Εκ προοιμίου…

Εκ προοιμίου λιακάδα αμέτοχη στου καιρού τις αστοχίες·
Και ο ήλιος που έζωσε τα φυσεκλίκια του και κίνησε για τις χώρες τις άπω,
σθεναρά αισιόδοξος.
Τρέμουν μες τον αέρα πεταλουδίτσες φωτιάς και η κάθε ανάσα
σβήνει κι ανάβει να μοιραστούνε οι κλήροι για έναν κόσμο καλύτερο.
Έρχομαι ταπεινά στην εκκλησία σου
Δέντρο της Σκέψης και επικροτώ τις σφραγίδες σου
πάνω στο χώμα, πάνω στην γαστέρα της γης που εκκολάπτει μέλισσες παλιγγενεσίας να καταστρώσουν τα σχέδια του μέλλοντος κι ο άνθρωπος ευτυχισμένος να είναι
μ' ένα τραγούδι και ενός πουλιού κελαηδισμό ανάμεσα
στα κλωνάρια που εξέχουν στο αύριο.
Ποίημα συντελεσμένο 'πα στην όψη ορατή της σελήνης..

Σκοτεινή φωτεινή φυλακή…

Αυτό το αεράκι που είναι ντροπαλό και βλάσφημο και το συναντώ

κάτω από τις φυστικιές.

Σήμερα βρέχει: μια άτσαλη βροχή που θυμίζει

κατάρα μιας μάγισσας.

 Όταν κοπάσει ο νους μου,

θα βγω στα ψηλά και θα ατενίσω

κατά την ανατολή-

εκεί που τα κόκκινα πιπέρια του ήλιου δίνουν

μια γεύση τσουχτερή στον ουρανό και όλα υπόσχονται κάτι.

Μεροκάματα μες την αγρύπνια, κουρασμένο κορμί κι ο άγγελος

να μην μου παραστέκεται.

Πόσοι άγγελοι 'φύγαν από κοντά μου; Αθροίζω

λέξεις που κωλυσιεργούν στο χάος των παρομοιώσεων και πάλι

φρέσκιες μοιάζουν

όπως να κόπηκαν από τον κήπο του λεξιλογίου τον εύοσμο..

Να! σκοτεινή φωτεινή φυλακή!

Μεταξύ μας παρεμβάλλονται απροσπέλαστες γεωγραφίες

Μεταξύ μας παρεμβάλλονται απροσπέλαστες γεωγραφίες, άγρια ρήματα, νύχτες άγονες, μακράν των ερώτων.

Κάτι που ανθίζει μυστικά με τραβά, με μαγνητίζει, μένω εκεί που έπεσε η αυλαία και αποκαλύφθηκε ολόγυμνη η αλήθεια των φερέγγυων άστρων.

   

Πήρα στα χέρια το τηλέφωνο, σχημάτισα τον αριθμό, δεν βρήκα πάλι κουράγιο.

Παρεμβάλλεται ο εγωισμός μας, εκεί που μετά, σκέφτομαι ότι ο θάνατος θα τα λύσει κάποτε όλα-

σαν να 'ναι τα προβλήματα γι' αυτόν, εύκολες ασκήσεις ενός θάρρους που ποτέ ο ίδιος δεν είχα..

 

Να…

Να σε νιώσω πως είσαι μες τον έρωτά μου και πως

προσδοκάς ήλιους χαρωπούς!

Να βρω τον μίτο που οδηγεί

στης καρδιάς σου τον άμετρο μυθώδη λαβύρινθο..

Να σε περιμένω…

Πάντα να σε περιμένω:

Μπορεί μες τα όνειρά μου, μπορεί

μες το συντελεσμένο ποίημα που σου ανήκει,

που πάντα σου ανήκε,

αλήθεια..

Να σε έχω ανάγκη..

Για να υπάρξω μέσα στις πελώριες γαλαρίες

των ματιών σου

που οδηγούν

στην ευτυχία που οίδα..

Κτήσεως απ' αρχής της οικουμένης:

Καταφθάνουν πλοιάρια και, ώσπου το ψηφιδωτό να ραγίσει
ο ορίζοντας κραδαίνει τα σύννεφα ώσπερ
να σβήνεται ο ποταμός της λάβας του ήλιου και να χύνεται
μια γλυκιά μουσική
απ' αοράτου. Κτήσεως

απ' αρχής της οικουμένης:
κύκλος οι εικόνες, κρατά το μυαλό μου το εύοσμον,
νικώ
όπου σταθώ κι όπου βρεθώ,
μακαριστός
στα σεμνά μου καθήκοντα.

Έφτασα πια να παραδέχομαι τα ταπεινά, τώρα
που ξέρω πόση αξία έχουνε οι αστραπές και πόσο δάκρυ χαλάλισα
να μην μπορώ να εξανθρωπίσω στην μάζα,
το αγελαίο
εγωιστικό ελατήριο..

Ας χαρώ έναν ύπνο μακαριστό,

 Ας χαρώ έναν ύπνο μακαριστό, μπολιασμένο

Ονείρων γύρη και πέταλα

Λουλουδιών που ντύνουν

Την οδό που απάγει στην ευτυχία 
της μοναξιάς-

ακόλουθος είμαι του φεγγαριού- ας επιστρέψει η χάρη μου

Όπου κι αν είσαι- σύντροφος 
μιας ζωής, της ζωής σου-

Λικνίζονται οι αποστασίες μου, λικνίζομαι 
ακολουθώντας τες, λιλιπούτειος τζογαδόρος

Μιας προσωπικής περιπέτειας- ναι

Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε συναντήσω- αν και

Οι λέξεις μου σε φτάνουν, μακρινέ δέκτη

Του απώτατου ονείρου και της όμορφης 
αλληλεγγύης ..

                                                   Καλαμάτα 4 Φεβρουαρίου 2017 

Λείπω απ' όλες τις ομηγύρεις των παραμυθιών

Παραμένω σιωπηλός· η μοναξιά καταγράφει το σιρόπι μιας μελαγχολίας,

Λείπω απ' όλες τις ομηγύρεις των παραμυθιών, αν διαβάζεις

Τα μισοφωτισμένα γραφτά μου

Ο αέρας σκλαβώνει τις μυρσίνες,

Ακούγονται εκείνοι που κοιμήθηκαν νωρίς και υπήρξανε φίλοι,

Τώρα κατοικούν μια χώρα δακρύων, εγώ ξέρω

Πόσο το αίμα σπαταλήθηκε να ξεδιψάσουν άρρωστα μυαλά και φρικαλέοι αντιδημοκράτες-

Στιγματίζω τον αιώνα που πέρασε χωρίς να διδαχτούμε απ' τον πόνο του,

Κάποιος τρέχει μέσα μου

Κυνηγημένος απ' το σκοτεινό δόκανο του θανάτου,

Στις φλέβες μου μία βοή από σύννεφο αδειάζει την μανία της

Στον νου μου ακόμα-

Ξημερώνομαι αναζητώντας νέες επιθυμίες,

Στον φαρδύ ύπνο χώρεσα τα όνειρα και άφησα να τρέχουν στο καλό λιβάδι της σύνεσης,

Αν πλησιάσεις την φάτνη των ταπεινών, ξέρε το πώς για το δικαίωμα να αναπνέουμε ελεύθερα

θυσιάστηκαν κάποτε όλα..

Εκβολή πάντα μες του γαλάζιου τις ιαχές

Εκβολή πάντα μες του γαλάζιου τις ιαχές

Ποταμός ιώδης μέλι απ' του εγκρεμού το συλλάβισμα

Οχυρώθηκα σε σιωπές μέγιστες, ήπια

Την πρωινή δρόσο μου ευφρανθήκαν τα φρένα

Ο ήλιος καίει τα σπαρτά των σκέψεων

Πλέει η αρχαία τριήρης στου γιαλού την σελίδα

Ακούγεται τραγούδι σιγανό

Μηχανικές θλίψεις αναστατώνουν το τοπίο

Καταγράφω την χαρά σε όμορα ψήγματα

Κάτι κατάφερα να σώσω απ' το παρελθόν των λέξεων

Λεξιλόγιο ανάγκης οι στίχοι που λέω

Σαν μια ελληνική διάρκεια που την υποψιάζομαι και την υπηρετώ

Φόρος του αίματος που με ακολουθεί κι είναι η κοντινή μου ελπίδα

Τι θέλω πολυτέλειες μες τον καιρό;

Μ' ένα ψιχίο, όπως στρουθί, μπορώ να ζήσω φτάνοντας πολύ ψηλά

Στην χώρα των ονείρων και στον μαχαλά της κρυφής αγωνίας μου..

Στο περίγραμμα προστίθενται και αφαιρούνται όλα

Στο περίγραμμα προστίθενται και αφαιρούνται όλα: σχήματα αισθημάτων και της εβδομάδας οι ημέρες

Τσαλακωμένες απ' το κρύο και του χειμώνα την μάνητα.

Πέφτουν αργύρια στην σκοτεινή κασέλα και απ' την λειψανοθήκη ο άγιος σου μειδιά όπως να θέλει σου συμπαραστέκεται.

Μυρίζουν ρόδα.

Μυρίζει πάχνη πρωινή και ο καπνός από μια προσευχή που δεν σώθηκε.

Σφίγγω την ψυχή μου και πάω.

Σφίγγω τα χρώματα.

Το κέλυφος του ορίζοντα ραγίζεται κι ένα πουλί συμπαντικό αναφαίνει μέσα στην γαλήνη του όρθρου.

Για ορθόπλωρες πλεύσεις και για πιο μεστά καίρια μηνύματα.

Ουσιαστικά ήσουν πρόσωπο, ήσουν μια έντονη άνοιξη Που έδινε νόημα στις νύχτες της απουσίας.

Ουσιαστικά ήσουν πρόσωπο, ήσουν μια έντονη άνοιξη
Που έδινε νόημα στις νύχτες της απουσίας.
Ουσιαστικά ήσουν ωραίο συμπέρασμα, ήσουν ξεκάθαρο πάθος
Ήσουν νεροποντή πάνω στο διψασμένο χώμα μου.

Με συναντούν σύμπαντα φωνηέντων και τεχνηέντως κινούν επάνω μου την μηχανή των εκπλήξεων.
Μέσα στον ουρανό είδα που απουσίαζες.
Σε αναζήτησα όταν μου έλειπε η φωτιά και έτσουζε το κρύο στα λιγνά μάγουλά μου.
Σε αναζήτησα φωνή με σιωπή, σιωπή
Με φωνή, σαν ένας που λατρεύει κάτι και γι αυτό, καλά το ξέρει πως, σιγά σιγά, πεθαίνει.

Δεκέμβρης 2016

Φοράς αιλουροειδή, του αίματος...

Φοράς αιλουροειδή, του αίματος αδέσμευτη σκύλα

Που αλυχτά μέσα στις νύχτες μου, σαν ειμαρμένη.

Ερεθισμένη απ' την οσμή του αίματος, επικίνδυνη, φρενιασμένη

Κινείς τα νήματα του μοιραίου. Φτάνω

Να σε μαθαίνω ακολουθώντας σε μες τον λαβύρινθο

Της θήρας που με πετυχαίνει ανυπεράσπιστο και μόνο.

Όνειρο…

Και έτσι όπως συνεχίζονταν το βράδυ
Απαλές τουλούπες ύπνου έπεφταν σιμά μου
Και ράγιζε από παντού ο ουρανός-
Είδα τα νυχτοπούλια να πετούν σαν τρελαμένα,
Ο αέρας έσκιζε τις τέντες
των αστεριών, και το φεγγάρι
κάτι ανούσιο παρωδούσε. Τότε
Όπως να βρέθηκα σε άλλον κόσμο
Στύλωσα ξαφνικά τα μάτια κατά τον ορίζοντα:
Έρεβος και μία σπαθιά από το φως των άστρων
Μαδούσε που και που τα σύννεφα κι ως την ματιά μου
Έφτανε αυτό το κουρδισμένο Πουθενά.
Φάνηκε η όμορφη νεράιδα και
Πήγε και κάθισε στο μέρος της γαλήνης· τα χέρια της
Κουνούσε σαν να έδιωχνε την νύχτα·
Ξύπνησα μέσα στην σελίδα μου και παραφύλαξα·
Ήρθανε τα πουλιά και κάθισαν κοντά της·
Του φεγγαριού το φόντο ωραία ασήμωνε
Τα γύρω· κάλμα· μόνο απ' τα μαλλιά της οι πλεξούδες
Σμίγαν τους δύο κόσμους που αντιλήφθηκα-
Κι όλο ένας αέρας λίγος έκανε το ποίημα προσιτό..

Τα πράγματα μας ανθίστανται

Τα πράγματα μας ανθίστανται, αφήνουν
Μια οσμή σαν θειάφι
Προκλητικό, έτσι η ύλη πορεύεται, βλέπεις
Και που τα ακολουθούμε αυτά λοξοδρομούν
Πεισματικά, για να μην μας ανήκουν. Τόσες
Νύχτες λογάριασα και δεν μου βγήκε ο λογαριασμός, τόσα
φεγγάρια είπα και ξεράθηκε
Το στόμα μου- αφήνω
Να με λούσει ο κρύος αέρας
Απόψε που ο Γενάρης οξύνθηκε και έβαλε κρύο
Που την ψυχή μου μαράζωσε..`

Η ευσέβεια των χειμωνιάτικων ηλιαχτίδων χτίζει καθεδρικές προσευχές

Η ευσέβεια των χειμωνιάτικων ηλιαχτίδων

χτίζει καθεδρικές προσευχές

στο κυριακάτικο πρωί.

Ο αέρας χορεύει  στο ταψί της υγρασίας.

Οι στίχοι έχουν μια αθωότητα παιδική.

Έχω ευθύνη να σου αναθέσω το μέλος που σοκάρει την τραγωδία ολόκληρη.

Πλησιάζουμε για το μεγάλο μπαμ των συνειδήσεων.

Ο άνθρωπος φθίνει μέσα του της Δημιουργίας το φως.

Πού θα πάμε άραγε όταν τελειώσει αυτή η Βίβλος των θαυμάτων;

Πόσο θα αντέξουμε εξανδραποδισμό;

Συνθέτω αγρύπνιες που μόνο εσύ καμάρι μου κατανοείς.

Είμαστε ερωτευμένοι με το ίδιο φεγγάρι..