Το ξύλο το στρεβλό αντιστέκεται

 Ζεμένο μες το πριονίδι δύσμοιρο

Το ξύλο το στρεβλό αντιστέκεται

Στο αποφασισμένο πλάνισμα.

Παράξενα ορμούν τα δευτερόλεπτα

Να πιούν την υγρασία μόνο.

Το αφράτο χώμα είναι πάντα προσταγή.

Όσο γεωμετρούν οι ξυλουργοί κανένας δεν το κάνει.

Είναι οι εκμεταλλευτές ενός αρχέγονου παραμυθιού.

Κανένανε μην απογοητεύσεις σμίλη

Καθαρή που δίνεις ομιλία στο άμορφο!

Εκείνο που θαυμάζω θα ‘ρθει να με βρει

Ζώντας μέσα στην ύλη κι έξω από τον χρόνο.

Τίποτα να πιστέψω πριν να δω την όψη του.

Το δύστοκο παρόν ένας απρόσμενος σκαντζόχοιρος…

Όλες οι αντιδράσει

Η ζωντανή μας παρουσία!

 

 

Η ζωντανή μας παρουσία!

Δεν

εξηγώ τίποτα, όλα ευανάγνωστα τα βρίσκω·

Νόημα

έχουν οι προσεγγίσεις όταν σε αγγίζουνε·

Μέτρησα, είδα, είπα·

Όλα αποκαθήλωση των Ιδεών-

Κι ακόμα

Σκάβουμε τόσες γαλαρίες, πουθενά δεν εξαντλήθηκε

Η γλώσσα·

Νταμάρι που σκαλίζει η γεωμετρία των αποκαθηλώσεων!

Αυτό που είναι όνομα γεννά το κωμικό μας παρατσούκλι·

Νταμάρι που το σκάβουμε και δεν απέδωσε ποτέ αυτό που θέλαμε·

Η ψυχή ορθογραφείται

πίσω από μια φυγόκεντρη έμπνευση που ανακατεύει

Τον ρου της ιστορίας τον πριν και τον μετά…

Η ζωντανή μας παρουσία!

Αθήνα 22/1/2023 

Σαν ένα σαλιγκάρι

Σαν ένα σαλιγκάρι που είναι κλίμακα να ανεβείς στον ουρανό…

Η νύχτα και η θάλασσα το ξέβγαλαν

Στα ρηχά του ονείρου.

Πρόσεχε!

Θα ανατραπούνε όλα τα προγνωστικά.

Ή θα νικήσουμε

ή θα νικηθούμε!

Αδιάφορο…

 

 

 

Όλες οι αντιδρά

Κουβεντιάζουμε

 Κουβεντιάζουμε και για να κουβεντιάζουμε

Πρέπει να ζούμε με αναστατωμένη ύπαρξη.

Είναι νυσταλέα η φύση. Ανασκουμπώνομαι

Και κρατώ την καρδιά μου ψηλά.

Λιακάδα και αέρας.

Γυμνότερη η σκέψη, ταπεινότερη.

Ευχαριστώ που με συντρόφεψες και πήγαμε πολύ μακριά,

Μέσα σε κόσμους που όλοι θα φοβόνταν.

Είναι των νοημάτων το βασίλειο πιο κραταιό απόναν λίθο που κερδίζει σε διάρκεια την ερημιά.

Ξαπλώνω μέσα στο ανοιγμένο βλέφαρο του ουρανού…

Η πεταλούδα του εαυτού η άτσαλη χορεύτρια..

 

Αργώ να κοιμηθώ και, στην ουσία,

Από κάπου δραπέτευσα. Οι επιδιώξεις μου

Σφίγγουνε τον ουρανό. Α τι μελετηρός υπήρξα!

Νύχτες ολόκληρες σε παρατηρώ ουρανέ,

Τι άστρο Θεέ μου έχω ήπια καταναλώσει

Για να τσούζει ακόμα το αίμα μου

Μπαρουτοκαπνισμένο!

Πίσω από τοίχους που ομιλούνε,

Στο μέσον ενός οκνηρού βραδιού,

Εγκαταλείπω την φερεγγυότητα των λέξεων και ψάχνω

Μέσα στην γαλαρία του καπνού για κάτι

Απροσδιόριστο.

Κάπου η αγρύπνια μου εξοπλίζει φαντασία

Κάπου ανέβηκε ο μαύρος πυρετός,

Βάρος μίας μυθολογίας φορτώθηκα

Έλαμψαν όλα μέσα μου, κάτι γυαλίζει

Και να! Η νύχτα

Ραγίζεται κι αποφλοιώνεται σαν το αυγό που υπόσχεται

γεννήσεις και ελπίδα.

Κι έτσι

Όπως τα γεγονότα τρέχουνε ξεθυμασμένα

Γύρω μου, δεν είμαι ο ίδιος

Που ήμουνα, μια λάμψη

Έρχεται στα μάτια μου, μια λάμψη

Που με δηλώνει ήρωα σε ένα φάλτσο παραμύθι-

Μιλώ και δεν μιλώ το ίδιο είναι

Και όσο κρύβομαι να μην μ’ ανακαλύψουνε οι ανίδεοι

Μια νυχτοπεταλούδα είμαι που ζητά το φως και έτσι ολέθρια

Στο φως το ίδιο θα καεί…

Το πραγματικά καίριο ερώτημα…

Φυσάει κλείνοντας τους κύκλους και αναστατώνοντας

τις ασθενείς ισορροπίες,

Κάπου αγνόησα και κάπου παρανόησα,

μάζεψα την συρρικνωμένη ελπίδα μου

Κινητοποίησα την λέξη·

Είναι το ποίημα φυλακή ή είναι απελευθέρωση;- ποιός

ο δεσμώτης, ο πραγματικός φονιάς, ο θύτης

Ή το κατακρεουργημένο θύμα;

Μάγισσα ξιπασμένη αλλοπρόσαλλη

Πού στέκεσαι; ποιά

είναι η γη που την πατάς και που την ονειρεύεσαι;

Όλα σαλεύουν γύρω σου αργά

Και ντεραπάρονται-

μένει να πει κανείς πού θα κατασταλάξει

διψώντας αίγλη των νεφών…

Όλες οι αντ

Στρατής Παρέλης, Η αυτού εξοχότης του φεγγαριού

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_3933f2998dbb8f?fbclid=IwAR0o2Jjsz7Dv2Yed-8Z8xpwvSyzhJDn2jYRq-FhLs98MgHqyB1695w3Rpas

Στρατής Παρέλης, Η αυτού εξοχότης του φεγγαριού

Published on Jan 19, 2023

Ποιητική συλλογή

stratisparelis

https://issuu.com/stratisparelis/docs/_3933f2998dbb8f?fbclid=IwAR1VfFNoSzx9Bj7ZA41q_wgifmqKkReZoSeeUkFY0ePrN_ipBggveGgUzhU

Αυγή μες τον άνεμο

 Αυγή μες τον άνεμο, η νύχτα σε καμπόση ώρα θα φύγει,

Κυνηγώ την οσμή που αφήνει στο ρουθούνι μου αψάδα,

Κρυώνω λίγο, το ποίημα θέλησε να γεννηθεί

Μεσάνυχτα και κάτι, πίσω απ’ τις σκιές, στον αργυρό περίβολο του φεγγαριού.

Όσο σιωπήσαμε σιωπήσαμε, τώρα νιώθω

Ότι μας κυνηγά μια ανάμνηση

Από εκείνες που δεν θα συλλάβισαν ποτέ ερώτων δυνατές προσεγγίσεις·

Μένω να σκέφτομαι που λίγο ακόμα και θα βρω μια ησυχία παράξενη,

Μια ησυχία δικαιωμένη,

Πίσω απ ’όλες τις πραγματικότητες, στον χαμηλό

Γιαλό και δίπλα στα αναμαλλιασμένα αρμυρίκια…

Όλες οι αντ

Με ψυχολογία θολή και ρημαγμένη…

 

Μικρόψυχος κόσμος, αιμοδιψής-

Κάπου αναστατώνει κάπου αναστατώνεται·

Δεν ξέρω αν γελιέμαι, πάντως και ποτέ του δεν έφτιαξε,

Οκνηρός προσεγγίζει μια τιποτένια μεταμόρφωση.

Πόσο σκοτάδι με παραφυλά που ερμηνεύω

Αγωνίες βιοποριστικές, σοσιαλίζοντας ή και με ιδεολογία ακόμη

Νωπή και νεόκοπη, από ποιότητα γενέσεως κόσμου-

Το φτερωτό άλογό μου

Πετά πάνω από σεισμούς που σε φαντασία συμβαίνουνε

Με κατακρεουργεί μια οφθαλμοφανής πραγματικότητα

Δαγκώνει την ψυχολογία μου μια ρίμα που φλερτάρει με την μουσική

Πολύχρωμα.

Σε κάποια κάμαρα ο αέρας πνιγηρός και με βουλιάζει.

Ποιά ηλικία έχω; Δεν γνωρίζω.

Αγγίζω το ταβάνι της ψευδαίσθησης.

Ω status που επιφυλάσσεις

Ερήμωση σε κείνους που περήφανα ονειρεύτηκαν!

Νιώθω στο σώμα μου τριγύρω τις αναίτιες πεταλούδες

Που γκρεμίζουν στην όραση το σκοτεινό παραπέτασμα

Βάζοντας τα πιόνια τα θρασύδειλα ‘’στην θέση τους’’…

Ορέγομαι μια λύπη που δεν με χωρά

Είναι βροτή και την κατέχω!

Εντολοδόχος πάντα ο καημός…

 

Θα τραφώ με σιωπή αποκαθηλώνοντας την όμορφη απεραντοσύνη

που μπουκώνει το στόμα μου με καημό.

Αγέννητος μες την αιωνιότητα θα προφέρω την ρημαγμένη θύελλα των αριθμών.

Με όλα διαφώνησα που είπατε.

Μόνο να αγαπιόμαστε συμφώνησα, μόνο μ’ αυτό!

Τώρα εργάζομαι πάνω σε θάνατο αποφασιστικό.

Σφυρίζουν σφαίρες γύρω μου απ’ τους πολέμους σας.

Κι εγώ που αδιαφορώ για τα εφήμερα,

γελώ και προσποιούμαι εκείνον που εχτύπησε στο δέρμα του σε τατουάζ

μια αθυρόστομη ελευθερία!

Νεφεληγερέτης…

 

Στον ήλιο είναι η δίψα μεγαλύτερη:

για τον καιρό για την μέρα για τα πράγματα·

η ύλη με πονά, είναι μια μυστική επάρατη κατάσταση

Συνεισφέρω στην γένεση της ‘’αστραπής’’

Ξαφνικά μετά συννεφιάζει

Σκίζονται οι κουρτίνες του φωτός

Προωθείται μελαγχολία ζόρικη

Κάτι παράξενοι άγγελοι σουρώνουν το άμεμπτο πέλαγος

Η ατμόσφαιρα συντρίβει την γαλήνη που ήταν

Εκτελεί η θερμοκρασία το βλέμμα και την ατμόσφαιρα

Κλείνω τα λυρικά παράθυρα μου

Καθεύδω

Πυκνώνεται η σιωπή

Κοντρολάρω την τιμιότητα των ουρανών

Με στίχους

Η επίκαιρη λέξη είναι ‘’Ζωή! Α ζωή, χαρά μου!’’

Εύθρυπτος όταν θα μελαγχολήσω

Καθιζάνω μέσα στην περιρρέουσα λύπη

Σκαρώνω ποιήματα ουδέτερης γραφής

Αγαπώ τα σύνορα που δεν με χώρεσαν ποτέ τους

Ποντάρω στην στιχομυθία των νεφών-

Ντελικάτος ο αισυμνήτης νεφεληγερέτης!