Όλα μες την ευδία της ημέρας..

Κλωνάρια ρημαγμένα απ' τον αέρα- σαν παντιέρες της κολάσεως

Ανεμίζουν κάτω από το αδέκαστο φως, ο ήλιος ψηλώνει

Και μάχεται σθεναρά ο Οκτώβριος- σπουργιτάκια τιτιβίζουν την επωδό της ημέρας, ένα λαγωνικό

Στιχάκι, παραμονεύει να τσακώσει την μεγάλη έκπληξη κοντά,

Το ποίημα ιλαρά γαλάζιο

Νουθετεί τις μέλισσες για ορθοφωνία ξιπασμένη,

Εκείνες ξέρουν πού κομπάζει το φεγγάρι και πού

Ο έρωτας υπεραμύνεται της αρετής-

Όλα μες την ευδία της ημέρας..

Αγίου Δημητρίου..

Πρωινό που απεμπολεί υγρασία τρέμουσα

Επάνω στα φυλλώματα και συλλέγει

Ήχο

Επουράνιο πυρ που γυμνώνει

την λαλιά των πουλιών και ματώνει το χάος.

Μια Ελλάδα που ασφυκτιά κάτω από συντρίμμια της προσδοκίας της-

Ζαλίζεται μες του ανέμου την λαχτάρα και αφήνει

Τις πυριτιδαποθήκες της ανοικτές- ω έτσι χάος!

Βλέπω την λιακάδα που συγκλονίζει τα πέρα υψώματα·

Του αγίου Δημητρίου- τακτοποιούνται οι εκκρεμότητες των ουρανών·

Μύρο ανέβλυσε και μύρο αναδύθη'·

Κόκκινο άλογο ο καβαλάρης και αγέρωχη η ηλιαχτίδα που σαλεύει τα μαλλιά του-

Α Λουμπαρδιάρη φίλε μου, πολλά για μένα κατατρόπωσες, πολλά απόψε προσκυνώ..

Να εδώ

Κενό διάστημα κι απολωλότα τα νέφη

Ταραχοποιούν την αντίσταση της νυκτός, παρ' όλα τα φεγγάρια

Που νομιμοποιούν την αγρύπνια μου και εγκαθιδρύουν

Σεβαστά επιφωνήματα χαράς και μελαγχολίας ταυτόχρονα-

Να εδώ

Που η φωνή μου έδυσε μες τα τσαλακωμένα τετράδια και ο ζέφυρος

Απλά στο πατρικό μου με πήγε

Έφηβο πάλι και ξανά παλικαράκι που ζητά τα περιγράμματα

Των πραγμάτων,

στα τυφλά ψαύοντας..

Συμπεραίνω θλίψεις και καταφεύγω στον μοναχικό κόσμο μου,

Μπαλώνει η βροχή το φθαρμένο ρούχο μας,
Ο Οκτώβριος μανίζει με την βιαστική λιακάδα
Άκυρες όλες οι υποσχέσεις,
Σ' ακούω που μιλάς και έρχομαι έτσι κοντά σου,
Ναυαγός.

Συμπεραίνω θλίψεις και καταφεύγω στον μοναχικό κόσμο μου,
Αν κάποτε συναντηθήκαμε ήταν για να ημερώσει η θύελλα,
Το ένιωσες, το ένιωσα μες του φιλιού την απόκριση,
Νεράιδα μου, ομορφοπλασμένη.

Θα βαθύνουν οι πόνοι, θα κεραυνοβοληθεί ο καημός
Όπως θα γράφεται στα ποιήματα, θα αποκτήσουν φτερά οι ελπίδες
Και των λέξεών μας η επανάσταση θα πλημμυρίσει το οποιοδήποτε χάος
Ευτυχισμένα.

Τότε θα είναι η ώρα:
θα σμίξουμε κάθε φωτιά που τεχνουργεί επάνω μας για την αθανασία-
τότε θα είναι η ώρα:
θα ακούμε τις μουσικές που βάλουν εναντίον της μικρότητας-
τότε θα είναι η ώρα:
θα εκδικηθούμε όση φιλαυτία μας απόμεινε, γνωρίζοντας
Ότι για μας επλάστηκαν οι κόσμοι και για μας απέθαντοι χαμογελάνε..

Τοις μετρητοίς ο θάνατος

Τοις μετρητοίς ο θάνατος- μπορεί
Και να τον αποζητούμε
Κουρασμένοι απ' όλα.

Ζάλη στον νου, 
Θολό τοπίο,
Η ερημιά η μέσα μας
Μεγαλώνει και άλλο.

Αυτοπερισπώμαι
Χαριτωμένος
Σαν γύφτικο σκεπάρνι
που ξεκαλουπώνει το χάος..

Άστρα στα μάτια σου και στο στήθος σου Τριαντάφυλλο λυρικό ωραία κοιμάται

Άστρα στα μάτια σου και στο στήθος σου
Τριαντάφυλλο λυρικό ωραία κοιμάται

Γεύεσαι την ανάγνωση και των ονείρων ζουμερό κάθιδρο φρούτο

Η ποίηση σ' αγγίζει εκεί που η γαστέρα σου σαν μειδιά σαν κάτι θέλει

Και η νύχτα έρχεται, ο πόθος σου καλά κρατεί..

Θα ντρέπεσαι άραγε αιώνα;

Θα ντρέπεσαι άραγε αιώνα
Μετά 'πο χρόνια, όταν θα ακουμπούν
Τα κρίματα στην πλάτη σου; Θα ντρέπεσαι αιώνα;
Βωμολόχε, αναίσχυντε, κακεντρεχή, κολασμένε-
Θα ντρέπεσαι άραγε;

Ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς… Τι φαίνεται
να είναι και τι
Είναι αλήθεια τελικά; Η δυσωδία
Είναι των ιδεών μας ή το πολίτευμα σάπισε;
Καμώνονται οι λίγοι ότι κόπτονται για των πολλών την ανάσα- μα
Πνίγομαι πνίγομαι ο καημένος, καίγομαι
με εσωτερική φωτιά..

Τσι Κρήτης δρώμενο..

Παλαιάς κοπής τα αισθήματα-

Όσα φιλοξενήθηκαν στο στήθος σου κι ο κόσμος γύρω σου άγιασε.

Έντονα μυστικά και φανερό μόνο ένα λουλούδι που κρατά

το άρωμα

και έτσι ο έρωτας γεννιέται

πασιφανής.

Στης Κρήτης τα νερά, βότσαλο πάνω στο χαμένο κύμα

Μιλά φωνήεντα ομηρικά και των ελλήνων παίγνια ξυλίκι και ξινό λεμόνι.

Πίνουμε τσικουδιές ανέμων και η ψυχή μας θεραπεύεται απ' την φιλία·

Τρώμε οφτό και όχι άλλο- ο αέρας

περνά μέσα απ' τα ρούχα μας

Μινωικός..

Αλλάζουν όλα λες κι ακολουθούν τον δραματικό εαυτόν τους. ..

Αλλάζουν όλα λες κι ακολουθούν τον δραματικό εαυτόν τους. ..

Βίδες να στερεώσω το παν και το παν με παρέκαμψε.

Ίδια μηχανή να σκέφτομαι πουθενά δεν κατέληξα.
Βίδες να στερεώσω το παν και το παν με παρέκαμψε.
Ιδιοκτησίες να σβήνουν τον πόνο και να τον επαναφέρουν ορθόδοξο.
Όταν νυχτώνει είμαι άνεμος εγωιστικός.

Από τον κόρφο σου θηλάζουν οι θύελλες

Από τον κόρφο σου θηλάζουν οι θύελλες
Κρήτη παντέρμη κι ορφανή αιθέρια κόρη 
Στον αφρό του πελάγου ζωντανό μυστικό.

Οι ώρες εγκαταλείπουν το θάρρος μου ή το θάρρος τις ώρες;

Οι ώρες εγκαταλείπουν το θάρρος μου ή το θάρρος τις ώρες; 

Συννέφιασε και έκλεψε το φως πάνω απ το Ηράκλειο -

η Κρήτη μεγαλώνει και μικραίνει
με την αξία της. ..

Μια ασύφταστη ποίηση ζώνει την Κρήτη

Κι η νύχτα γελά και η σελήνη. 

Απογειώνονται λόγια. 

Μια ασύφταστη ποίηση ζώνει την Κρήτη 

απ άκρη σ άκρη. 

Γελώ απ τα κατάβαθα. 

Δονούμαι. 

Παντού και γύρω μου μέγας καημός.

Κρήτη..

Ο έρωτας δεν αγαπά καμία παρακμή, καλπάζει

Στον αόριστο, έχει μια σύμπτωση δικιά του, κι όταν

Σχεδιαστεί επάνω στην πραγματικότητα, τότε αλλάζει

Και γίνονται δραπέτες τα πιόνια του, ακολουθούν πάθη και ζεύξεις.

Μου έδωσες τον μίτο Κρήτη, πάντα εξύψωσες

τις αναζητήσεις μου,

το νυν στο αεί,

τον πόνο στην μοίρα.

Και σε εισάκουσα,

εμβριθώς αναστέναξα,

είπα και είδα

με σχημάτισες.

Πειραχτήρι εγώ των ανέμων και να φέρνω

γύρους, σαν σβούρα,

μες την γαλανή αγκαλιά σου, δραπέτης

από το όνειρο

και στο κορμί

για το κορμί

υποταγμένος!