Φτιάξε δικό σου ορίζοντα..

Πληρωμένες απαντήσεις, ατμόσφαιρα κυνική, αιθέρας

πυρίτιδας

για το πολιτικό θεατράκι της μη ελπίδας.

Πόσο ν' αντέξει ο φτωχός και πόσο η μοίρα του;

Χτυπούν καμπάνες-

Το αίμα είναι συλλαβή αγώνα που χρειάζεται αποκρυπτογράφηση:

Έτσι δουλεύουνε οι κώδικες·

Στο λέω καθαρά: άνοιξε τα μάτια σου

και δες 'ποπού ο ήλιος θα μπορούσε ν' ανατείλει· και

φτιάξε δικό σου ορίζοντα..

9. 5. 2015

Λύγισε το Σαββάτο κάτω από την κυριαρχία του ήλιου.

Απόχη ηλιαχτίδα έπιασε τα έντομα μέσα στο τούλι του μεσημεριού.

Φλερτάρει ο ίσκιος με το δέντρο που αυτομόλησε

Στου έρωτα το βασίλειο.

Δικάζεται η ώρα για τα αιώνια κρίματά της,.

Βάζω μια τελεία σε όλα.

Νυν και αεί ο επικυρωμένος θάνατος.

Όμως.

Βοώ όπως πυγολαμπίδα που η νύχτα δεν της είναι κέφι.

Ένα ντουμάνι μελαγχολικό βάφει την υποψία μου για τα ανθρώπινα υποφερτή..

Ακούω σωστά:

Τα δικαιώματά μου μένουν ανέπαφα πάνω στα στιλπνά φύλλα των δέντρων.

Ακόμη και την λύπη κατέχω.

Ιριδίζει σαν μια νεροσταγόνα που την ορέγεται ο Μάιος.

Ακούω σωστά:

Ο ύπνος μου με βγάζει σε μια παραλία όπου τα βότσαλα των ονείρων λάμπουν κάτω από το ηδονικό φεγγάρι..

Πού πήγε απόψε ο ενάλιος θεός;

Η θάλασσα δέχεται τις παραγγελίες της νύχτας.

Ένα απαλό αεράκι μουρμουρίζει την λυρική προσευχή της.

Όλα επάνω της είναι προσευχή.

Μια καθωσπρέπει διαφάνεια του φεγγαριού γαυγίζει σαν σκύλος

αδέσποτος.

Είμαι ντυμένος καλή διάθεση και ζω την δροσιά

που ξυρίζει το παρόν με το ντούρο ξυράφι της που

δεν χαρίζεται σε κανέναν..

Πού πήγε απόψε ο ενάλιος θεός;

Το σκοτάδι είναι κι αυτό μια προϋπόθεση για επικοινωνία…

                                                     Εν πλω.,.(ΕΛΥΡΟΣ ΑΝΕΚ)

                                                         Από Χανιά…

Εγώ ζητώ τις μπαλωθιές απ' τις παρομοιώσεις μου.

Στα ανατολικά παράλια διαχέονται οι χαρές μου

Της Κρήτης.

Λεβεντόψυχε, τραγούδησέ μου- τραγούδησέ μου-

Εσύ είσαι η έμπνευση που με οδηγείς.

Σε λίγο απομακρύνομαι απ' την στεριά.

Το καράβι θα είναι ο μπελάς την όμορφης νύχτας.

Εγώ ζητώ τις μπαλωθιές απ' τις παρομοιώσεις μου.

Ο εγωισμός μου τρυπάει την χάντρα του φεγγαριού-

Την μετρώ στο οξύμωρο κομπολόι μου· αέρα

Της αναταραχής, φρονιμέψου!!

Πλάθω με τον πηλό που Εκείνος έπλασε κι όλο και πιο πολύ μ' αρέσουνε τα δημιουργήματά μου!

                                             Εν πλω (ΕΛΥΡΟΣ ΑΝΕΚ)

                                                      Από Χανιά..

Καλημερίζω!!

Στον ίσκιο της Παλιάς Πόλης ο ήλιος προσδίδει κι άλλο βάθος.

Σε τούτα έχω εκτίμηση τα λόγια που αντηχούν έως τον φάρο στέλνοντας το μήνυμα.

Στο ρολόι μου η αντίφαση γελοιοποιείται.

Η σκέψη μου είναι τρούλος-

Είναι συγνώμη για εκείνα που δεν έπραξα·

Είναι συγνώμη για την ανομία που στην εποχή μου ενέσκηψε.

Για ένα μαχαίρι τροχισμένο και μια μαντινάδα χαραγμένη πάνω του

Χαμογέλασα:- δίκαιη λάμα.

Αλήθειες όλα-

                            Πρωί, νωρίς πολύ ακόμη·

                  Κάτω από τον πλάτανο των Χανίων·

Ο μιναρές πλάι το πλάι στο καμπαναριό·

Θρησκείες ήρθαν για να φύγουν·

Αν δεν αναμερίσει τις κουρτίνες του μυαλού του να σκεφτεί

Δεν θα αλλάξει ο άνθρωπος·

Η αγχόνη ακριβώς από πάνω μου·

Ιερωμένε όλων των θρησκειών

Βρες το μέτρο που δεν εγείρει την σπάθη..

Εμβρόντητος κι ωτακουστής της συναυλίας των πουλιών, καλημερίζω!!

                                                          Χανιά 6.5.2015

Μετέωρος θα υπάρχεις!

Για όλα τα λάθη, πληρώνεις λύπη μετέωρη..

Ξεσπιτώσου από κει που ποτέ δεν κατοίκησες και έλα

Προς την στιβαρή αγωνία μου: δάσκαλος πια

Στα μαθήματα της σιωπής.

Θα γελάσουν γύρω σου ρόδα και ευτυχέστερος θα είναι ο κήπος

Με όλα μέσα τα σιδερένια πουλιά του.

Ένα γεράνι θα αφήνει του παππού σου την μορφή να πλανάται

Όπως εικόνισμα ευλάβειες πάνω απ΄ την γη που χαίρεται.

Μετέωρος θα υπάρχεις!

                                                      Χανιά 6.5.2015

Ποντοπορώ με το νέο μου θάρρος.

Τόση θάλασσα άοκνη και τόσο αεράκι λευκό

Ομοταξία που την Φύση συλλαβίζει

Ερωτικότατα.

Άφησα πίσω μου τον εαυτό σκουριασμένο.

Και σε νέες μουσικές δοκιμάζω φωνή.

Ποντοπορώ με το νέο μου θάρρος.

Στο αποκορύφωμα των αισθήσεων πάλι ο κατηχημένος απ΄ το φως ναυαγός..

Καράβι και ηγεμονικό και πειθήνιο

             Και απειθάρχητο και τολμηρό

             Στο κύμα πάνω της γραφής..

Σε λίγο οι πνοές της Κρήτης, ο αέρας

Που βρίθει φωνήεντα, η μυσταγωγία

Να βρεις ερημιά που να αρμόζει απόλυτα

στην ψυχή σου ψυχή μου…

                                                         Χανιά (επιβατικό ΕΛΥΡΟΣ ΑΝΕΚ)

                                                                    6.5.2015

Ώρα για απολογισμούς:

Στα γκρεμισμένα τείχη επικρεμάται ένα φως αναθηματικό.

Είναι κι η Θέληση που υποθάλπει την Απόφαση, είναι και η Τετάρτη που, ούτως ή άλλως, έχει το κουκούτσι της

Σαν φρούτο από πανέρι κρητικό.

Με έθρεψε ο ήλιος- με λύγισε ο ήλιος:

Απορροφώντας με σαν μία σκόνη αιμάτινη μέσα στα μπεσαλίδικα Χανιά.

Ώρα για απολογισμούς: Τόσα είχα

τόσα έδωσα· Τόσα κέρδισα

τόσα έχασα. Και το παλιό λιμάνι

Ντεραπάρει τις μνήμες μου

πίσω από κείνο το μικρό μου ποιηματάκι που βελάζει

Κοντά στο ταριχευμένο τζαμί..

                                                       Χανιά.. 6.5.2015

Όλα εδώ θα τα βρω.

Έναν φόβο πήρα κι έναν φόβο έδωσα, εκεί όπου οι ελπίδες τελειώνουν κι ο άγγελος χτυπά στην απουσία τα φτερά του.

Στα λουτρά, στις βρύσες που έτρεχαν, στις μυρωδιές που σκλαβώνανε, στις περιπτώσεις του καταργημένου θανάτου.

Όλα εδώ θα τα βρω.

Η Κρήτη παφλάζει πάνω στα νερά με την καρίνα της·

Και μου δίνει το νεύμα της κονδυλοφόρο.

Προλαβαίνω ένα βάθος που δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι κι από τούτα τα έγκατα μηρυκάζω μια σιωπή που γεννοβολάει λουλούδια

Και χτένες για τα βοστρυχωτά μαλλιά των δέντρων..

                                                       Χανιά 6.5.2015

Υπό δοκιμήν…

Να με δοκιμάζεις σαν

το αμύγδαλο στα δόντια σου- κι είμαι

Αμάραντος άρτος- όχι απ' αυτούς

που στον ήλιο ξεραίνονται, αλλ' από κείνους

Που σαλεύουν όπως το στάχυ μες τον κάμπο και

παραμιλούν

Μια δόξα νεόκοπη.

Την φιλία αναζήτησα,     

όπως μια κλαίουσα ιτιά χαίρει την δόξα του αέρα της.

Ανάρπαστα λόγια που μετά

φυτεύτηκαν μέσα στην αστραπή και ήρθε

του κόσμου η συντέλεια.

Ποιός θεός και ποιός πάντα ο άνθρωπος;

Με τα κρίματά του, με την σκοτεινή πλευρά του ο κάθε-

Ένας..

Σε δοκίμασα- με δοκίμασα..

Κι ήθελα φως να πράξω την γυμναστική του ονείρου μου, ήθελα

Να δω μετά από την φαιδρότητα- όπου

Αντηχεί το γέλιο σαν απέριττος ήλιος..

Χορεύτρια…

Ντενεκεδένιος ήχος, κάπου γκρεμίστηκε η μέρα,

Μια λύπη αναβοσβήνει και μετά

βυθίζεται μες τα νερά.

Μια επιφοίτηση βαραίνει επάνω απ' τα κεφάλια,

Φαντασμαγορία του τίποτα, που έλεγε ο ποιητής,

πράγματι είναι η ζωή.

Ξεκαλουπώθηκαν οι εικασίες, τα όνειρα μπαλώθηκαν

και είναι υποφερτά,

Όταν ξαπλώνω να κοιμηθώ δεν ξέρω αν είναι πια βράδυ

Ή μια διάσταση χρόνου που κανένας δεν ξέρει.

Η φυσική αντιπαλεύει την χημεία, η ποίηση

ορθώνεται σαν μια χορεύτρια που κάνει σάλτα απαλά κι αβρά

Πάνω στην παγωμένη λίμνη

Του ύπνου μου..

Τρίκαλα…3.5.2015

Ξαφνικές αντανακλάσεις πάνω στα νερά- και το ποτάμι

κυλά ευτυχισμένο

Αιώνες εκεί, όπου κι ο Ασκληπιός

το φως αντίκρισε και πρώτα εκεί

Άκουσε του πουλιού το κελάιδισμα· ήπια

Γαλήνη του μεσημεριού·

Στερεωμένη πάνω στα κλωνιά της ανθισμένης λεύκας,

Κάτω απ' το ίσκιο της που περπατώ, μην αδικώντας

Κανέναν- κι ούτε κανένας πια να μ' αδικεί.

Μάζευε γύρη ο Ληθαίος-

Σαν γίγαντας που ζει αποτραβηγμένος απ' την κοινωνία των ανθρώπων και φροντίζει

Το βουερό μελίσσι του·

Του Μάη Κυριακή- ω Κυριακή χαρά μου!

Και η λιακάδα που έσπασε σαν ρόδι πάνω στα πλακάκια,

Του κόσμου ο θόρυβος, η πλατεία

Ανάσκελη μες το χρυσάφι φως- και το κουβεντολόι

Που θα ακούγονταν και σε εκείνες τις παλιές εποχές

Όταν με τον λευκό χιτώνα της ξεπρόβαλε η Γυναίκα

Που είχε τάξει να αφήσει τα λουλούδια της στα πόδια του θεού- α μες τον ήλιο

Ωραία που και της άνοιξης η πανδαισία καρπωνόταν

Τις προσευχές που έφταναν στο σήμερα σαν από μακρινό ναυάγιο

Που ούτε ξέρει τίνος είναι πια και ποιού..

Καρδίτσα 1.5.2015

Ένα ζουζούνι αρμέγει την Άνοιξη·

Τριγύρω μου οι ανθισμένες κουτσουπιές·

Χόρτα αθέατα και των ελάτων το ύφος

Ανέκαθεν ως την βουνίσια τους γονυκλισία.

Των Αιολέων πυρετός πάνω σε τούτα να κυριαρχήσουν

Και του στερεοελλαδίτικου σκοπού το κόψε ράψε

Σαν της παράδοσης βεγγαλικό.

Θα βρω το ένστικτό μου σαν μπουμπουνητό δοκιμασμένο

Πάνω στην κόψη του ζωσμένου μαχαιριού..

Έτρεξαν άλογα πάνω στο φρέσκο χώμα που ανάστησε τις παπαρούνες·

Η λίμνη αγκυλώθηκε κι όπως η θάλασσα αναστενάζει·

Όλα τα μάζεψα και τα πετάω στον αέρα τζουμαρία

Να βρούνε στην απώλεια αληθινή τους υπόσταση.

Τώρα να με ακούσεις που χαϊδεύεις δέντρο και σου έρχεται η φωνή

Του νερού απ' του κορμού το παράξενο βάθος

Όπως σαντούρι που νταραβερίζει τον καημό και πάθη

Ξεχύνονται μες την ευθυδικία της νύχτας..

Ό,τι φορτώθηκε φορτώθηκε μέσα στην ερημιά·

Τώρα μια υποψία σελήνης που δουλεύει αχνά προτού ακόμα να απαλειφθεί η μέρα

Κι εγώ που παίρνω αποφασισμένος πια μαζί το μυστικό μου

Έγκαυμα που 'χει αποφασίσει για εμένα ο θάνατος..