[Κοιμάμαι και ξυπνώ στην ήσυχη αυλή του κόσμου]

 Υπερβαίνω τα πάθη μου και τα υπερθετικά

εικοσιτετράωρα

Περατώνω τις συμβουλές του φεγγαριού-

Επάνω μου εγγράφεται μια πόρπη ελπίδα

Και ο χιτώνας μου ανεμίζει στο δραστήριο φθινόπωρο-

Κοιμάμαι και ξυπνώ στην ήσυχη αυλή του κόσμου

Με παραστέκεται ένας ντελικάτος αέρας

Θεόρατος

Ιερουργός

Ανεξαγόραστος…

Αλλιώτικη αυτογνωσία…

 

Γλιστρά στα χαμηλά η μελαγχολία μας

Όλα τα πράγματα σε μία διαδικασία να αφαιρεθούνε

Να όμως που ό,τι αγαπούμε, πιο πολύ αντιστέκεται

Και παραμένει

χρωματιστό μες τους αιθέρες·

Όλα σε μια θεσπέσια ιερουργία

Η ύλη αιχμάλωτη στα ταπεινά, όπως πάντα

Μα ο νους και η ψυχή (εάν κι αυτή αλήθεια υπάρχει…)

Πετούν στα ψηλά, δεν λογαριάζουν

Κόπο και πάθος, ζητούν

τον Έρωτα τον Μέγα

Πίσω απ’ τα αισχρά τερτίπια της πραγματικότητας·

Θέλω να πω πως σκαρφαλώνουμε εκεί που κι ο καθένας μας δεν το αντέχει·

Φτωχοί και εύθρυπτοι, έτοιμοι να διαλυθούμε

Αφήνοντας ξοπίσω μας τον τολμηρότερό μας ιδεαλισμό

Και μια ρανίδα αίμα για να μαρτυρά ότι υπερβάλαμε…

Τοπίο των ημερών…

 

Λάμποντας το αίμα κουρελιάζει τα σκαλοπάτια του θανάτου,

Το μαχαίρι επαίρεται σαλεμένο,

Ο νους δεν είναι νους είναι ένα μίσος αχνιστό,

Το νοικοκυριό της ελπίδας ξεχαρβαλώθηκε·

Στο άσπρο πουκάμισο μιλά λαχανιασμένος ο λεκές μίας πληγής,

Για ποια κακία ετελέσθηκαν όλα αυτά;

Συστρέφονται και πονούν κι άλλο οι πόνοι,

Όλη η μέρα σήμερα είναι μια νόσος.

Διαρκώς οι λυρικές μου ψυχές λιγοστεύουν,

Η λογική φυσά ξαναφυσά μες το μυαλό μου

Λίγα μ’ ακολουθούνε πια κι εγώ λιγότερα ακολουθάω,

Ένα παράλογο θάρρος είναι ξανά η μόνη Αλήθεια.

Α σκιά της νύχτας που ξεπλύθηκες στο άσπρο φεγγάρι!

Σωροί οι αποθαμένοι σωροί εκείνοι που συνέχεια κοιμούνται,

Οι σκύλοι αλυχτούν, θριαμβεύει ένας αιμοδιψής δικτάτορας-

Πάντα ένας δικτάτορας θριαμβεύει στις μέρες μας…

Τον έρωτά σου ερμηνεύω…

Από το πρόσωπο ανασταίνεται το πρόσωπο και ευθύς εξ αρχής

συρράπτεται για να τεκμηριώσει την αξία της η Δημιουργία.

Φτερά αγγέλων που εξέχουν στα κλειστά

δωμάτια του υποψιασμού

αφήνουν το συμπέρασμα να σφάλλει.

Τι είσαι άλλο από μια αντίθεση που κλαίει αντιφατικά;

Ξημέρωσε επικά, έμεινε πίσω μας η νύχτα και ο έρωτας.

Στον καθαρό ουρανό εμμένει ένα ημερινό φεγγάρι.

Εσύ υπερασπίζεσαι βιολιά που δεν σταμάτησαν να πλοηγούνε.

Και είσαι ένα άκλιτο γραμματικό στοιχείο που εκβάλλει απ’ τα λεξιλόγια και μας εκπλήσσει…

Το γεγονός της αθωότητας…

Η νύχτα αναβοσβήνει τα άστρα της

Έντιμος είναι ο έρωτας και μας πολιορκεί

Στήθος με στήθος ανασαίνουμε ο χρόνος είναι φυγάς

Μεταμορφώνεται και εξαφανίζεται πίσω από προφάσεις.

Ρολόγια που μετρούν την απουσία

Ρολόγια οκνά τροφοδοτούν μια φιλολογία του Τίποτα

Χτίζω σε ζοφερά χαλάσματα

Ερεθίζω τις λέξεις.

Βραδιάζει και θρησκεύω πίσω από αραχνιασμένες μονοκατοικίες

Δεν αποκαρδιώνομαι πρέπει να επιμείνω

Σ’ αυτό το ‘’κάτι’’ που με κάνει αθώο

Αθωότερο από πέτρα αθωότερο από φωτιά

Να μπλοφάρω συρρικνώνοντας την πιο απίθανη έκπληξη…

Η ποιητική μου διόπτρα..

 

Στους ήχους αποτυπώνεται η ποίηση

σαν ένα λιοντάρι θεότρελο·

Ζω με αταξίες και αποστηθίζω ηλιακό παλμό·

Εικοσιτετράωρα που η όρασή μου αλητεύει

Πάνω στα αχτένιστα λιβάδια τα φιλέρημα·

Εκείνη η σιωπή που σχηματίζει ωραία τα τοπία εκείνη η θερμή

Σχέση της προσευχής με τον θεό· τυπώνω όλες τις πολύτιμες

Εντυπώσεις, εξαίσια με θεραπεύει η γεωμετρία των δασών

Και μια δροσιά βελουδένια μαστίζει τον εσμό των φυλλωμάτων, θαλερά

Που τρεμίζουν στο λιανό αεράκι,

Δοξάζονται οι κατακτήσεις

Της ηλιαχτίδας

Δοξάζονται οι πλουραλισμοί

Της αλήθειας μου,

Ακούγονται γύρω μου τα παλαμάκια των δέντρων-

Ανασαίνω βαθιά·

Ασύστολος,

Ζώντας σαν ένα ανέγγιχτο θηρίο που δεν ημερώνει!

6/10/2022

Στρατής Παρέλης, Στοχεύσεις

 

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Στοχεύσεις

Ποιητική συλλογή

stratisparelis

Υπογράφεις σ’ ένα κοχύλι μια θέση του έρωτα για να πονώ!

 Υπογράφεις σ’ ένα κοχύλι μια θέση του έρωτα για να πονώ!

Τρεμίζουν γύρω σου οι αβρές πεταλούδες.

Τεμπέλικο φως ρέει πάνω στα βλέφαρά σου αφήνοντας

Το ‘’αιώνιο’’ να αντιστέκεται μέσα σε κάθε μύθο που σε έχει.

Μιλώ για να με καίει ένα δάκρυ. Δακρύζω

Για να μιλώ. Οι στίχοι μου

Είναι ένα καταφύγιο του πικραμένου!

Αφανισμός λόγω των Ιδεών…

 

Συμβάλει ο θάνατος στα λυρικά παραμύθια μας, συμβάλει·

Τα ποιήματα ζουν με πολλά προσωπεία και δίχα ανταποκρίνονται στα ειωθότα·

Δοξάζουμε την θνητότητά μας έχουμε ρίζες βαθιές εκεί·

Ανταμειβόμαστε με μια κακία που ανταποδίδουμε ο εις στον άλλο-

Διασκεδάζουμε να είμαστε οι τιποτένιοι.

Γελώ με την αυγή των ρόδων·

Η ζωή είναι μια σύντομη παρένθεση·

Κατασκοπεύω την γεμάτη νύχτα,

Σκιές πάνε και έρχονται κατόπιν του θανάτου·

Καρφώνεται το άπονο μαχαίρι στο κορμί που ποτέ του δεν έφταιξε·

Παντού απλουστεύσεις έξω από του ουρανού την πόρτα,

Παντού ένα λιβάνι που περίσσεψε.

Όσο το προσπαθώ τόσο δεν με μαθαίνω·

Καταλήγω να τρώω βουλιμικά τα ψηφία μου-

Μάλλον ζω κρίσιμα για να με αφανίσουν οι Ιδέες!

Ραντεβού…

 Ραντεβού…

Υποψιασμένα τα σκηνικά των κήπων κρατούν τα ρόδα στην αγκάλη τους.

Φυσάει ένας αέρας κρυερός.

Μπατσίζει τις λεμονιές.

Ξινό φωνήεν του μεσημεριού εξέχει από τις μυρσίνες.

Δέομαι να υπάρχω απέριττα λευκός.

Με φιλοξενούν οι πόθοι.

Το κορίτσι κοιμάται με το παράθυρο ανοικτό.

Το φεγγάρι την χαϊδεύει και γελά.

Όλες οι ηδονές επάνω στο κορμί της.

Σαν ένα μπουκέτο οι μέρες έρχονται-

Νέα εβδομάδα.

Ενορχηστρώνω ουτοπίες τετρασύλλαβες.

Υπάρχω!

Θεσσαλονίκη 2/10/2022

Καταγραφή τω τρόπω που η νύχτα το θέλει…

 

Πουθενά δεν φτάνω και ας μου αρέσει ο πυρετός μου,

Ένας οργασμός από φωνήεντα βοά στας φρένας μου,

Τι εκπροσωπώ άλλο από μια συλλαβή;

Εγγράφονται μέσα μου τεκμήρια αθωότητας

προ των πάντων που είπα ή και θα πω-

Ελληνικά ψηφία με έδωσαν και με στιγμάτισαν,

Α καρπερή Θεσσαλονίκη πάνω μου πόσα κατέγραψες!

Διακλαδίζονται οι σκέψεις μου μες το αιώνιο περιβόλι

Της αυταπάτης που σε μια μυθολογία προέτρεψε-

Φέρε μου τα δώρα της νύχτας εσύ ερωτευμένο κορίτσι!

Άκουσα πίσω από στίχους κείνα τα ωραία τραγούδια που μου είπε κάποτε

ο ουρανός,

Ξύνω την τόλμη ξύνω το μολύβι μου

Το ηδονικό!

Θεσσαλονίκη 1/10/2022

Μανιφέστο πίσω από ένα σκίρτημα της αθωότητας…

 

Αψηφώντας αψιμαχίες της πραγματικότητας και καταφεύγοντας σε αλάνες των ονείρων

Σκέπασα τα λάθη μου με συμπάθεια κι ιδιωτεύω

Σκουπίζοντας δάκρυα μεταμέλειας και πόνου-

Με κατέφαγε το ζωντανό μαχαίρι της ζωής, διαμελίστηκα και μένω

Σε ένα καλυβάκι μοναξιάς, σαν ιερέας

Που σκοτίστηκε απ’ την αγρύπνια κι έμεινε

Μόνος, παντέρημα μόνος-

Πού ανήκω ή ανήκα

στο παρελθόν

Αλλού από μια χώρα της μελαγχολίας- και ο νους μου

Τρέχει σε άγνωστες καταφυγές να βρει μια λύση

Που εξηγεί τα πάντα λογικά και ακέραια…-

Αυτό που έχω τώρα πάντα είχα:

Τιποτένιο κι ελάχιστο, μηδενικό

Που μου αρκεί και δεν ορθώνει ούτε καν την ματαιοδοξία μου· υπάρχω

Όπως η ανάσα μου θέλει: αθώος

κάθε μέρα αθωότερος· τονίζοντας

Του πόθου μου το φως που ιερότητες ζητάει…

Εκτίμησε όσον παράδεισο σου περιγράφω!...

Ένταση η αφ’ εαυτού..

 

Ζώντας μέσα στην ένταση των αποχαιρετισμών

Βανδαλίζω την γαλήνη του απογεύματος.

Ετούτο το ευθύ ερωτηματικό με χλευάζει

Τρεμίζοντας μέσα μου τις ολοκληρώσεις των συμπερασμάτων.

Επιφάνεια σε αφάνεια κι ίσως

Ένας βαθύς συριγμός από φωνήεντα εξανεμισμένα για να σταθούν

Στην μετέωρη πλατφόρμα των κατακτημένων εδαφών

Της φαντασίας.

Σκοτεινιάζοντας έχω φωταγωγηθεί από απρόσμενη λάμψη

Ενός ποιήματος σε διάρκεια.

Προσπαθώ τον εαυτό μου.

Αντέχω εμένα.

Α μοναξιά δωράκια που μου έδωσες!

Πολλά σου χρωστάω!

25/9/2022