελετώ τα λουλούδια, φυτρώνουν πριν απ’ την άνθιση

και σεληνιάζονται στον χαρμόσυνο κήπο της Ανάστασης·

Χωρίς ανταμοιβή, είμαι ο δραγουμάνος της κατάστασης, μελετώ

τις συγκυρίες που θα ολοκληρωθούνε

πίσω απ’ τον γειτονικό θάνατο, μέσα

Στον θρασύ συστρεφόμενο αιώνα της έμπνευσης, την ώρα

που νομιμοποιεί τα άνομα ο Ποιητής

και σωπαίνει.

Έρχομαι από τολμηρές φαντασίες και ανταποκρίνομαι στην ειδή των πραγμάτων

την αιώνια.

Αναζητώ για όλα τις ακατόρθωτες απλουστεύσεις.

Εγώ ο μαρτυρικός ήρωας των όλων-

Ο τρομερός βραχμάνος της Αλήθειας…

5/7/2023

Όλες οι αν

Ανάσκελη πραγματικότητα…

Σώμα γυμνό παιχνίδι κάτω από τον ήλιο

Σώμα επάνω στην καμπή των γεγονότων και στον ριγηλό αναβρασμό της θάλασσας

Σώμα που το επιβουλεύονται οι πόθοι του κλειστού νερού

Το τρώνε οι αταξίες των σπασμένων οριζόντων

Ξαπλώνεις στην αιθρία των αποκαλύψεων

Σφύζεις από ερωτικά φωνήεντα

Θυμώνεις μέσα στην γυαλάδα που σε αναγνώθει

Αφήνεις κάθε άσεμνη πνοή στην μπάντα

Μιλάς- σιγομιλάς στο απλωμένο καλοκαίρι

Την ώρα που οι βροντές του νου σουρρεαλίζουνε

Κι εσύ καμώνεσαι το θείο- σώμα της ερήμωσης

Χωρούνε στην γαστέρα σου οι ουρανοί οι αγέρωχοι…

Ποιός χρόνος δασκαλεύει την επιδερμίδα σου

Και γράφει πάνω σου τα τατουάζ της έκπληξης;

Στρώνεις τα δευτερόλεπτα σε μύθο ξαφνικό και ολέθριο

Κουτρουβαλιάζεις τις οδύνες

Όλες οι τόλμες, όπως να τις δεις, εκτροχιάζονται

Αφήνεις ψήγματα χαράς να σε μεταμορφώσουν

Την ώρα που ωραία ντεραπάρεις μέσα στα πλουμίδια της ανατολής

Και θέτεις όλον τον έρωτα κάτω από άσεμνη κυριαρχία.

Θα σε μάθω, πού θα πάει, θα σε μάθω

Την ώρα που μονάχος μου τα δολερά ζουλούδια θα υφίσταμαι

Θα σε μιλώ μεταγλωττίζοντας την λεβεντιά σου

Είσαι ειρμός, μια αυτοκρατορία που την δένει η σιωπή

Μια συνοχή φιλιών και θαλερής οξύτητας που όλα γύρω της τα κόβει·

Είσαι πριν απ’ την προσευχή του όρθρου, είσαι

συμπαντικό φωνήεντο που εκβάλει μνήμες παραδείσου στην φαρδιά κοιλάδα

Της γαστέρας σου-

Το δυνατό ετούτο παραμύθι που το αγνοούμε και το ξέρουμε όμως και όλοι…

Αθήνα 2/7/2023

Εικόνα, έργο του Νταλί…

Ξημέρωσε.

 Ξημέρωσε. Ένας συρτός καημός στερέωσε

όλη την γη στα ‘’ίσα’’ της.

Τίποτα δεν σιγά

από τις σπίθες της ζωής, της σκέψης.

Κλωνάρι από ευκάλυπτο λυγά και παίζει

ρήματα μες τον αέρα.

Η ζέστα καμπυλώνεται

για να εδραιωθεί

Σαν ένα φίδι

κουλουριασμένο που γνωρίζει

την δύναμή του.

Ανοίγω παράθυρο. Δειλό το φως εισβάλει.

Ιούλιος προ των πυλών.

Νοικοκυρεύω μια κατάσταση που αγαπά την αταξία.

Αφήνω καλοκαίρι να μιλά

με λόγια ρόδινα

Και που, προσεκτικά, φερέγγυος,

τα επαναλαμβάνω…

Έργο του Νταλί..

Όλες οι αντιδράσει