Τονίζοντας τις αναλογίες

https://tovivlio.net/%CE%A4%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B6%CE%BF%…/

Τονίζοντας τις αναλογίες | τοβιβλίο.net

Τονίζοντας τις αναλογίες, γράφει ο Στρατής Παρέλης στον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net

TOVIVLIO.NET|ΑΠΟ TZOUGANAKI MACHIE

Μανιφέστο προσωπικής ευθύτητας…

Η ηλικία μου δρα σαν μια νιφάδα που αργά ή γρήγορα θα λιώσει.

Μισός εαυτός μου αποδέχεται την μελαγχολία και μισός την πολεμά'

Τι διαλέγω; Υποθετικά αθροίζω στοιχεία που αποδεικνύουν περίτρανα ενοχή· αποσπώ από την εξαντλημένη σοφία ενός λίθου την συμπόνια και βιοπορίζομαι·

Ένα πολύχρωμο Τίποτα ανοιγοκλείνει μπρος τα μάτια μου σαν στρείδι που διαλαλεί το μπερδεμένο του πετράδι·

Πολύτιμα ναυάγια σκηνοθετούν μες το μυαλό μου· ό,τι απόκτησα το πλήρωσα δις·

Λάρυγγα της ιστορίας, πέμψε την στεντόρεια φωνή σου στα πεζοδρόμια των συναγμένων μαζών

Και επαναστάτησε ενάντια στον μπουχό των πολιτευμάτων·

Πώς νιώθει πια ένας ποιητής που φιμώθηκε, πώς νιώθει;

Δεν θυμώνω πια με τις υποχωρήσεις, θυμώνω με την ατολμία·

Από τον ύπνο μου ένα φάντασμα σηκώνεται και ραπίζει την εικόνα των αγαλμάτων·

Αρχαίες κουβέντες πίσω απ' τον μαντρότοιχο με κάνουν να κρυφακούω πού ο έρωτας πάει·

Το φως τρεμίζει το φως μέσα μου και υποθάλπει την αξία των γύρω..

Οδοί…

Οδοί να λυτρωθείς και οδοί

να βρεις την απώλεια- καθαροί οδοί, δρόμοι

του θεού, και του δαίμονα, άτσαλοι δρόμοι. Καθαίρω την ψυχή μου να περνώ

από την αγωνία μου στο έλεος. Άνεμος εισβάλει

στα ψυχολογικά χωράφια μου, και συναντά

την δύσκολη που ξημέρωσε μέρα,

εκ προοιμίου θεοτική..

Δορκάς…

Μέσα στην έρημο μου κοιμάσαι μέσα στην έρημό μου χορεύεις
Σαν μια δορκάδα που αλήτεψε κάτω από του ήλιου το λαμπιόνι και ύστερα
Ευόδωσε να σμίξει με του πόθου της το αντίκρισμα.
Σκαιός ο αέρας, αναμαλλιάζει την χλόη, λιανή βροχή
Ύστερα που οι ανδραγαθίες τελείωσαν.
Χειμώνιασε και στην ψυχή σου ατέλειωτο θέρος.
Προσεύχομαι στην ικμάδα της σκέψης σου, ω φερέγγυα ψυχή αθωότητας, και μόνος τελαλίζω
Του νου σου τις λυτρωτικές βαθυσήμαντες λέξεις..

Επίσκεψη στον θησαυρό της νύχτας…

Επίσκεψη στον θησαυρό της νύχτας, κρύο απόψε, ντύσου

με τα ζεστά πανωφόρια σου, χρονιάτικο ποίημα, θεοτικό, επουράνιο

συγκλίνει με την γεωμετρία των άστρων, όπου

η εξωστρέφεια και η αντίφαση

να κρατάς μυστικά και να σου φανερώνονται πάντα.

Ιδιωτεύω φαίνεται από πεποίθηση. Κολλάνε

άλλοι πια τα ένσημα μου. Εγώ

ό,τι εργατοώρες είχα τις δαπάνησα

για μια μπουκιά ονείρου και ενός στιμένου στίχου αίμα.

Επίσκεψη στον θησαυρό της νύχτας, πάλι αγρυπνώ,

φορώ τα άρβυλά μου, ανηφορίζω

κατά το συναίσθημα, να με πιστεύεις σ' ό,τι λέω.

Επίσκεψη στον θησαυρό της νύχτας, η σιωπή

είναι πάντα σιωπή, πουθενά δεν πιστεύω

πια,

όπως το θέλουν οι κρατούντες- πολλές πληροφορίες και να ζεις απληροφόρητος

σου επιβάλλουν.  

Μπερδεμένος απ' τα πολλά- τι όμορφα

όταν ανθίζανε τα λίγα! Βάζω απόψε το φεγγάρι προσκέφαλο, η νύχτα μεγαλώνει, ο θείος καπνός της

λερώνει τις στεγνές μου πεποιθήσεις, ντύσου

με το άστρο κι έλα να με βρεις, χάιδεψα

τον βασιλικό και μοσχοβόλησε, μείνε όπου είσαι-

προτού ν' αρχίσουν του θανάτου οι μουσικές..

Ποτέ δεν ήμουν πολύ καλός στο να φωτογραφίζω με τον φακό

Ποτέ δεν ήμουν πολύ καλός στο να φωτογραφίζω με τον φακό αλλά, ήμουν πάντα άφταστος στο να θησαυρίζω, με τα μάτια, εικόνες που κανείς δεν προσέχει- αυτό ήταν το μεγάλο ταλέντο μου.
Βαραίνουν οι αποταμιεύσεις. Πληθαίνουν και πληθαίνουν και είναι δύσκολο να τις διαχωρίσει κανείς. Είναι η πορεία μας, είναι η ζωή μας, είναι ο τρόπος μας να υπάρχουμε: κάποτε επιβεβλημένος από τις συνθήκες και κάποτε από δική μας επιλογή.
Είμαι τυχερός που κατέχω αυτό το εργαλείο της καταγραφής, αυτό που αργότερα γεμίζει την ποίηση μου με εκείνους τους χρωματισμούς που γίνονται η σπονδυλική στήλη της, αυτή που επάνω της στερεώνεται ένα ποιητικό όμορφο σώμα..

Είδωλο ραγισμένο στον καθρέφτη…

Γοητεύεσαι από ένα καθρέφτη που φλυαρεί, εμμένοντας

στα πολλαπλά πρόσωπά σου- σε θέλγει

η άμετρη ειδωλολατρία του, το κρυπτόν

που αποκαλύπτεται σε μικρά κομμάτια, όπως να σημαίνουν βαριά συμπεράσματα οι υπεκφυγές του. Εκεί μέσα βρίσκεις τον πραγματικό εαυτό σου: ένα πρόσωπο οικείο που διασπάται σε πτυχές ενός χαρακτήρα που καθώς φανερώνεται στα μάτια, αλλάζει

συμπεριφορές και γίνεται μια αλλοπρόσαλλη ευθεία

συμπεριφορά που εχθρεύεται τον κόσμο όλο και πολλά απ' όλα απέχει..

Χορογραφία της μνήμης…

Απόηχος του έρωτα στο μακρινό φιλί,
Όλα χαθήκανε μα θα ξαναϋπάρξουν,
Άφησε τα σημάδια της η μοναξιά, άφησε μια αντήχηση
Από εκείνο που ποτέ δεν ειπώθηκε κι ήταν ρίζα της θλίψης-

Κερδήθηκαν οι ουτοπίες, πάντα ουτοπίες κερδίζονται
Χορογραφίες που τους έλειψαν οι χορευτές που αναστυλώνουν
Το κέρδος μιας αγάπης που ναυάγησε μες τον καιρό- μνήμη μόνο
Πάνω στα πράγματα, πάνω απ' τα πράγματα, σαν κορεσμένο σύνολο μιας αυταπάτης
Ότι συλλογιζόμαστε και όμως, αφελείς, ενεργούμε
Προς τον εγωισμό μιας ηλιαχτίδας..

Ερώτων…

Σχηματισμένη από φιλιά, από ανελέητα χάδια, από έρωτα-
συγκλίνεις με τους πόθους μου και τον διασκελισμό έχεις
του πάθους.

Λέξη την λέξη, κουβέντα την κουβέντα, σε φτάνω
καταιγίδα που κρυφά με ανάρπαξε.

Και,
μέσα στους καθρέφτες,
οπτασία που όπερ και εγένετο, μικροσκοπική
και πουπουλένια, ντελικάτη
σαν άνοιξης ανάσα, γεμίζεις εικόνες τον ύπνο μου, ταριχεύοντας
στην σιωπή τόσα που είχα να γράψω ποιήματα..

Μάτια οχυρώματα…

Να διαβάζω μάτια να διαβάζω φωτεινές αναπλάσεις
της χαράς, στοχαστικά χαμόγελα, τύχες
του έρωτα, πεμπτουσίες
της εύμορφης συνείδησης.
Ήλιος σήμερα· κέρδισα όλους του λαχνούς.
σηκώθηκα νωρίς, περπάτησα, τα δέντρα
ήταν η ζωντανή συντροφιά μου.
Ένα σημάδι του θεού επάνω στον ευκάλυπτο, ένα
κελάηδισμα αρχαίο μες τις φυστικιές
κι ο ήλιος δίνει άριστα αποτελέσματα
ευχής και ποίησης
όπου κοιτάξεις.
Να διαβάζω μάτια- ακόμη κι όταν
η μελαγχολία τα κοιτά, να διαβάζω
μάτια, κάμπους ξέχωρους
όπου η θλίψη αγαπάει να έρχεται, να διαβάζω
εκείνα που ποτέ δεν μου είπες,
Φιλοσοφική γυναίκα, μεγάφωνο της αστραπής.
Να διαβάζω τους λίθους που έφτιαξαν τοίχους του οίκου σου, ή
στο μισόφωτο, όταν βραδιάζει,
των βιβλίων σου η σκέπη ονείρων κάνει οχύρωμα για
την πικρή ζωή και
για τον πόνο που ξεθάρρεψε..

φοτο
Olga Aikaterini Foundea.

Αφίσα…

Γδαρμένη αφίσα από τον αέρα

και σαν να δοκιμάζονται επάνω της

τα νεύρα του πεζοδρομίου,

νύχτες μες το αγιάζι, μέρες στον ήλιο, παρέες

που περνούν και ξεκολλούν το δέρμα σου

επιδεικτικά, αφήνοντας σε

πιο γυμνή, πιο ματωμένη, με λιγότερο

μήνυμα, έως ότου

μια ξαφνική βροχή να σε μουλιάσει και να ξεκολλήσεις

από τον μεγάλο στύλο παραστάτη και να

σε παρασύρουνε τα δάκρυα του ουρανού,

σαν προσευχή ενός παιδιού που σήμερα

δεν πιάνει τόπο…

Του έρωτα άνεμος…

Αν ακολουθήσω τα μάτια σου, ποιούς δρόμους μελαγχολικούς θα περάσω, πόσες απόμακρες επαρχίες, όπου,

τις νύχτες παίζουν βιολιά και

μια κουκουβάγια αργολιώνει στο παράπονο να είσαι αλλού και

αλλού πάντα να είμαι;..

Αν ακολουθήσω το μικρό μονοπάτι των σφιγμένων χειλιών σου, πόσο ρίγος να με διαπερνά  ξεστομίζοντας

μια λέξη που είναι απαρχή

του ποιήματος;

Ένα μικρό ποτάμι δακρύων ζώνει την μέρα με τον υδάτινο κλοιό του,

Ένα μικρό πουλί κελαηδά κάτω από το ατίθασο τσουλούφι σου,

Ο άνεμος παίζει με τις ανταύγειες των μαλλιών σου,

Και η φαρέτρα των στίχων αδειάζει τοξεύοντας

κατά την ερωτική πλάνη μου..

Ησυχία…

Έχει ησυχία και την προστατεύω με τις παλάμες μου:
σαν ένα μικρό πουλί που έπεσε απ' την φωλιά και με έχει ανάγκη· κουκούβισε μέσα στα δάχτυλά μου και μ' αφήνει να το χαϊδεύω με την γραφή,
η πένα μου σχεδόν δεν το αγγίζει, 
απλά μου αφήνει τα νοήματα, ένα ένα,
να ξεπηδούν απ' το μικρό στηθάκι του και να γίνονται
κτήμα μου-
όπως κτήμα μου γίνονται οι λέξεις, οι αριθμοί και ο θάνατος..

Ομορφύναμε και ασχημύναμε αλλά μας έπιασε αδιάβαστους κι η ζωή,

Ομορφύναμε και ασχημύναμε αλλά

μας έπιασε αδιάβαστους κι η ζωή,

αφομοιώσαμε συμπεριφορές που μας πήγαν σε άθλια φιλοσοφία, 
κακοποιήσαμε τον έρωτα, 
στέγνωσε η ψυχή μας,

κοιμηθήκαμε κάτω από το άστρο που, πια, 
μας μισούσε,

και όταν επιτέλους ο χρόνος τελείωσε,

κοιτάξαμε ψηλά στον ουρανό,

ένα πουλί οδήγησε τα μάτια μας προς την ανατολή που ήρθε,

ο νέος χρόνος ήτανε υπόσχεση

ότι θ' αλλάξουμε, ότι όλα θ' αλλάξουν..