Ξενιτεμένος..

Μια γλάστρα που λικνίζεται σαν σκούνα μες τον δεκεμβριάτικο άνεμο
Μια μαχαιριά στο σώμα της ανάμνησης
Πίσω από τα τολμηρά κυπαρίσσια, στον βορινό
Κήπο του άη-Λια, η μέρα παίζει τα πεντόβολα
Των εκπλήξεων και κρατά
Ένα κρυφό χαρτί για κείνους που παρέμειναν μοναχικοί μες τον αιώνα. Πού είσαι φίλε

Που ξεπέζεψες χωρίς πατρίδα μες την ξενιτιά και απ’ τον ύπνο σου
Μια θάλασσα και ένα νησί εξέχει; Τι σ’ ευχαρίστησε όταν οι πόλεις σ’ έπνιγαν και πουθενά δεν χωρούσες;
Έδεσες κόμπο την ψυχή σου και παρέμεινες σιωπηλός
Μαντεύοντας κατά πού πέφτει η πατρίδα- έσφιξες ‘πα στα χείλη σου την λέξη που δεν ήταν να ειπωθεί
Και έτσι μεγάλωσες, ανήκοντας στο πικραμένο όνειρο του κόσμου..

Φόρος βουερός της ζωής…

Τι συμβαίνει που είναι περίπτωση που δεν την αξίζω και

Θάνατος πικρός που μέλλεται να μ’ ανταμώσει, αδέκαστα

Χτυπώντας πάνω μου τα μιαρά φτερά του, σβήνοντας

Μία μία τις ελπίδες μου;

Και η νύχτα, στέλνοντας τις λακωνικές νυχτερίδες της, η νύχτα

Που ξεφλουδίζεται σαν κάστανο ψημένο, ως ν’ απομείνει

Καύκαλο νεκρό και ασύνταχτο γράμμα του ερέβους-

Βοή μέσα στον νου μου, οι έρωτες όλοι βοή-

Τρέμουν το υαλοπέτασμα, στρέφουν αλλού την συνήθεια, μόνο του φιλιού η γεύση πιπερίζει ανάμεσα στα δόντια και υπερασπίζεται

Μνήμες που έσωσε το παρελθόν, ρίμες που έδωσε το μέλλον-

Βοή η ζωή, το άγχος μου για όλα ασυντόνιστη ιερατική βοή…

Φωταγωγούνται όλες οι παρθενίες Των ανέγγιχτων λουλουδιών

Φωταγωγούνται όλες οι παρθενίες

Των ανέγγιχτων λουλουδιών- κι όπου έπεσε σπόρος

Αγάπης, έρωτας μέγας υψώθηκε· στον καθρέφτη

Χτενίστηκαν κορίτσια όμορφα- κι όταν η μέρα επροχώρησε, στα ραντεβού για το φιλί πήγαν οι κόρες οι αφράτες· αν πιάσεις

έναν στίχο πιάνεις του ποιήματος το αίμα

Και- μην νομίζεις- θα βρεθείς να ιστορείς αγάπες από κείνες που ο καθένας νοσταλγεί

Αφού τον άφησε με λύπη ο καιρός..

Μέχρι να γίνεις ιέρεια

Μέχρι να γίνεις ιέρεια

Στην γη των μανιασμένων αετών,

σε παρασύρει ο άνεμος- κι ενώ

Είσαι αιθέριος καημός

Με τις αισθήσεις μου σε νιώθω-

                                                    όπως

Να τσούζει πάνω μου ο Βοριάς

                    και του φιλιού σου η ανάμνηση

                               να είναι φλόγα που ζεσταίνει και πεισμώνει

Το κάθε ανάπαλο κύτταρό μου..

Αν πεθάνω δεν θα λείψω σαφώς σε κανένα..

Να συνθέτεις την βραχνή συμφωνία της βροχής κι ενώ ακούγεται το αόρατο πιάνο
Των κρύων ανέμων·
Τα πάντα ενστερνίζονται στην ποίηση της οικουμενικής θλίψης·
Ακούγονται οι δυνατές καμπάνες το απόγευμα·
Υπάρχει ερπετό πένθος·
Ξενοδοχείο επαρχιακό·
Χτυπούν για να χτυπούνε τα τηλέφωνα·
Συμβουλεύομαι μόνο εμένα·
Ίσως να έμαθα να απιστώ σε διάρκεια·
Να, κοίτα: μπορώ να εκμυστηρευτώ αλήθειες που θα δίσταζα παλιότερα·
Σ’ ακούω αργά το βράδυ να μου εξιστορείς καθέκαστα όπως τα έφερε η μέρα·
Αν πεθάνω
Δεν θα λείψω σαφώς σε κανένα..

Κέρκυρα 11.3.2012

Δείτε περισσότερες 

Ένα άστρο ρυμουλκεί ολόκληρο τον ουρανό,

Έτσι όπως μ’ αρέσει να ξυπνάω νωρίς.. Ένα άστρο ρυμουλκεί ολόκληρο τον ουρανό,
Το φεγγάρι παραξενεύει τις πικροδάφνες,
Όσοι γιόρτασαν γιόρτασαν καλά,
Τώρα η νύχτα έρπει πάνω στην κοιλιά της γης
Και μικρά πλασματάκια κινούνται θέλοντας να τραβήξουν κατά το μέρος τους την ημέρα..

Πυρετός των Χριστουγέννων…

Αγαπώ να μένω σιωπηλός, κοιτάζοντας
που η φλόγα του κεριού χαμηλώνει, ψηλώνει, πασχίζοντας
να αντέξει ακόμη. 

Αγαπώ να ακούω, να μου φέρνει το κύμα την θάλασσα, να με
υποψιάζει για όλα ο αφρός
των κυμάτων, να γνωρίζω καλά
πως είναι χειμώνας και αυτά που κέρδισα θα παραμείνουν για λίγο ακόμα
μέσα στα μάτια μου και θα διαλυθούν, σαν μια εικόνα που ο άνεμος τρελά παρασέρνει
στο πουθενά.

Μα με κυριεύουν οι λέξεις, αυτές οι ξαφνικές μαινάδες
που ζουν για να τρομάζουν τους αδαείς, αυτές οι λέξεις
που υποτροπιάζουν και απ’ την πληγή που χάσκει μου θυμίζουν
πως η ζωή κυλά και όλα θα χαθούν μια μέρα όπως η ανάσα φθίνει και με ζώνει
μέγας πυρετός..

Ομοθυμαδόν να υπάρχουμε, ομοθυμαδόν!

Λεπτουργούν οι νύχτες πάνω στου ουρανού το ‘φαντό,

Ένας περιπεπλεγμένος άνεμος βουρλίζει τα δέντρα,

Ξωτικά κυκλοφορούν στην σκέψη σου επάνω στην σκηνή των άστρων,

Παραμονή των Χριστουγέννων, σαρώνει τις μελαγχολίες ο Χρόνος,

Το αίμα μας ανταρτεύει και ζητά φωτός εμποτισμό-

Ομοθυμαδόν να υπάρχουμε, ομοθυμαδόν!

Υπομονετικά

Υπομονετικά

Ο αέρας αποκτάει φωνή και εισβάλει στην μουσική όπως να θέλει να την γονιμοποιήσει-

Παραμονή Χριστουγέννων, όλα γυαλίζουν ακριβά·

Κι ακριβώς αυτό περιμένουμε όλοι: να νικήσει η μουσική και να αντιστραφούν τα επίπεδα:

Να γίνει η επιθυμία πραγματικότητα και να λείψει ο άφθονος πόνος.

Γιατί χορτάσαμε πολέμους και αίματα…

ΑΚΙΝΗΤΟ ΚΙΝΟΥΝ.

Ανατρέμουν πάνω στις πυκνές φυλλωσιές
φθόγγοι γαλανοί του αέρα·
ανάσες που η δροσιά θεσπίζει με μια αγαλλίαση λαμπρή. 
Πού νομίζεις σώθηκε η ζωή;
Όταν ο τρόπος του νερού την έκανε ν’ ακούγεται πιο σίγουρη
με το αρχαίο μυστικό της, μουσικής διαδεδομένο..

Πεταλίδες πάνω στον θαλάσσιο βράχο
θρύβονται, μέσα στο δρολάπι του καιρού·
επάνω τους σωρεύεται το κέλυφος του αιώνα
κι οι μέρες που έριξαν σαν ένα ταιριαγμένο του αφρού τραγούδι
που ακίνητο κινείται τώρα μέσα στους αιθέρες..

Αναζητάς το σωματίδιο του θεού- λες και ο νόμος
του αοράτου θα σου υπακούσει-
βαφτισμένος στο φως
του ακίνητου κινούντος τις επιταγές εξαργυρώνεις-
βρίσκεσαι τώρα ν’ αναζητάς «εαυτόν!»

Από τα μέσα της έχει διάρκεια η νύχτα:
ωραία σιωπή που απλώνεται κι όνειρα πέφτουν κάθετα
μες το αβυσσαλέο στόμα του αποκοιμισμένου χρόνου..

Κι εκείνο το ανεξερεύνητο κινούν που άγνωστα ακίνητο είναι
αξίζει όλα τα λεφτά!
Μιας και μονάχα αυτό διαβάζει
θεό
μέσα στην κάθε γύρω μας κρυμμένη μουσική!

2007

Νικάς όπου δεν μάχεσαι και όπου μάχεσαι πάλι νικάς.

Πάνω στα χείλη σου ο κόσμος αποτυπώνει το μέγα του Πάθος.

Νικάς όπου δεν μάχεσαι και όπου μάχεσαι πάλι νικάς.

Ρομφαία το φιλί σου κατατροπώνει της στεναχώρια μου απόψε.

Ερωτικό αγιάζι με διαπερνά και είναι που οι αποστάσεις και- ας δεν το ξέρεις- γεφυρώνονται..

Δείτε περισσότερ

Από τα όλα σου πια σε καταλαβαίνω.

Οι μνήμες σου είναι θαμπές και χωρούν σ’ ένα κοχύλι που ξέβρασε η θάλασσα. Η μέρα νοικοκυρεύει τις αγάπες. Όλα βοούν ευτυχισμένα. Στην ουσία, είσαι φερέφωνο μιας ερημίας. Από τα όλα σου πια σε καταλαβαίνω.
Ακούγεσαι που δοκιμάζεις τα φτερά σου και η πτήση είναι πάντα Αθωότητα!

Το Ποίημα…

Κάτι πολύ υπάκουο, κάτι
ξεχασμένο
ανάμεσα στις μέρες, αναγκασμένο 
να σιωπά
και να σώνεται κάτω από μια μικρή ηλιαχτίδα
που τρύπησε την σκεπή του ουρανού.

Το διαβάζω τώρα που ξέρω καλά να κρατώ
τον ρυθμό της ζωής μου, είναι
μηδενικό
και άπειρο,
απαρτίζεται
απ’ όλους τους αριθμούς
και ορατό από τον ύπνο μου είναι-
σαν όνειρο
ή σαν καθρέφτης που θα ξόδεψε όλες τις μορφές και
λίγο έλειψε να ακυρώθηκε τα είδωλα αναπαριστώντας και απουσία τόση.

Στην πίσω αυλή, στο παλιό σπίτι, που
την νύχτα
το φυλούν νυχτερίδες
και
μία εκατόφυλλη τριανταφυλλιά
σκαρφαλώνει
ψηλά
ως του παραδείσου τα μέρη.

Τώρα,
όπως βιβλίο μες τα χέρια μου που αποστήθισα
μικρό παιδί
το Ποίημα
μελαγχολικό και αέρινο, τρέμει
και δεν είναι λέξεις που παρέσυρε ο άνεμος, δεν είναι
σκέψη που μόλις λίγο και πριν έτσι έκανα, δεν είναι
οσμή μιας πραγματικότητας που με συνέλαβε
να ενορχηστρώνω
τα γλαφυρά τραγουδάκια μου
το Ποίημα
γέννημα θρέμμα των αγγέλων και
επουράνια κτήση..

Δεκέμβρης 2017

ΜΕΛΑΧΡΙΝΗ…

Εδώ είμαι ‘γω
Αγαπώντας μια μελαχρινή- μαθήτρια των άστρων!

Λιγοστά σαν τα αρχίζει ο ήλιος
Και τα τελειώνει ο άλλος ήλιος
Τα χτυποκάρδια των πουλιών γιατί η ανεμελιά που τα ‘χει συμβουλέψει
Έχει έναν ρυθμό ημερωμένο.. Δίνει και δέχεται..
Όμως εγώ
Πολλά τα χτυποκάρδια μου
Γίναν το φουσκωμένο κύμα να μου πνίγει την καρδιά.

Η ώρα ήτανε ευγενική που κλείναν τα λουλούδια τα ματάκια τους
Μύριζε γύρω η ανάσα ενός θεού που θύμωσε..
Κρατιόμουν από αυτό το σούρουπο
Με το λίγο συννεφάκι και το ροδαλό που εξουσίαζε
Πλασμένος από λίγη ζύμη, ζυμώνοντας
Ένα μεγάλο ψωμί- ποιος το θέλει;
Αγάπη
Μελαχρινή
Με τα γυριστά σου ματοτσίνορα
Γεμίζει σκέψη, πολλή σκέψη το ντουφέκι που κρατώ
Δεν βαστά-τσακίζεται
Κι από μακριά
Τρέχει με ένα μήνυμα κακό
Η απόγνωση να με προλάβει..

Αλήθεια πού
Να ναι η ζωή σου να ‘ρθω να σε βρω;
Ποια λύπη να σκουντάει η ανάσα σου να έρθω να σε καθησυχάσω;
Είμαι κουρασμένος απ’ τον πόνο… όμως
Ξεκούραστος για την αγάπη.

Ευτυχώς υπάρχει πάντα κάποια λέξη
Και στο πλάι της άλλη και στο πλάι της άλλη- ποίημα

Και κάτι ιδέες κρυφές
Αγαπητικιές μου οι ίδιες
Κρύβομαι μέσα τους
Ποιος θα μ’ αναγνωρίσει
Όταν πέφτει το φεγγάρι μες τον ύπνο μου
Σε ονειρεύομαι..

Είναι μεσάνυχτα από ψυχή αγγέλου
Ένα απρόσμενο κουράγιο μου πέταξε μέσα στου ουρανού τα
Άπατα
Το κυνήγησαν άνεμοι- έφυγε, πάει
Έφτασε το χρυσάφι του ήλιου- το κατόπι
Το πήραν πόθοι- έφυγε, πάει
Έγινε ευτυχία! Δυστυχισμένος

Ρεμβάζω..
Ένα παιδί ορφανό στα σκαλοπάτια του κόσμου και το θλίβει η
Βροχή
Κι εσύ ένα χάδι και μια αγκαλιά ν’ απαγκιάσω
Είναι μεγάλος ο κόσμος, μεγάλη εσύ
Που σήκωσες με μια βοή ζωής την θλίψη μου να την πετάξεις
Όντας σου το αεράκι ενάντιο
Μελαγχολικό που ανατάραξε μέσα στο στήθος τα αισθήματά μου..

Αύριο μια ηρωική μέρα του Οκτώβρη!
Σε γιορτάζει η καρδιά μου
Ρωτάω: «Ποιάν αγαπάς;» «Εσένα!
Εσένα!» απαντάω..
Είμαι πείσμα στριφογυριστό πάνω στο σίγουρο είναι σου!

1981