Με παρρησία…

Όχι δεν είσαι μίσχος, είσαι μια έντονη

παρουσία από λουλούδι που κραυγάζει για μια

απελευθέρωση

επιβεβλημένη.

Η Ποίηση σε αγγίζει ξεφλουδίζοντας την κάθε όψη σου κι ενώ

Εσύ υπομένεις το άρωμα της παρειάς σου.

Πώς να σε πω; Ανήκεις

σε μια ραψωδία που δεν γράφηκε ποτέ της.

Όλες οι λέξεις έχουνε ανάγκη λεξιλόγια που κρέμονται σαν φρούτα

παραώριμα

από μία πορτοκαλιά που δεν ξιπάζεται μόνο ζητάει

να εκφραστεί επάνω στην επιδερμίδα σου

έντονα τόσο!

24/ 2/ 2026