Φτάσαμε ‘δω, στην αγκύλη που αχρηστεύει την μαθηματική ακρίβεια-

Στο φως συναντώ την διαφάνεια των καρπών κι όταν
τα σχόλια των ανέμων απουσιάζουν

Η σιωπή καρυκεύει το περιβάλλον· μυρίζει αθανασίας άρωμα κι εγκατάλειψη.

Ξεσηκώνονται οι τολμηροί ζωγράφοι να ιστορήσουν.

Παντού καημός.

Και η ορθή κρίση του δαίμονα που επιχειρεί να σπείρει μια διχόνοια ανάμεσα στα φιλιωμένα τριαντάφυλλα

Εμφύλιο μένος που συντηρεί την ιστορία να είναι φασαριόζικη..

Φτάσαμε ‘δω, στην αγκύλη που αχρηστεύει την μαθηματική ακρίβεια-

Για τα αισθήματα μένουμε στην μεριά του φεγγαριού την αόρατη, για τα αισθήματα.

Στοιχειοθετούν οι σκέψεις μας ένα ρομαντικό περιβάλλον.

Τραγούδια μέσα στον ύπνο μας και
μες τον ξύπνο μας πάλι τραγούδια..

Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.

Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.
Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.
Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.
Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.
Η Αλήθεια η ίδια καίει.
Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.
Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.
Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.
Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.
Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.
Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.
Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.

Στον αέρινο αγιασμένο διάκοσμο, μπαλαρίνα εσύ

Στον αέρινο αγιασμένο διάκοσμο, μπαλαρίνα εσύ
αβρή, ντελικάτη σαν ενός άνθους η υπόσταση, στέλνεις
κρυφά τα μηνύματα στο στεντόρειο φως κι η λάμψη σου
βάφει ιερατικά τους ορίζοντες..

ερωτευμένος στον αιώνα τον άπαντα- να η αξία!

για όλες τις αναζητήσεις μου είναι δρόμος

μακρύς και ανηφορικός·

συντάσσω παράξενα της φαντασίας λεξιλόγια· δεν κατανοώ
τον θάνατο
ή

μελαγχολικό βραδάκι

κουρνιάζω στην αγκαλιά σου

πού κρύφτηκε ο απανταχού θεός;

αποδημώ

από την πραγματικότητα

αποδημώ

κι είναι καλά οργανωμένη η παγίδα

βιοπορίζομαι λαχανιασμένος και

με κούραση τόση-

για όλα όσα σου ορκίστηκα ούτε πίσω δεν κάνω

ερωτευμένος στον αιώνα τον άπαντα- να η αξία!

Και νιώθω να καθρέφτισε στην όψη σου η Ομορφιά

Τον καθαρό ύμνο του Έρωτα…

Μια μάγισσα που κλέβει την καρδιά μου…

Ομολογία παράξενη: 

στο ακρωτήρι που πεταρίζουν τρελά χελιδόνια
Ο αέρας παίζει μια άρπα ευθύδικη· σε ρυθμό
Που ακουμπά την καρδιά μου.

Εκεί
Που του μεσημεριού το φως σμίγει 

την θαλασσογραμμή 

και χάνεται 

μες τον ορίζοντα
Ιερότερο όλο.

Αγναντεύω μακριά- 

χρώματα έχει η ώρα παράξενα: 

νικούν οι ατασθαλίες της χαράς!

Και στον ενεστώτα χρόνο,
μια μάγγισα που κλέβει την καρδιά μου
κάνει και να πονώ και να έχω καημό…

Γενέθλια…

Για τον Χρόνο τα εύσημα, για τον Χρόνο· όπως με έπλασε
Δίκαια γελώντας εις βάρος μου, μιας
Και δεν μπόρεσα μία εικόνα μου υποφερτή.
Αλλά προσπάθησα, δεν εντάχθηκα στον εσμό, δεν εντάχθηκα- πήγα μοναχική πορεία
Και σκλάβωσα τον εαυτό μου στα υψηλά.
Τεντώνω το τόξο· το βέλος θα με πληγώσει-
Των γενεθλίων μου η αορτή θα γεμίσει με αίμα το ήσυχο σούρουπο·
Ο αέρας με μαδά σαν ένα λουλούδι που δεν μαρτυρά τον έρωτά σου·
Εντάσσομαι σε έναν περίγυρο που είναι τελεσίδικη φυλακή..

Με τους βόλους κάποτε

Με τους βόλους κάποτε, με τον αυθορμητισμό

του παιδιού-

η μνήμη τούτα τα βαστά,

όπως τα ροκανίδια μες την χούφτα μου

και το ξύλο δεν είναι εκεί-

κάπου μακράν αποτεφρώθηκε

διεκδικώ μια Ομορφιά Αοράτου,

μια σκηνή από ταινία βουβή που ο ηθοποιός

παίζει απώτατους ρόλους

και να είσαι εκεί καρδιά μου, εκεί

που η ομοθυμία της παρέας ωραία γελούσαμε

τι να τα κάνω τα συνταχτικά αφού

η ζωή ασύνταχτα για χρόνια τώρα με κανονιοβολεί;

Με τους βόλους κάποτε, με κείνα

που απεμπολήθηκαν μες τα χρόνια-

ώσπου να απομείνουμε ορφανοί

από χαρά κι απ’ όλα

ορφανοί…

Ο θάνατος μας σμίγει στα πέρα λιβάδια

Για να κλείνει τις εκκρεμότητες

Ο θάνατος σφραγίζει τα χείλη και μηνά σιωπή τελεσίδικη.

Μαραίνεται το τριαντάφυλλο, φθίνει·

Στο χώμα πάνω η ψευδαίσθηση γεννά τον εαυτό της·

Το κινούν ακινητεί συνελόντι

Ειπείν, και πώς να το ονομάσω;

Ο θάνατος μας σμίγει στα πέρα λιβάδια

που η ιστορία ξαναγράφεται

απ’ την ανάποδη μεριά..

Πεταλούδα αβρή…

Που δεν υπάρχεις είναι αυστηρό γεγονός:
Οι εικόνες με πληγώνουν που δεν γονιμοποιούνται·
Στο μυαλό μου ταξιδεύω, στον λαβύρινθο των λαβυρίνθων-
Ό,τι είναι αληθινό μου δίνει λόγο και ύπαρξη.
Σε κοντεύω με ψυχή- είσαι ακριβή και επίκαιρη
Σαν μια πεταλούδα που κλυδωνίζεται μες τον αέρα·
Δέχομαι να ανασαίνω μες την κυκλοθυμία σου·
Για να υπάρχεις, υπάρχω· κατάλαβε!
Το ποίημα μου είναι μελαγχολίας δρώμενο κι ερωτικό·
Σφίγγεται γύρω απ’ τον λαιμό μου σαν μία θηλιά που σιγά σιγά και λίγο λίγο με πνίγει·
Σε συναντώ όταν των ονείρων οι φόροι είναι δυσβάσταχτοι και
με ζόρι πολύ τους αντέχω..

Τι κλέβεις σκοτεινέ Τύπε των αποσκιρτήσεων;

Τι κλέβεις σκοτεινέ
Τύπε των αποσκιρτήσεων; Κι από ταράτσα
Σε ταράτσα φεύγεις
Προς την μακρινή χώρα των ουρανών..
Ένα μέτρο κάτω από τις αξεδιάλυτες προθέσεις σου, η νύχτα
Ακούει την προσευχή των ουρανών και σε κατακρημνίζει
Στα τάρταρα των αμεταμέλητων..

Προδίδω όλους τους εγωισμούς μου και σ’ ακολουθώ!

Φυσάει πού ο Δεκέμβριος;

Ό,τι αντίφαση μπορούσε, μου την έφερε·

έφερε μνήμες , μουσικές και παράξενα δώρα

λησμονημένων αισθημάτων-

Συμπυκνωμένα περί την ουσία της Ποίησης·

Τώρα χάος μπερδεμένο με το σκοτάδι της νύχτας,

και οκνός χρόνος, που μέσα του αναστατώνονται οι επιθυμίες·

Στο εορτολόγιο ασθμαίνεις τονίζοντας τα λαμπερά σου μάτια·

Προδίδω όλους τους εγωισμούς μου και σ’ ακολουθώ!

Ό,τι υπήρξε ανθρώπινο, ξαφνικά, εξαφανίζεται-

Να το φανταστώ, ούτε: πάμε ολοταχώς για απόγευμα
Προκύπτουν θάλασσες 

και μέγιστη υγρασία
Ένας χειμώνας καχεκτικός
Και Ελλάδα καχύποπτη.

Των πολιτικών οι τοποθετήσεις,
Χλιαρές
και χωρίς να δείχνουν μεράκι-

Ακατανόητο
Συνεχώς ακατανόητο
Ό,τι υπήρξε ανθρώπινο,
ξαφνικά, εξαφανίζεται-
να ενδώσεις
Στα τερτίπια της έμπνευσης- καλόν οιωνό
δείχνει το ηλιοβασίλεμα,
Και το γεράκι που πετά χαμηλά- καλόν οιωνό·

Όπως υπήρξες, έλα-
Μαχόμενος το ποταπό και το σαφώς εσφαλμένο-

Όπως υπήρξες έλα-
Αθώος και νουνεχής..

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

Κάτι φορές δεν ξέρω αν κι ο Ταρζάν θα τα κατάφερνε καλύτερα!

Όσο σε πλησιάζω τόσο απομακρύνεσαι

Όσο σε πλησιάζω τόσο απομακρύνεσαι, κρυμμένη

μέσα σε ένα πέπλο καπνού, κι όταν

η νύχτα έρχεται, περπατάς

αθόρυβα, ζηλεύοντας

την σαγηνευτική γαλήνη των πεθαμένων.

                                                                   Όμως μείνε εδώ, μην πας

προς το μέρος τους, μείνε κοντά μου

και σταύρωσε την δύσκολη σιωπή που κληρονόμησες, δείξε

την δύναμη που θέλουν οι ώρες· κι αν είναι να κλάψεις, κλάψε

στον ώμο μου,

ανασαίνοντας ίσως την πίκρα που δεν έχει αντίδοτο,

λυπημένη κοπέλα

που αντηχείς σαν λύρα που δοκίμασε αντικλείδια στις μελαγχολίες

που ξόρκισα..