Κυριακή αοράτου κτήσεως η προσευχή

Τι σημασία έχουν οι φωνές που τώρα λείπουν;
Εσύ έρχεσαι κατευθείαν από το μέλλον ενός θαυμαστικού,
εκεί που η τάξη είναι κυρίαρχη και ο λόγος ασφυκτιά
από την δύναμη που του προσδίδουν τα επιφωνήματα.
Έρωτα κορυφαίε, έρωτα ιερέ,
σαν μιας παλλακίδας που ονειρεύτηκε ότι την κοίταξε το αρχοντολόι
και γκρέμισε εντός της καθένα δεσμό του νου με την πραγματικότητα.
Κυριακή αοράτου κτήσεως η προσευχή
και προσδοκώ ανάνηψη από του ύπνου τον βαθύ γκρεμό-τώρα
που οι βδομάδες μ’ αφήνουνε να μην μιλώ μα του εαυτού μου να σώζω
ένα κομμάτι μυστικό που ανήκει σε μια ιερότητα
έξω από θρησκεία, μέσα σε μια αναντίρρητη κοίλα αιωνιότητα.
Τα πάντα παίζουν μαζί μου,
εκείνοι που αλλιώς καταλαβαίνουν
αποκρυπτογραφούν τον ψίθυρο και τον μεταβιβάζουν
σε φωνή που λέει στεντόρεια πού ο κόσμος να πάει.
Χτενίζομαι, βγαίνω στον κόσμο πιο όμορφος-
ξημέρωσε και μέσα στην καρδιά μου-
αναζητώ μυήσεις που με θρέφουνε-
ο θάνατος σαν μάθημα που εντρυφώ
με πλησιάζει...



_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

https://www.facebook.com/groups/tovivlio/permalink/1283939128332944/?notif_t=group_post_mention&notif_id=1482751393537333

Μάτια στην σιωπή...

Ο ΡΕΜΠΩ..

Είναι ο Ρεμπώ στο σκοτεινό σπίτι
του μυαλού βάφοντας
με φως τις ανυπόταχτες επιθυμίες.

Κατεβαίνει ολομόναχος στην έρημη παραλία:

Ένα παιδαρέλι φερμένο από όνειρα- κι ωστόσο
ούτε στα όνειρά του δεν χωρά.

Ένα παράξενο παιχνίδι
λέξεων κι ένας λαγός
όπως πετάγεται ανάμεσα από την άγρια βλάστηση -εκεί
όπου μετά από την ξαφνική βροχή όλοι νομίσαμε ότι η ποίηση θα πάψει.

Μ’ ένα καπέλο ψάθινο, φιγούρα
άλλων καιρών

Αρσενικός και θηλυκός, άντρας
και παιδί, παιδί
και άντρας- παίζοντας
ανάμεσα στους ρόλους.

Κάποτε τον βλέπω που αποχωρεί

Φεύγει και πάλι προς την μεριά του αλλόκοτου εαυτού και φαίνεται
αινιγματικότερος- κρατώντας

Ένα καλάθι ψάρια ποταμίσια και μία ωδή
σε μια ολόφρεσκη απ’ την βροχή μητέρα- Φύση…

4.3.2009

Σαφώς και δεν ανήκω πουθενά

Σαφώς και δεν ανήκω πουθενά παρά μόνον στην ζόρικη μειοψηφία μου που επιμένει να ζητά φωνή από το άστρο και τραγούδι από τον ουρανό.

Δεν θα καταλάβουν οι πολλοί και γι' αυτό ποτέ δεν ανησύχησα.

Προσαρμόστηκε το καβούκι της ευαισθησίας επάνω μου και με αυτό, θέλοντας και μη, διάγω.

Χαίρομαι γιατί ό,τι είπα το είπα με σύνεση και με σημάδεψαν οι σιωπές.

Θα καταλάβουν όσοι έζησαν ταπεινά με τον δικό τους σκοπό σε ένα δύσκολο κόσμο..

Νυκτός δρώμενα…

Το βράδυ αμείβεται με το χαμόγελο του ουρανού και λάμψεις
Βγαίνουν απ' τον φλοιό των δέντρων απόλυτα
Ιερατικές. 
Νιώθω
Το απαλό μετάξι των στίχων να κανοναρχεί στο σκότος που βάλει
Κατά του μύθου που θα γεννηθεί.
Πουλιά κουρνιάζουν στους κλώνους που κροταλίζουν απ' το αγιάζι του ψύχους.
Ένα τάγμα αγγέλων μελετά την αιωνιότητα από το μέρος που μπορεί να ερμηνευτεί..

Ιέρεια εκεί που με τον νου μου μόνο σε φτάνω…

Είδωλα που κατακρημνίστηκαν
μέσα μου, μοναξιές
που με γονιμοποίησαν, ζήτησα 
την ελευθερία του ανέμου, και
την ομορφιά του ρόδου- α κύμα
της θαλάσσης
που με πήρες, ζωντανή περιουσία
της δροσιάς- μόνος μένω
μες τον ακατοίκητο οίκο
της έννοιας- α σιωπή
που με έζεψες
στης αγρύπνιας τις Αναγνώσεις- πόσα μετάφρασα
βότσαλα και πόσα
του ουρανού αστέρια- μύστης
θρησκείας που δεν με φανάτισε σε τίποτα άλλο παρά
στο άρωμα της ψυχής σου, ιέρεια
του έρωτα,
μέσα μου
οπτασία
που καρπώνεται το θυμίαμα των αετών, ζητώ
την αβόλευτη
μακρινή χαρά σου!

Ταξιδεύουν τα μάτια μας αλλά οι καρδιές μένουν ριζωμένες εκεί..

Ταξιδεύουν τα μάτια μας αλλά οι καρδιές μένουν ριζωμένες εκεί..
Πατρίδα που σε κουβαλάμε όπως φυλαχτό μέσα απ' το μπλουζάκι.
Κι η γιαγιά μου 
στυλώνει το βλέμμα της στο συρματόπλεγμα που δεν τελειώνει- κι ας
Τελειώνουν οι ώρες της γλυκιάς φωνής που απομακρύνεται-
Του τρένου οι ρόδες στριγκλίζουν όπως οι δήμιοι ανέκφραστοι καρατομούν την Αθωότητα και σπέρνουν αιματοβαμμένο καημό..

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Παρείσακτος χρόνος…

Νέες ομιλίες προτού να ξημερώσει
Κρύο δεκεμβριάτικο
Αρνείται η ζωή μας να πιστέψει το κακό
Θαύματα γίνονται όλα αλλά η πίκρα μας μένει..

Μια εποχή δολοφόνων μια εποχή κολασμένη
Ανοίγω την πόρτα ο θάνατος σκηνοθετεί εις βάρος μου
Έφυγε η Ελένη ακούγονται τα μακρινά βήματά της
Όπως οδεύει στο φως..

Είναι γλυκός ο αφανισμός μου είναι γλυκιά η απώλεια
Μοιρασμένα στο πριν τα λόγια που είπα σαθρές οι επιθυμίες μου
Χριστουγεννιάτικά λαμπιόνια προφασίζονται την χαρά και στολίζουν
Το νυσταγμένο προάστιο..

Περιμένω οκνηρά τηλεφωνήματα
Τι σημασία έχουν οι ευχές όταν πια είναι του συνηθισμένου
Τρόπου να λες αυτό που είπες και ευθύς εξαερώθηκε
Αφήνοντας μία οσμή αυταπάτης αφήνοντας το μηδέν στο μηδέν;

Και αλλιώς που γράφω ίδια μου φαίνεται εμένα-
Εσείς δεν το καταλαβαίνετε αλλά δρέπω αμετάφραστο χάος
Ακούω και βλέπω- η φωνή μου σας φτάνει
Διασχίζοντας τα ζοφερά δευτερόλεπτα που μας χωρίζουν..

Των στίχων…

Στο ψύχος σφίγγεται η ρίζα της ελιάς κι οι κλώνοι της

Εξέχουν

ως το αύριο

Το γούρι μου νοτίστηκε απ' την ψιχάλα, ολόρθη

η πλώρη και νεόκοπα τα όνειρα

Αποπλέω από του ύπνου σου τις σπηλιές, ταξιδιώτης

συλλογισμών- νύχτα

Αφήνω το λιμάνι και την νύχτα

ταξιδεύω

Από τα όμορφα ακρογιάλια σου

Γητευτής των νεφών και των στίχων ο πρώτος βραχμάνος..

Χανιά…

Χαμηλή γη, σπαρμένη

Βλαστάρια και πυρετό·

στο οινομαγειρείο της

πίνουν οι άρχοντες θεοί τα άκρατα ποτά

της ευθυμίας-

Κρήτη

πιστοποιημένη ιερότητα, νέφος

που κρατά το σιγανό ψιχάλισμα και την ομοβροντία

του καιρού, σθεναρά-

Στο φως σου απόψε εγένετο η συνδιαλλαγή

ψυχή μου με χάος-

Στιλπνά φωνήεντα που ψηφίζουν την όραση και ζωγραφίζουν πάνω

απ' τον ελαιώνα,

ζητούν

την ντροπαλοσύνη του γλάρου που μετεωρίζεται

στα χαμηλά,

επάνω

από το αφρισμένο πέλαγος, ψηλαφιστά

με την αιωνιότητα-

όι

να πεις που θα γυρέψω περισσότερα: μια μυρωδιά θέλω

από αυτό το εύγεστο θαυμαστικό που δένει

μέσα μου τον σπόρο

του ψιθύρου

όπως εγγράφεται στο χορικό του καταχείμωνου κι αλλάζει

η πορεία του κόσμου

πια

ριζικά

οι ποιητές να αναστήσουνε την ψαλμωδία και

να αφομοιωθούνε..

Ώριμα γεγονότα…

Την σύνεση την διαβάζω απ' το ανοιχτό μου παράθυρο- φως
Του ήλιου γλιστρά επάνω στα φυλλώματα, ένας χειμώνας
Ζει για να ζει, ώριμα είναι τα γεγονότα
Για την ποιητική τους εξύψωση.

Την νύχτα όλη,
το χάος έδεσε το φεγγάρι στον ερεβένιο αραμπά του,
Η νυχτερίδα κρύφτηκε μες την σιωπή, ένα θαλασσοπούλι
Ζήτησε άσυλο στου ουρανού την επικράτεια.

Αποσβολωμένος ζητάω συμπάθεια,
Τι διάβασα και ανταρτέψαν οι στίχοι
Και έγιναν σαν μοιρολόι άπλαστο στα χείλια της Ελένης; Εδώ
Που και λιγόλογα να ζεις πάλι θα σε χρεώσουνε για τον πληθωρισμό σου,
Κλαίει σαν ρημαγμένος απ' την μεταμέλειά του ο ευκάλυπτος..

Απόδραση στον χρόνο της νύχτας…

Κάτω απ' τα λιγότερα φώτα διαφορετικές οι μελαγχολίες μας, διαφορετικές
Οι παρουσίες μας, αθροίζουν
Συστολή, σκανδαλίζονται
Απ' την επήρεια του ποτού.
Γλέντι είναι που θα αγαπήσει, κάποτε, και τον εκτροχιασμό-
Ερχόμαστε κοντύτερα έτσι; Ή μην
Λείπουμε όντας παρόντες και η νύχτα βοηθά τις αναπόφευκτες αποδράσεις μας;