Σαντορίνη…

Έσταξαν μέλανα θυμό τα δευτερόλεπτα

στο ρολόι της γης

έσπασε τσόφλι το αυγό του τρόμου

η πέτρα γέννησε απρόσκοπτη θύελλα

θρυλικές θάλασσες γεννήσανε αύρες

πιο κοντά στο κονάκι του πόντου.

Ο αυτοκρατορικός ήλιος μαστίγωσε το πέλαγο

με πορφυρή φωτοχυσία

Τόσο ύψος τόσος θάνατος

τόση προσμονή τόση εγκατάλειψη

η μέρα έγειρε αβέβαιη κατανοτιά.

Μελανό γινάτι θεού που κοχλάζει

ψυχή αψιά

ένα πετροχελίδονο

αφήνει σώα τα μωρά του

στου γεροΠοσειδώνα την γενειάδα-

Καταβυθίζονται οι σβιλάδες των ανέμων

μες την κοιλιά της θάλασσας

κι αναγεννώνται

πενταπλάσιες

στο δυναμόμετρο της άνοιξης-

Αναμερίζουνε πειθήνια τα νερά

να βρει εστία ο μακρινός Προφήτης..

Ανταλλάσω τον θρύλο σου μ’ έναν μύθο αρχαίο

ζεύω την λάβα σου στο αλέτρι των αρχαιολόγων

τινάζω την παμπάλαια σκόνη σου

πάνω στις άγραφες σελίδες μου, υπομένω

την θλίψη των βράχων σου

αδηφάγα ορθώνεσαι

πάνω από τα κύμβαλα της μέρας

να διαβείς με βήμα εξουσιαστικό

την μέγγενη των εποχών που σ’ εγκλωβίζουν.

Συσκεπτόμενη μες την αυγή του πελάγου

με γλάρους εξουσιαστές

αινιγματική είσαι σαν κοχύλι

που δεν λειάνθηκε ακόμη και δεν έπαιξε

τον στιλπνό ολοστρόγγυλο ρόλο του..

Εθελούσια θυσιάζοντας πλάτος

αποκόμισες οφέλη ηλιοβασιλέματος

ναυαγισμένη μες την θάλασσα που περισπάται

απ’ του ουρανού την ζήλια..

Ποτέ δεν πάτησα τους όρκους μου

ποτέ δεν παρέκλινα απ’ την ευθεία ματιά

μέσα μου αναστήθηκες ηφαιστειακό κέρας

που ξεσηκώνει αντιρρήσεις

καυτή και αγέρωχη

με μνήμη που ζητάει τα ρέστα

απ' το ταμείο του εφησυχασμού.

Πάλι εκεί που σε γονάτισε ο καημός της λάβας είσαι

κουρντίζεις την κιθάρα των ανέμων

μισοφαγωμένη από την λαίλαπα του κρατήρα σου.

Εκεί που είδα την χρυσόμυγα να πιπιλάει τα ζουμερά μεριά σου

και μετά είδα το ατσάλι της θάλασσας να σκίζει

πρωραίο αιδοίο της οικουμενικής Μεσογείου.

Ο γκρεμός της νοτιοανατολικής πλαγιάς σου

φοράει το μπανιερό του και βουτάει

στα βαθιά

που ο ήλιος

δαγκώνει την επιδερμίδα σου

και τα ·μη· σου κάνει ·άντε προχώρα·

επάνω στον αφρό που γαργαλάει

τα ακρογιάλια σου-

Σκάνε πυροτεχνήματα του γέλιου σου

λιγωμένα-

στο αντιμόνιο της αναπνοής σου

ευδοκιμούν λίθου τομάρια..

9.7.2012

Στρατής Παρέλης

 

Στρατής Παρέλης

https://issuu.com/.../___________________________________...

ISSUU.COM

Στρατής Παρέλης, Των θραυσμάτων η επωδός...

Ποιητική συλλογή

Ο οίκος…

 

 

 

 

Ευάλωτος οίκος σαν ευάλωτη πόλη σαν ευάλωτη ψυχή,

Τις νύχτες ξερνάει δημοκρατία και τις μέρες απλά ονειρεύεται ενώ

Κουρδίζει τον κόσμο να λαλεί φοβισμένος-

 

Πλούτος για να φανεί και πλούτος για να είναι πλούτος,

Η φτώχεια όμως είναι παντού και δεν συμμαζεύεται,

Απόψε τον λαμπρύνει το ασήμαντο φεγγάρι,

Απόψε σπέρνει τις ιδέες του πλατιά

 

Και ένα μήνυμα τσαλακωμένο πέφτει μες τον ύπνο όλου του κόσμου

Από ελευθερία ζαλισμένη που σκλαβώθηκε!

 

 

 

 

 

 

Οι κόσμοι μου ονειρεύονται…

 

 

Οι κόσμοι μου ονειρεύονται…

Κελί αυστηρό ο νους μου αναζητά στα λεξιλόγια την αγάπη.

Συντυχαίνω βουρλισμένα φεγγάρια και ύπνος ποτέ δεν με παίρνει.

Αγγίζω την σκόνη των άστρων

Και πλάθω με πηλό υπερκόσμιο.

Κλαδεύω τις σκέψεις μου και ξαναβλασταίνουν

Ανάμεσα στα πετρώματα μου χαμογελά ο οψιδιανός

Ένα σκοτεινό πορφύρισμα και η κάθε νύχτα λιποθυμά και με θέλει

Συνοδοιπόρο της.

 

Καθώς πηγαίνω απαρηγόρητος προς τις φωταψίες τις ένδοξες, αφήνοντας πίσω μου τον θαυμασμό μιας αυγής, ο κρατήρας των αινιγμάτων ανοίγεται και η φλόγα πηδά στον αέρα

αιθέρια!

 

Περιμένω την χαρμόσυνη αγγελία και όταν τα πράγματα φυράνουν πάλι θα είμαι πλούσιος αγγίζοντας

το στήθος σου, Κόρη του ήλιου, γλαυκή πεταλούδα της σκέψης μου, ιέρεια, πανέμνοστη κυρά!

 

 

 

 

Μελαγχολικός ο ποιητής ζωγραφίζει την αγωνία του στο στέρνο της πατρίδος·

 

 

 

Σουλουπωμένα νέφη που τρεμίζουν στον ουρανό

Γκρεμίζονται σε πανάρχαια χάη και αφήνουν

τον ήλιο εκτεθειμένο

να βελάζει ορθόδοξα.

                                 Μ’ ένα ντουφέκι παρακμασμένο

Ζητά ο κρότος να επιβληθεί στο τοπίο και

σαν φοβερός ημίθεος κλονίζει του μεσημεριού την αντήχηση.

                                           Μελαγχολικός ο ποιητής ζωγραφίζει την αγωνία του στο στέρνο της πατρίδος·

Είναι ο άλλος εαυτός όλων μας!

Που θα τον καταλάβετε μπα!

 

 

Στο χοϊκό μου μαρτύριο

 Στο χοϊκό μου μαρτύριο σφήγκες είναι οι λέξεις και πρήζουν την σάρκα του φωτός·

Μένω με μια φωνή θαλερή στο καλυβάκι των ανέμων·

Θρησκεία οι ελευθερίες το κελάηδημα του πουλιού οι παραινέσεις των ανθέων·

Έχει σώμα η Αγάπη και την αγγίζω κλείνοντας το μάτι μου σε κάθε πόθο!

Αττικός ύμνος!...

 

 

 

 

Τι ανάλαφρος ήλιος που απρόσμενα φωτίζει την μέρα!

Ανάμεσα σε κίονες του ουρανού πέμπει θαυμάσιο ύμνο.

Ευκίνητες ηλιαχτίδες κάπου κινούν τα νήματα της χαράς

Στον λουτήρα του πρωινού νίβεται μια νεράιδα

Μάχονται γύρω μου οι υποσχέσεις.

Φτερουγίζει η καρδιά μου θέλει να ελευθερωθεί

Απαρηγόρητος μέσα σε λύπες που δεν ξέρω

Γκρεμίζω την συντέλεια των ουρανών ανεβάζοντας

Το κάθε Αόρατο σε Ορατό!

 

                                              1.1.2021 

Χρονικό μιας μέρας που ετελεύτησε σαν το έτος ετούτο…

 

 

 

Ήλιος χωρίς κανένα οίκτο μεγάφωνο του φωτός

Απλώνει την επικράτειά του στον ορίζοντα αφήνοντας

Το πάθος του εκδηλωμένο πάνω στην ύλη στον ναό της αστραπής αναβράζοντας

Σε ρηχές λίμνες σαν πόθος φουντωμένος

Νεάνιδος που θέλει να αγαπηθεί.

                        Ηχηρό είναι το καθετί παραμονή

Πρωτοχρονιάς λες και ο Χρόνος εισβάλει

Από κει που εμείς του ορίζουμε κανονιοβολώντας

Τις έρημες βραχονησίδες των ηλικιών μας.

          Έχω φορέσει ένα στέμμα γαλαξιακό ερημίτης

Όμως πέραν του καθενός συμβάντος.

                  Ηδύπνοα κοχύλια στέλνουν της θαλάσσης την μοίρα κοντά μου

Να ερμηνεύσω θάνατο και ν’ απαξιωθώ.

       Αμμουδερό ακρογιάλι πεύκα και εορταστικές μυρσίνες

Στον κάμπο ύστερα κι ως να ανταμωθούν με ιερές ελιές.

                    Πού περπατώ και πού πηγαίνω ω απέραντη εκκλησία

Η μέσα μου;

Διαβάζω τις φλύαρες αμυγδαλιές που χωρίς κανένα οίκτο σαλτάρουν κατά το πέλαγος

Ηλιόλουστες και με βαθιά οδύνη.

Κούρδισα και κουρδίστηκα-αυτή η παράξενη λύρα

Αναπνέει εντός μου, ευφράδεια

γεννώντας των διαμετρημάτων.

            Μια αίγα ξοπίσω μου μαινάδα ίσως της γραφής ταλανίζει

Το σώμα της επάνω στον ανήφορο

Της υποψίας.

                     Βρίσκω το προπατορικό μου αίμα περιλάλητος ο εγώ ο οι όλοι

Και τραβώ κατά το καλυβάκι της μετάνοιας- κι ωστόσο

Όχι αμαρτωλός όχι αθώος- ένοχος

Για όλες τις ατασθαλίες του κόσμου, εκδηλώνοντας Ύλη

Επάνω στις Ιδέες μου, κι Ιδέα

Πάνω στην Ύλη την καρυκευμένη

Τραχιά λεπτή και αιματοβαμμένη

Ζαριά είναι η Τύχη

μακρινή κι αν πειθήνια…

 

                                          31.12.2020 

 

 

 

Προπαίδεια των σκληρών ημερών.

 

Ξεκολλούν οι μέρες από της εβδομάδας το κορμί αλλά δύσκολες είναι

για τους πολλούς. Η εποχή σκληραίνει.

Τι κι αν πόλεμος δεν υπάρχει-όλα γύρω μας πολεμούν.

Η εγγαστρίμυθη Πέμπτη

μονολογεί κάτι που στ’ αυτιά μου φτάνει σαν αλγεβρικός ψίθυρος

που μεταγλωττίζεται σαν ξανατονισμένη μουσική.

Ας μην συρρικνωθεί Θεέ μου η πατρίδα – γιατί την παρέδωσες

στα χέρια του αήθους τραπεζίτη;

Σκέφτομαι και πουθενά άκρη δεν βγάζω- αυτό που έχω είναι ένας ειρμός που με οδηγεί στην θλίψη.

Διαλέγω ένα βιβλίο-η βιβλιοθήκη

μορφάζει κι είναι η μόνη που σιωπηλά μου παραστέκεται.

Το ρολόι μου άρχισε δευτερόλεπτα να χάνει.

Συσσωρευμένη -μπορεί και για καλό- απώλεια.

Πέφτει το βράδυ· ο ουρανός είναι μια κρύα φάτσα μιας γριάς ελπίδας.

Το σπίτι είναι κρύο· κοιτώ απ’ το παράθυρο: ο αιώνας βαρά το ταμπούρλο του·

καίω τα ποίηματά μου για να ζεσταθούνε οι μελαγχολίες..

5.12.2013

Της νυκτός και ούτε!...

Ένα μικρό γρέζι από φεγγάρι γδέρνει τον ουρανό,

τριγύρω φώτα αστεριών και επική γαλήνη,

Σφοδρά δευτερόλεπτα και τα κουπιά καθηλωμένα μην

Αφήνοντας την βάρκα να κυλήσει πα’ στα ήσυχα νερά,

κρύο και οι ανέμοι του Δεκέμβρη…

 

Ανήκω σε μυστικές περιπέτειες που δεν θα φανταστείς,

Η νύχτα θρέφει την γενιά μου,

Εορτές όπως να σβήνονται χαμηλωμένες σαν το φως

Στον ουρανό που τον μαστίζουν ζοφερά νέφη του φόβου.

 

Ετούτο που καταλαβαίνω το καταλαβαίνουμε όλοι μας,

Νιώθω και όπως νιώθω ίδια όλοι γύρω μου το νιώθουν,

Απροσπέλαστες αγωνίες για να ματώνει ο βίος

Θρύμματα από λυπημένο αστέρι στις χαράδρες του στερεώματος

Θρύμματα από μελαγχολία τρανταχτή.

 

Στο μαξιλάρι μου ο ύπνος δεν χωρά ποτέ του,

Αφήνω να μ ’επισκεφτεί και δραπετεύω πάραυτα,

Πάντα ο ίδιος ιχνηλάτης που βαδίζω προς τα ξημερώματα,

Εξημερώνοντας την τίγρη της Αλήθειας.

 

Απόψε κουβαλώ φορτία πόνου,

Σχήματα πάθους και γεωμετρίες των ονείρων μου,

Απόψε συνδιαλέγομαι μ’ όλο το Χάος

Και την φερτή ύλη του μέλλοντος που, επειδή την νιώθω, γύρω μου βοά!

 

                                                               24.12.2020 

 

 

 

 

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

Δεν τον αγοράζεις τον Χρόνο -ιδού το δυστύχημα

 Δεν τον αγοράζεις τον Χρόνο -ιδού το δυστύχημα

Πολλαπλασιάζονται οι λύπες και διαιρούνται οι χαρές σου

Ένας άκαιρος νότιας εισβάλει στον οίκο σου τον ρημαγμένο

Ανέστιος στο πουθενά αναγνώθεις των άστρων γαλήνη

Ενόσω μια μουσική καρφώνει τα πέλματα σου στο πάτωμα

Να ζεις ακίνητος φυλακισμένος....

Μέσα σου ανθίζουν πουλιά και φωτεινές οχλαγωγίες

Ακυρώνεις τον χειμώνα μου ανασυνθέτεις τα τοπία

Κρατάς οπλαρχηγού μίλια και με την βροντερή φωνή σου κάνεις

νέφη να ριγούν

και νέφη να μαστίζονται

Από μία βροχή της σκέψης σου διχάλα!

Από την Γραφή στην Ανάγνωση μια χαοτική λεπτομέρεια ένας κόσμος συμπερασμάτων και κρυπτών

Βαθαίνουν όλα και εγκαθίστανται στο κεφάλι μου

Τα στοιχίζω όπως για μια παρέλαση στρατιωτάκια δύσμοιρα

Μια κούραση ακολουθεί

Αγαπώ να αγαπώ την Θεσσαλονίκη

Είναι τροφός που με μεταλαμβάνει Ιδέες

Είναι τροφός που με μαθαίνει ομορφιά

Νυχτώνει τώρα

Κάπου υπάρχεις εσύ που δεν με καρτερείς μα έρχομαι

Ζαλισμένος από τα φώτα και τα βαριά μεροκάματα

Και φιλοδοξώ να φωλιάζω στην ωραία καρδιά σου!

Ξύπνα η πόλη σαν στον κήπο των εκπλήξεων

Ομίχλη δένει τα τοπία της

Ρηχά ρηχά είναι οι ομορφιές της πάνω στην γλυκιά κοιλιά της

Στο στήθος της οι ανάσες έχουν χρώμα πορφυρό

Τραβούν κατά την θάλασσα οι σκέψεις της

Στον οίκο του βορρά αρχόντισσα επιτετραμμένη

Δεσπόζει πάνω σε όλα βαρύτιμα!!!

Να με περιέχω κι ας εξέχω

Να με πονούν τα σπλάχνα μου

Δεκέμβρη μήνα

Να αποκρυπτογραφώ την ερημιά

Να είναι αγέλαστος χειμώνας

Να μπάζει από παντού Βαρδάρης του Θερμαϊκού

Να συναντώ ανθρώπους που μου αρέσουν

Να ξεκουμπώνομαι κι εγώ

Να χαίρομαι που υπάρχεις

Να είσαι φως μες τα μάτια μου!

Να με περιέχω κι ας εξέχω

Να με πονούν τα σπλάχνα μου

Δεκέμβρη μήνα

να αποκρυπτογραφώ την ερημιά

Αφήνοντας ίχνη πάνω στα ίχνη φυγάδεψα όνειρα στο έρεβος της νύχτας

Ερημίτης ορθός τσάκισα ένα κλωνί βασιλικό και το έφερα στο ρουθούνι μου

Αγκύλη στοργική η Θεσσαλονίκη

Με αγκάλιασε σαν μάνα αγαπημένη

Τόκοι λέξεων απόδωσαν καλά την καρδιά μου

Να η φιλοσοφία της ζωής να ο καιρός ο δύσκολος ο άνθρωπος ο νεφεληγερέτης

Να ο εσύ που είμαι εγώ που είμαστε ένα

Σύνολο αδιαίρετο και μυστικό!

Υγρασία φιλέρημη

Αγκαλιάζει τα πάντα

Νοτίζει την ψυχή δαγκώνει το αίμα μου

Η Θεσσαλονίκη ζητά καταφυγή στο αμυδρό φως πριν να ξημερώσει

Η κούραση μου τεντωμένη χορδή

Στέλνει ένα βέλος στο άκυρο ακροατήριο του πόνου

Το Σάββατο αναποδογυρίζει σαν χρυσόμυγα και δεν μπορεί να πετάξει!

Εγκαινιάζω ουτοπίες που παραμένουν μέσα μου ριζωμένες κι απόλυτες

Η Θεσσαλονίκη ζητά υγρασία και ψύχος λίγο κοιμάμαι και ξυπνώ πριν φέξει και μου εναντιωθούνε οι ελπίδες μου

Κρατώ σημειώσεις, λίγα πράγματα αλλάζουν, τα πιο πολλά οξειδώνονται και γερνούν λυπημένα προς το φως

Τανύζω τις χορδές που σε μια μουσική αντιστοιχούνε

Μελαγχολική.

Πόσο αγαπώ τις ανυπάκουες λέξεις! Με πάνε σε νοήματα που δεν θα προσέγγιζε η καθωσπρέπει τόλμη μου: και αυτό είναι κάτι φανταστικό! Αγαπώ αυτό το τόλμημα που με ξεπερνά: ας μην μου λείψει ποτέ μου!

Τις γειτονιές τις αφήνω πίσω μου γιατί ξεκουρδίζονται

στερεύουν από φως και ουσία

στα άλλα όλα ορμώ ασυγκράτητος

Και γίνομαι παροιμιώδης

Μετά κυλώ μέσα στο αίμα μου

Αιμοσφαιρίνη ασπιρίνη

Γυμνώνω την αλήθεια μου

Και γελώ και χλευάζω

Καταγραφή των δεδομένων…

 

 

 

Δεν εξομολογούμαι πια στον ουρανό κλείστηκα στο σθεναρό καβούκι μου

Χειμώνας ντεραπαρισμένος μες τον ύπνο μου ακολουθώ παντού την αγρύπνια

Μια αίσθηση δείκτη σ’ ένα ρολόι που μετράει ανάποδα τον χρόνο

Συννεφένια παράταξη των σκέψεων σκοτάδι κραταιό και αφέγγαρη νύχτα

Ολοένα τρέχω και μηδέν αποτέλεσμα

Τερματισμός μέσα στα στάδια της ουτοπίας-

Φοβερίζονται από δράκους οι κόσμοι μου

Ακούσια ξεμακραίνω από εκείνο που υπήρξε όνειρό μου

Κουβαλώντας δαίμονες που κανείς δεν αντέχει…

 

Πληθωρικό το φως σου!

 

Η ψυχή σου παρατείνει την αιωνιότητα

Πλημμύρισε όνειρα το φεγγάρι

Ένα τσαλακωμένο άστρο φτιάχνει την φωλιά του στον ουρανό

Μια μουσική διαχέεται στο υπερώο των ναών

Ψάχνω μέσα στις νύχτες να βρω του θεού το πρόσωπο και πόσο αγρυπνώ

Κρατώντας στον νου την μορφή σου όπως χαμογελάς μες την μέρα

Ένα φαρδύ λιβάδι η αισιοδοξία σου και ούτε που θα καταλάβεις πόσο

Μίκρυνε ο κόσμος και δεν σε χωρά ατελεύτητα ερωμένη!