Το δράμα του δράματος..

Στην πράξη αντιστοιχεί μια ακρίβεια, όπως

να περιγράφεις την σκηνή του εγκλήματος όπου

όλα πρέπει να είναι απόλυτα εξακριβωμένα.

Αγαπώ τους επαρχιακούς δρόμους, κουράστηκα

απ' την δουλειά, θα ήθελα

μια ησυχία και μια πένα αποτραβηγμένη

από τα ζοφερά κρύα μελάνια της πρωτεύουσας.

Ό,τι αγγίζω με τον νου μου, επιστρέφει διφορούμενα, μαντεύει τις αδυναμίες μου, στήνει πολιορκίες

μυστικές, απ' όπου δεν ξεφεύγω:

είναι ο εγκλωβισμός μου μες το γεγονός.

Η φτώχια βάζει ράγες από μέταλλο, πικρές.

Τι θα απογίνεις πατρίδα μετά από ετούτη την ακρίδα των πληρωμένων δημοσιογράφων;

Πώς θα είναι τα αύριο λιβάδια σου;

Κάποιος κλείνει τα πάντα, τα κλειδώνει και πετάει τα κλειδιά·

ποιος θα μπει μες τις άλλες σελίδες;

Αντιστοιχεί ένας δισταγμός και δεν παρακινείς τα πλήθη.

Η κάθε λέξη λειτουργεί κι αρνείται την σαφήνειά της·

όλη η ποίηση ποιεί έναν συμβιβασμό που δεν μου ανήκει.

                                      Δράμα 14. Σεπτέμβρη 2015

Φιλί ακριβό..

Υποδόρια συναντούνται τα ηφαίστεια των παθών·

Αν χοχλάζει η καρδιά, μην φοβάσαι-

Θέλει ένα κάτι αλλιώτικο να την αντέξεις την ζωή·

Γενέθλιες μέρες σηματοδοτούν την χαρά που ζητάς·

Κάτω από τον ουρανό κουράστηκες να διαβάζεις την γη·

Μας χώρισε η ζωή, μας πλήρωσε πικρά, μας έβαλε εμπόδια αποστάσεις·

Όμως ένα φιλί σου είναι κλίμακα απ' όπου σκαρφαλώνω

κει που οι άλλοι δεν ξέρουνε-

Υπερασπίζομαι τα βράδια που σε είχα αγκαλιά και κέρδιζα

όλες τις πιθανότητες..

Ποιητική τοξοβολία…

Η κατακόρυφη θάλασσα ενώνει τα κομμάτια σου όπως

Τοξοβολείς στου ουρανού το νεφέλωμα.

Αδιάλειπτα, εκστατικά,

τα μάτια σου απορροφούν το μαβί νέκταρ της ατμόσφαιρας.

Τα βράχια μπουκώνονται με θλίψη.

Κολλάς επάνω τους σαν μία πεταλίδα που δεν την ξεχωρίζει ο ευφρόσυνός μου οφθαλμός.

Δουλεύει ο φλοίσβος:

είναι η παρουσία των αοράτων που αφθονεί-

Εξοπλίζονται τα σύμφωνα με φωνηέντων ηλεκτρισμό και φωσφορίζουν

Στο νύχτωμα.

Κρύβεσαι εδώ αλλά είσαι αλλού:

στην αταξινόμητη φωτιά του γαλαξία που υπερβάλει

Ζητώντας τον επίγειο υπερθετικό του..

Έφηβος άγγελος…

Συνετελέσθη δημιουργία·

το μελάνι έσταξε την γενετήσια αίγλη του

πάνω στην σελίδα που γονιμοποιήθηκε

σαν από μία φωτιά που ο άνθρωπος

ποτέ του δεν καταλαβαίνει-

θεού αληθινού; Ίσως· πάντως

ο πολυσύλλαβος έρωτας έσκυψε κρυφά επάνω στα λιβάδια

και ήπιε το νέκταρ των λουλουδιών·

τα δέντρα χλιμίντρισαν

περιώνυμα σαν τσακμακόπετρες που ανάβουν δαιμονισμένα·

ντελίριο άνεμος

εκ γενετής

και φυτά συσκεπτόμενα μες τον κόρφο της Δήμητρας·

νερά συλλήβδην,

νερά ευφραντικά

έπεσαν μες το όνειρο του καταρράκτη·

και του τοπίου ο συλλογισμός

άγουρος πόθος που θα βρει μια έκφραση

ώριμου φρούτου να αποδοθεί ο ωραίος χυμός του

στον ουρανίσκο ενός εφήβου αγγέλου..

Χαρακτηριστικά των ημερών..

Δεν συναινεί ο ουρανός σ' ατασθαλίες· η Δράμα

είναι βαθύ λιβάδι, ήσυχο, σαν μεταφυσικό.

Αυτά που προτείνω είναι πάντα τα δυσκολότερα, δυσκολότερος

ο αέρας που ανασαίνω, τα όνειρα, η σιωπή, όπως

την περιέχω και με περιέχει, αυτός ο τρόπος

μιας οπτικής μοναστικής κι όπως

κουρτίνα που τραβιέται για να απομονωθείς από τα πράγματα, όταν

τα πράγματα είναι οι τραγικοί μεγάλοι δυνάστες σου..

Ας είναι!

Έχει φασαρία η πόλη, έχει ζωή.

Πληθυσμός, εκ θεμελίων χαρούμενος. Μαγαζιά

που γεμίζουν από παλμό νεολαίας, ταβερνάκια

που δίνουν στην τσίκνα την πρέπουσα δικαίωση.

Από νωρίς στο μεροκάματο. Άραξε

Αξημέρωτα το φορτηγό· λαχανιασμένο· μέσα του

η ανάσα των επίπλων.

Τα χέρια μας σαν δυνατές τανάλιες

σφίγγουν την φωνή του όγκου τους

βιδώνουν σίγουρα σε μια συναρμογή όλα όπως πρέπει να γίνουν

για να χει η αρχιτεκτονική, ουσία και νόημα.

Ιδρώτας, κατσαβίδια, μαστοριά.

Τι κόβει το πριόνι που δεν είναι άσπονδος χρόνος;

Το βράδυ διαβάζω κάποιον ποιητή που είχε οικουμενικά οράματα.

Εμένα πού πήγαν τα οράματά μου;

Στένεψε η εποχή.

Όλα χωρούν σε μια μικρή, πικρή κοίτη.

Δεν συναινεί ο ουρανός σ' ατασθαλίες.

Ομιλούνται προσφυγές και ανοσιότητες.

Ομιλούνται έκλυτα ήθη.

Όσα σκέφτομαι πίπτουν και ξαναπίπτουν στο καλάθι των αχρήστων κάνοντας

το μέλλον πιο μπαρουτοκαπνισμένο, πιο γυμνό.

Και τα λουλούδια που αγαπώ θυμώνουν κάποτε- δεν μου μιλάνε..

                                           Δράμα 14 Σεπτέμβρη 2015

Καλήν εσπέρα άρχοντες!

Καλήν εσπέρα άρχοντες! Μην χαίρεστε

Ο όλεθρος, κάποτε,
θα φορά τα πρόσωπά σας-

Αυτό που πλησιάζει φίδι κολοβό

Που αναστήσαν τα ταμεία σας.

Λαοί ξεπατρισμένοι ποδοπατούνται
από τα τανκς του παρά σας-

Μανάδες που πικράθηκαν πιο πολύ κι απ' την πίκρα,

Παιδιά που κλαίνε, πρόσωπα
μουδιασμένα απ' την θλίψη-

Καλήν εσπέρα άρχοντες! Μην χαίρεστε

Θα ρθούνε μέρες που θα δικαστείτε-

Θα ενωθούν οι λαοί

θα σηκώσουν ψηλά την οικουμενική τους
αλληλεγγύη-

Τότε που εσείς θα τρέχετε να κρυφτείτε

Μέσα στους λάκκους που ανοίξαν οι οβίδες σας-

Μην λυπηθείτε τώρα..

Γελάστε,
κοροϊδέψτε αυτούς τους ξεριζωμένους που κοιμούνται
ματωμένοι στα χώματα-

Αύριο θα δαγκώνει ο ήλιος

Την σάπια κοιλιά σας-

Αύριο θα φανεί ένας νέος θεός

Που θα ορκίσει το σύμπαν
σε νέες πραγματικότητες..

Πάνω απ' την λίμνη…

Στο φως αδυνατίζουν οι φωνές και έντομα νταήδες καπηλεύονται

την ατμοσφαιρική ευαισθησία της Άνοιξης.

Πάνω απ' την λίμνη.

Μες του αέρα την έπαυλη:

εκεί που ο πρίγκιπας βάτραχος ξαναβουτά μες το νεράκι κοροϊδεύοντας την μουτσουνάρα μας που μειδιά.

Ανάμεσα από τα καλάμια, ένα νεροκοτάκι κολυμπά αφήνοντας τους κύκλους του πάνω στα ήσυχα νερά.

Κι ο ήλιος πλένει τα εσώρουχα της ψυχολογίας μας σαν της γιαγιάς μας να έμοιασε σε μία μακρινή αθώα εποχή..

  

Του πολέμου φριχτή ιαχή…

Το γαλάζιο πνίγει την πράσινη αντίρρηση της χλόης·

Ο όχλος κοιμάται- ο όχλος κινείται υπνοβατικά τεμπελιάζοντας·

Η κοινωνία των εθνών πνίγεται στα προβλήματα και αγκαλιάζει

Τις συνήθειες της σαν

Για να 'ναι να πεθάνει·

Οι άρχοντες αδιαφορούν για τον πόνο των άλλων

Και σκορπούν μνησικακία παντού·

Οι στολές τους είναι κεντρί δηλητήριο·

Τα καθεστώτα αφήνουν την μπόχα τους να ντουμανιάζει τον περίγυρο

Που βοά αστραπή κανονιών και αποδεκατισμένες αδειανές κωμοπόλεις..

Ηλιοβασίλεμα…

Ωραία καίγεται απόψε ο ορίζοντας

Σαν ένας χαμαιλέοντας που δεν κατάφερε να συμφωνήσει με κανέναν

Αλουμίνιο πορφυρό και θαλερό σχήμα της πυρκαγιάς

Μέσα και έξω απ' τον γαλανό απόμακρο θόλο

Αγιογραφίες νεφών 'ποκάτω από τους κίονες που ελαφρά λυγίζουν

Και κρατούν την ειμαρμένη μας μακριά

Πικροδάφνες δοκιμασμένες στην θλίψη

Πικροδάφνες δοκιμασμένες στην μελαγχολία

Ο θεός ξάπλωσε απόψε νωρίς- τράβηξε τις κουρτίνες

Κι η κάμαρά του σκοτείνιασε- έγινε πιο προσιτό το μυστήριο..

Απόπειρα νίκης…

Προχωρούν όλα αργά καθώς τα καταλαβαίνω

να ασφυκτιούν μες το σχήμα τους, αργά

μετά τα μεσάνυχτα, που σκαρφαλώνω

μια κλίμακα του πουθενά κι αναζητώ ένα φως ενταλμένο

να μου φανερώσει χαρούμενους ουρανούς-

Οι ώρες πέρασαν· έμεινα εδώ

που η ζωή ουκ εα με καθεύδειν

για ένα ματαιότητας τρόπαιον..

Σαλιγκάρια που είδα την μέρα να αραδίζουν στο πάρκο, μετά

την βροχή

πάνω στα φύλλα των φυτών, Σαββάτου

γενομένου,

ο ήλιος έπαιζε

κρυφτό πίσω απ' τα σύννεφα· κουβεντιάζαμε

για μια πολιτική που κόμπους λύνει

που ξαναδένονται· ορέ ντουνιά,

απέλπιδες που είναι οι ελπίδες σου· εγώ

που ξέρω από πόσο μαύρο ήλιο κλέβουνε υπόσταση τα χρώματα, εγώ

θα προσπαθήσω μία Άνοιξη-

κι ας με νικάει κατά κράτος ο δολερός

κρύος χειμώνας…

Η μελαγχολική ψυχή των ποιητών…

Είναι οι επίγειες παραστάσεις της μελαγχολίας

που ξεπερνούν την ψυχολογία και είναι

κάτι άλλο πια

από μια οδύνη που τρεμοσβήνει κάτω

από την εξουσία του Χρόνου-

Είναι ο εαυτός, χάνοντας την τερπνή του συνείδηση,

Άδειος από οποιαδήποτε έννοια, ο εαυτός

Που διογκώνει την μολυσματική του κατάθλιψη

Και είναι ο μεγάλος απών από όλες τις πράξεις-

Η σκέψη λιώνει το μέταλλο της φαντασίας και το χρησιμοποιεί

για ν' ανέβει λίγο ψηλότερα, πιο κοντά

στον θεό, πιο κοντά

σε ένα όρος συμβολικό όπου η επιθυμία γίνεται

θρησκευτικό μανουάλι για να καούνε κεριά

κοντά στα λατρευτικά αισθήματα που μαρτυρούν

μέγα θεό

και προσδοκώμενο έλεος-

Είναι η Ποίηση, το παράξενο δώρο

που φέρει σε έκσταση τους παραμυθευτές που αναζητούν

το τάχαμου καταφύγιο

για μια ψυχή που είναι όλων κι είναι η δική τους..

Η φιλία…

Ραγισμένα επιχειρήματα όταν

η φιλία αποτραβιέται σε μία γωνιά και κλαίει.

Στο αίμα είναι πάντα ο καημός, στο να σέβεσαι

διακαή πόθο των έσω σου.

Μυστικές συλλαβές αναζητώ- σαν να μου μέλει αύριο να πεθάνω.

Φτώχυνα στην ζωή και πλούτυνα στο όνειρο- κοίτα!

Ακριβός είμαι, το ξέρω- περηφανεύομαι

Για τις παρέες και για των αισθημάτων μου την φωτιά.

Άσε με θλίψη να σε κεραυνοβολώ

κάτω απ' το μαξιλάρι μου- μου ανήκει

ένας ήσυχος ύπνος..

Η Φωτιά…

Παραισθητικά

Μια οπτασία που κινείται μες τον αποσβολωμένο χρόνο

Μια ανοιχτή επιταγή μην μείνει τίποτα ανεξαργύρωτο

Τριγμοί στο αμυδρό φως και όπως αντιπροσωπεύονται

Από μια άξαφνα παρασυρμένη πεταλούδα

Ιδέες που πέφτουν μες τον κουμπαρά μιας άκαιρης αποταμίευσης

Εσύ που είσαι εγώ και σε μιαν άλλη εποχή

Εγώ που είμαι εσύ και σε μια άλλη

Τοποθεσία

                     Οδυνηρό θα είναι πάντα το ξημέρωμα

Θα κλέβουμε το κάτι που δεν εξηγείται,

των ονείρων

Και μια Φωτιά θα συντηρούμε, που θα είναι

πάντα, Πνεύματος..

Ηλιοβασίλεμα…

Ωραία καίγεται απόψε ο ορίζοντας

Σαν ένας χαμαιλέοντας που δεν κατάφερε να συμφωνήσει με κανέναν

Αλουμίνιο πορφυρό και θαλερό σχήμα της πυρκαγιάς

Μέσα και έξω απ' τον γαλανό απόμακρο θόλο

Αγιογραφίες νεφών 'ποκάτω από τους κίονες που ελαφρά λυγίζουν

Και κρατούν την ειμαρμένη μας μακριά

Πικροδάφνες δοκιμασμένες στην θλίψη

Πικροδάφνες δοκιμασμένες στην μελαγχολία

Ο θεός ξάπλωσε απόψε νωρίς- τράβηξε τις κουρτίνες

Κι η κάμαρά του σκοτείνιασε- έγινε πιο προσιτό το μυστήριο..