Αφίσα…

Γδαρμένη αφίσα από τον αέρα

και σαν να δοκιμάζονται επάνω της

τα νεύρα του πεζοδρομίου,

νύχτες μες το αγιάζι, μέρες στον ήλιο, παρέες

που περνούν και ξεκολλούν το δέρμα σου

επιδεικτικά, αφήνοντας σε

πιο γυμνή, πιο ματωμένη, με λιγότερο

μήνυμα, έως ότου

μια ξαφνική βροχή να σε μουλιάσει και να ξεκολλήσεις

από τον μεγάλο στύλο παραστάτη και να

σε παρασύρουνε τα δάκρυα του ουρανού,

σαν προσευχή ενός παιδιού που σήμερα

δεν πιάνει τόπο…

Του έρωτα άνεμος…

Αν ακολουθήσω τα μάτια σου, ποιούς δρόμους μελαγχολικούς θα περάσω, πόσες απόμακρες επαρχίες, όπου,

τις νύχτες παίζουν βιολιά και

μια κουκουβάγια αργολιώνει στο παράπονο να είσαι αλλού και

αλλού πάντα να είμαι;..

Αν ακολουθήσω το μικρό μονοπάτι των σφιγμένων χειλιών σου, πόσο ρίγος να με διαπερνά  ξεστομίζοντας

μια λέξη που είναι απαρχή

του ποιήματος;

Ένα μικρό ποτάμι δακρύων ζώνει την μέρα με τον υδάτινο κλοιό του,

Ένα μικρό πουλί κελαηδά κάτω από το ατίθασο τσουλούφι σου,

Ο άνεμος παίζει με τις ανταύγειες των μαλλιών σου,

Και η φαρέτρα των στίχων αδειάζει τοξεύοντας

κατά την ερωτική πλάνη μου..

Ησυχία…

Έχει ησυχία και την προστατεύω με τις παλάμες μου:
σαν ένα μικρό πουλί που έπεσε απ' την φωλιά και με έχει ανάγκη· κουκούβισε μέσα στα δάχτυλά μου και μ' αφήνει να το χαϊδεύω με την γραφή,
η πένα μου σχεδόν δεν το αγγίζει, 
απλά μου αφήνει τα νοήματα, ένα ένα,
να ξεπηδούν απ' το μικρό στηθάκι του και να γίνονται
κτήμα μου-
όπως κτήμα μου γίνονται οι λέξεις, οι αριθμοί και ο θάνατος..

Ομορφύναμε και ασχημύναμε αλλά μας έπιασε αδιάβαστους κι η ζωή,

Ομορφύναμε και ασχημύναμε αλλά

μας έπιασε αδιάβαστους κι η ζωή,

αφομοιώσαμε συμπεριφορές που μας πήγαν σε άθλια φιλοσοφία, 
κακοποιήσαμε τον έρωτα, 
στέγνωσε η ψυχή μας,

κοιμηθήκαμε κάτω από το άστρο που, πια, 
μας μισούσε,

και όταν επιτέλους ο χρόνος τελείωσε,

κοιτάξαμε ψηλά στον ουρανό,

ένα πουλί οδήγησε τα μάτια μας προς την ανατολή που ήρθε,

ο νέος χρόνος ήτανε υπόσχεση

ότι θ' αλλάξουμε, ότι όλα θ' αλλάξουν..

Βαδίζοντας πάνω στο τιποτένιο σύνορο της καθημερινότητας…

Δεν υπάρχουν φωνήεντα να ψιθυρίσω, όλα τα σκηνοθέτησε καλά η σιωπή, περπατώ στο χορικό μέσα μιας τραγωδίας ασύφταστης, τα χέρια μου μουλιάζουν από την γραφή, υδαρή αισθήματα κανονιοβολούν το έσω μου χάος, πού ήρθα θεέ μου- οι ώρες είναι φυλακή, νιώθω μια ξενιτιά που γίνεται πατρίδα μου, νιώθω μια ξενιτιά.
Εσμός λαθροκυνηγών οι λέξεις που δεν πιάνουν το νόημα, μόνο απειλούν την κατάσταση, μόνο απειλούν και τους αρέσει να απειλούν, πιάνουν οι σελίδες μου τις έννοιες που αποδημούν, με σκέψη πού πάω; Απαγορεύεται η ευτυχία
του νου, τα καθεστώτα επιβάλλουν μηρυκασμό
μπαγιάτικων ιδεών, ποιός επαναστατεί στα χαμηλά όταν οι επαναστάσεις γράφονται στα σύννεφα; Θα δω
μες την αγρύπνια μου, θα δω όπου ένας αθώος βλέπει,
τρεκλίζοντας και μεθυσμένος κάτω από τον μεσημεριανό ουρανό
που κλείνει βλέφαρα και νοστιμεύεται μελαγχολίες..

πάθος που, στον καιρό, ωραία θα σκαλώσει..

Είναι, λέει, που εσύ είσαι πίσω απ' το τζάμι και στο θαμπό
κρύσταλλο καθαρίζω μιαν άκρη για να σε κοιτάξω, ωραία
ως ήσουν άλλοτε, μιας και η αγάπη μου
ίδια ωραία σε κάνει
ακόμη και τώρα – φερσίματα μέσα στην παγωνιά, πόθος
που ποτέ δεν γιατρεύεται, φιλί
που δεν ξεθύμανε, πάθος
που, στον καιρό,
ωραία θα σκαλώσει..

Με μια συνέπεια έρχεσαι κοντά μου

Με μια συνέπεια έρχεσαι κοντά μου

Από την ευθεία σιωπή, με το κοίλο

Πάθος σου, μαινάδα της γραφής, ουτοπία

Απ' όλες τις τοποθετήσεις, κι όταν

Νοσταλγώ του έρωτά σου τις υποταγές, πόσο

Κοντά είμαι στην εμαυτήν απώλεια, σαν να νιώθω

Ότι εχάθηκα πια και, μη όντας, γυρίζω

Σε έναν κήπο που του 'φύγαν τα ρόδα και μένει

Το βράδυ που έπεσε, τραγούδι που να το απαγγείλεις,

βραχνό..

Σκοτεινές παρενθέσεις κάτω από των υδάτων τον σκοπό.

Σκοτεινές παρενθέσεις κάτω από των υδάτων τον σκοπό.
Είσαι εκεί αλλά λείπεις.
Ένα φως διαπερνά του νερού το λίπος και φτάνει
Στην ήσυχη κοιλιά του βυθού.
Εκστασιάζεσαι. 
Δίνεις κι αυτά που δεν ήταν να δώσεις.
Όλα σου τα είπε εσένα η θάλασσα.

Φιλικό χιόνι, ανέμελο, σιωπηλό

Φιλικό χιόνι, ανέμελο, σιωπηλό
Τρέμει μες τον αέρα, πίπτει επί πάντων, συνοφρυώνεται μες την σιωπή,
Κρατά την παρθενία του της λευκότητας, κρατά τον ψίθυρο των νεφών,
Χιόνα ενδεδυμένη το χειμωνιάτικο πάθος της, χιόνα βαυκαλιστική,
Εμμένει στις ψυχρές κτητικές της απάτες, δοκεί
Α δοκεί και σχεδιάζει
Χίμαιρες λευκές να χαρούν των παιδιών οι εξορμήσεις..

Ψιθυριστή προσευχή…

Στρωτή ήρεμη θάλασσα
και όπως την κοιτάς
πνευματική σου κοιτίδα-
Ως εμεγαλύνθη και που σου μοιάζει
ανυπεράσπιστη και άτρωτη
μες την αιωνιότητα
Από τον βράχο πάνω η χίμαιρα πώς μου φαντάζει
προσιτή
και βελουδένια!
Μαρκάρει τα νησιά με την μπογιά της, τίποτα
δεν χάνεται
μόνο σαν μια παλίμψηστη αόρατη πλάκα, φέρει επάνω της
σημάδια του Θεού
και των ανθρώπων.
Μπούκωσα με τον άνεμο.
Η μέρα με κυνήγησε και με έφτασε.
Μόνο λόγια είπα, μόνο ψιθυριστές προσευχές
και των αγγέλων το σημάδι
πρόδηλο και Μέγας είσαι Κύριε!

Στρατής Παρέλης, Ανατολικά των Αιγαίων Υδάτων, Αθήνα 2008, σ. 110. ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΟΤΑΜΟΣ Από τον Κωνσταντίνο Μπούρα

Στρατής Παρέλης, Ανατολικά των Αιγαίων Υδάτων, Αθήνα 2008, σ. 110.
ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΟΤΑΜΟΣ

Από τον Κωνσταντίνο Μπούρα

Δεν μπορούσα να φανταστώ έναν ποιητή που εκδίδει μόνος του 2, 3 ή και 4 βιβλία το χρόνο! Μέχρι που διαπίστωσα ότι υπάρχει. Ο κύριος Στρατής Παρέλης είναι ένα φαινόμενο. Γράφει όπως αναπνέει κι αναπνέει όπως γράφει. Με ρυθμό και άνισα. Βεβαίως, υπάρχουν στίχοι διαμάντια σε αυτό το κατεβατό λέξεων. Φυσικά και υπάρχουν μουσικές και σκέψεις πρωτότυπες, δικές του μέσα σε αυτόν τον χείμαρρο ήχων.
Όμως η ύπαρξη ενός επαγγελματία εκδότη κι ενός επαγγελματία επιμελητή θα οδηγούσε στο ραφινάρισμα και στη στίλβωση αυτών των προϊόντων. Γιατί τα ποιήματα που τυπώνονται σε βιβλίο, σε αντίθεση με αυτά που απαγγέλλονται ή γράφονται με μελάνη για έναν μόνον αποδέκτη, είναι προϊόντα. Καταλαβαίνω την αγωνία του δημιουργού να δει τα παιδιά του αποκομμένα
από τον ομφάλιο λώρο της πέννας του, να ξεκινούν τη δική τους ζωή μακριά από τον ίδιον, όμως είναι άδικο για τα ίδια αυτά πνευματικά τέκνα να υφίστανται τη βία και (ενδεχομένως) την κακοήθεια του κόσμου, ενός κόσμου αντιποιητικού με τόσα πολλά προβλήματα επιβίωσης και κάλυψης των άμεσων βιοτικών αναγκών του. Τελικά, τι μένει από την ποίηση όταν τυπώνεται, και στερηθεί τη δημιουργική ανάσα του ποιητή; Κάποιοι στίχοι, στροφές, και (σπανίως) ολόκληρα ποιήματα που κολλάνε στο μυαλό του αναγνώστη
και δεν φεύγουν για μέρες, μήνες ή χρόνια (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Το ίδιο μου συνέβη με την ποίηση του Στρατή Παρέλη. Μερικοί στίχοι του με εξέπληξαν, άλλοι με ταρακούνησαν, όμως κανείς ακόμα δεν με στιγμάτισε. Ίσως όταν τα γραφτά του περάσουν μέσα από τα φίλτρα άλλων ανθρώπων (επιμελητών, εκδοτών, διορθωτών, κριτικών, επαρκών αναγνωστών), τότε και μόνο τότε θα δούμε τα ακατέργαστα διαμάντια, που κατεβάζει η νεροσυρμή της ποιητικής του αγωνίας, να λάμπουν στον Ήλιο τον Πνευματικό.

Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr

konstantinosbouras@tee.gr

Κανένας στίχος μου δεν τον στιγμάτισε αλλά, σε λίγον καιρό, και έχοντας στα χέρια του την ποιητική μου συλλογή "Φιλοσοφίας άνευ" έβγαλε ένα βιβλίο που το ονόμαζε "Φιλοσοφώντας άνευ..
Κρίμα κε Μπούρα.
Λυπάμαι..

Η χρονική σειρά έκδοσης το αποδεικνύουν. Τότε ο κος… ήταν βιβλιοκριτικός στην critigoue..

Μου αρέσει!

Τέλειο!

Χαχα

Ουάου!

Λυπάμαι...

Έλεος!

Μυρσίνες.... δοξαστικές....

Η γιορτή των ερωτηματικών…

Επική νύχτα, ξύπνησα και ατένισα τον ουρανό·
Μένω στης θλίψης το προάστιο, λιώσανε
τα παπούτσια μου να γυρίζω
Στους δρόμους του άγχους.
Σταματώ την εκκίνηση· δεν σταματώ την οξύτητα
Των πολέμων, το πικρό τραγούδι
Των ξεριζωμένων, το δηλητήριο
Των κολάσεων.

Επική αγρύπνια, σκέφτηκα τόσα κι άλλα τόσα
Ξεπήδησαν απ' το κεφάλι μου
Και σκαρφαλώσανε μέσα στο σκότος
Του ουρανού, έγιναν άστρα- τα βλέπω
Που τρεμίζουν όπως πυγολαμπίδας η αβεβαιότητα
Μες της εξοχής το ήσυχο βράδιασμα.

Επικό μαράζι, αφήνω να με κατακλύσουν οι μπαταρισμένες φωνές
Των απελπισμένων, μπαλώνω
την ελπίδα, ένα κλάμα παιδιού
βαραίνει τις σελίδες μου, μείνε κοντά μου
Να ψάξουμε για την ελπίδα, ο καπνός απόψε
δεν είναι της φάτνης, ο καπνός απόψε
είναι της θυσίας, τα πολυβόλα
ουρλιάζουν, μείνε κοντά μου, οι δυο μας
Θα αμφισβητήσουμε πιο καλά την απώλεια..

Στρατής Παρέλης, Κρυφό συμπέρασμα

https://issuu.com/lewnidasskylitzhs/docs/kryfosymperasma

Στρατής Παρέλης, Κρυφό συμπέρασμα

ISSUU.COM