...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

22 Ιουνίου 2015

τα νερά



τα νερά τρέχουν τα νερά είναι μια έκπληξη υφιστάμενη
παίρνουν την λάμψη που έχει το ατόφιο γυαλί, υπόσχονται
βάθος της ρέουσας σκέψης
                                      και το πουλί
πριν ξημερώσει ακόμα τραγουδάει
κοτσύφι που λατρεύει τον Μάιο.

γενέθλιε μήνα των ερώτων, δυνατέ
αναίσχυντε ερωτύλε
πούλα κι αγόρασε την απλωμένη επιθυμία μου, έλα
να μην έχουν οι λέξεις μου ήχο,
να μην είναι το ποίημα μια τέτοια φωτιά
που πυγμαχεί με την είδηση
του ακμαίου φωτός..

μες την παλάμη μου η ζεματιστή νεροσταγόνα της ψευδαίσθησης
εξαερώνεται, τινάζει
το αναίτιο βάρος της - γίνεται
μια μπουρμπουλήθρα που δεν θα υπάρξει να: λίγο μετά..

αντιγράφω το πάθος, σκαλώνει επάνω μου, με σκλαβώνει
τα μάτια μου συλλαβίζουν την εκτυφλωτική πυγολαμπίδα
μιας μεγάλης υπόσχεσης.

και γράφω
σαν κλινήρης σ' έναν πιο συμβολικό ουρανό
απόναν μύθο που ανατινάχτηκε και με την ανθρωπότητα όλη περιπαίζει..

                                                     11.5.2010

Ανακάλυψέ με σαν μια ουσία που αναστατώνει τον υποταγμένο ουρανίσκο σου




Ανακάλυψέ με σαν μια ουσία που αναστατώνει τον υποταγμένο ουρανίσκο σου
Σαν ένα άρωμα που παίζει με την άτολμη όσφρηση
Είμαι λαγωνικό που παντού θα σε κυνηγάει
Πότε το θήραμα και πότε ο θύτης σου..

Δεν θα σου πω τα μυστικά που ξέρω
Θέλω να με ανακαλύψεις σκάβοντας
Μέσα σε μένα μέσα σε σένα
Αφού η αγάπη και στους δύο κατοικεί.

Α φεγγάρια που ήπια μοναχός να φτάσω
Να σε κάνω να πιστέψεις το ώριμο εγώ μου
Κινήθηκα σαν μια φευγαλέα φωτιά
Που καλπάζει στον άνεμο και όλα θέλει να τα κατακτήσει.

Στην άκρη του φράχτη





Στην άκρη του φράχτη
οι φραγκοσυκιές είναι πείσματα ζουμερά-
έρχονται απ' την παιδική μου ηλικία-
τότε που είχα μέσα μου ιδρύσει
χώρα ονείρων

κι ο ήλιος
είχε αυθεντική αξία τόση
που έχει κι ένα πρώτο φιλί.

Τώρα υφίσταται το πείσμα τους αλλά το σώμα τους
είναι ένα πράσινο ερπετό
που σκαρφαλώνει τον φράχτη
σχεδόν χύνεται
πάνω από την μάντρα
που οριοθετεί την άνοιξη
που θέλει να μετατεθεί στο καλοκαίρι…

                                           2.5.2010

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ..



Ανασαίνω βρόμικο αέρα των πόλεων, προχωρώ
μες τους λερούς δρόμους που δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα.
Ο πατέρας μου κούρασε τόσο κορμί για να καταλήξει
σε ένα μελαγχολικό προσωπικό του φθινόπωρο.
Αλήθεια ποιός κατορθώνει σήμερα μια ιδιωτική όμορφη άνοιξη;
Όλοι οι ρήτορες είναι πια κουρασμένοι, όλοι οι λαγοί
μπάφιασαν να τρέχουν μέσα σ' ένα ασύνορο λιβάδι.
Και η ψυχή
κουράστηκε να ελπίζει-
θέλει να βγει απ' την κατάθλιψη, θέλει να δει την μοίρα
να είναι σημαίνουσα κάτι, να ωραία ζωή μας μιλά.
Τα τρένα είναι όπως σκουλήκια που τρυπάνε το κορμί της γερασμένης πρωτεύουσας.
Χωρίς καπνό πια, πάνε
να σμίξουν εκεί που οι μηχανές τους οργισμένες
καταπίνουν την ηλεκτρική δύναμη
και φτύνουν μια κίνηση που νομίζεις μα δεν είναι διάρκεια.
Αλλοδαποί ευθύνονται για την μιζέρια που χαρίσαμε
αφήνοντάς τους να στεγνώνουν όνειρα
στον δικό μας γέρικο ήλιο.
Οι γυναίκες ομόρφυναν κι άλλο.
Τόσο κομψές σαν να υπόσχονται
γραμμάτια της ηδονής,
τόσο λιγνές
που λικνίζονται όπως οι επηρμένες αψηλές λεύκες
που τινάζουν την χαίτη τους σαν ατίθασα καλοκαμωμένα αδάμαστα άλογα.

Και η πόλη κοιμάται.
Μετά.
Αφήνοντας τα πόδια της να εξέχουν
από το μικρό κρεβάτι
που τρίζει
γιατί και οι ελπίδες τρίζουν
και ποτέ δεν να έχουν κράτος
κι αντίκρισμα μέσα μας κατορθώσαμε..

21 Ιουνίου 2015

Μέσα στις τσέπες μου χωρούν τα ψιλά της πραγματικότητας



Μέσα στις τσέπες μου χωρούν τα ψιλά της πραγματικότητας

αλλά δεν χωρούν τα ψέματα των ειδήσεων.

Οι εφημερίδες κρέμονται σκυθρωπές στα περίπτερα.

Αναδίνουν αποφορά και φαιδρότητα. Άλλαξε

Τον σκοπό της πια η εποχή.

Διαδηλώσεις φοβισμένου αποτελέσματος, πλακάτ

Αναρτημένα κάνοντας να κομματικοποιείται ως και ο βήχας

του όντος. Ή μήπως έφτασε η μέρα να μην είναι όν το όν;

Τι λέω θα μου πείτε ο αφιλότιμος; Μα για σκεφτείτε

Τόσο που φτάσαμε να θέλουμε για όλα πάτρωνες κι εκείνοι εύκολα να μας πουλάνε

Μην δίνοντας δεκάρα για τα όνειρά μας.. Πια

Αν θέλω να σκεφτώ ελεύθερα

Θ’ ανέβω στο βουνό και θα κοιτάξω

απέναντι- που είναι χαρούμενη και λουσμένη στον ήλιο η κοιλάδα..

Κι εσένα που με σκέφτεσαι κι είναι ο βίος σου κρεμασμένος αλλού..

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ.







Τα μολύβια μου τρώνε σελίδας άσπρο κι αχανές πεδίο της περιπλανώμενης σκέψης..

Ξύνουν το δέρμα που παραχωρεί για να χαράξουμε τα τατουάζ μας η ποιητική στιγμή..

Ποτέ το « κάτι» ίδια δεν λέγεται..

Με άλλα χρώματα

διαγνώθεται να ασθενεί η ψυχή..


Γυναίκα

με την σάρκα αφρό!

ηχεί το μοιραίο σου σώμα! Πόθους στέλνεις

να κονταροχτυπιέται το αρσενικό

που σε ορέγεται σαν μ’ ένα

μεθύσι που η σάρκα μες την σάρκα χάνεται

και γίνεται ο έρωτας γιγάντιο άνθος..


Δεν αντέχω άλλη όραση από εκείνη

που δοσμένη να έχουμε διαστρεβλώνει όλα τα

ειδομένα.. Ποιός ξέρει

στο τέλος των λέξεων πόση

ψυχή θα χρωστάμε;


Με μουσική από θεό που

αδιαφόρησε για την μοίρα μας..

Και τότε εσύ

γυναίκα αμαρτία και γυναίκα έκπτωτη

από τους παραδείσους

με τα μάτια του δαίμονα- σε σένα

προσβλέπουμε.


Πάλι να χαράξεις τον δρόμο της εξόδου

απ’ τον ωραίο κήπο..

και ας σε δικάζουν οι καιροί!


Όμως εγώ

που ξέρω

ότι μόνο η πλήξη ενός κήπου ήταν που χάθηκε ενώ

κερδήθηκαν οι τόσες αγωνίες, προβληματισμοί

να επινοήσουμε το φόντο για μια κόλαση δική μας-

σε λέω Αγία, σε λέω Γυναίκα

σε λέω φωτιά που καίει με

και στο σήμερα και στο αύριο του κόσμου!..



Αθήνα 7.3.2008
http://lefkoilykoi.blogspot.gr

Είναι που η φτώχεια μυρίζει όπως η φωτιά










Είναι που η φτώχεια μυρίζει όπως η φωτιά κι αν δεν προσέξεις

καίει τα σύμπαντα που είναι γύρω σου, δεν θα προλάβεις

να πεις ούτε "ε" , θα σου αφήσει

τον πόνο της

ως και στις λέξεις,

όπως γράφεται

στα μάτια ενός παιδιού που του στερήσανε

οι εργολάβοι της πλεονεξίας το μέλλον..

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ..



Μετά ήρθανε τα κορίτσια
με τα μεγάλα τατουάζ και τις πέτσινες μαύρες τους μπότες
κάπνιζαν  όπως να θέλανε να πολεμήσουν ..
τα νύχια τους μαύρα -   σαν νέο αιλουροειδές
κι αγριεμένες -      όπως να ήρθαν από έναν αμφισβητούμενο δικό τους παράδεισο..
"κι εσύ ποιός είσαι που κοιτάζεις
την ζωή λες και ο εξυπνάκιας την περιφρονείς;"   με ρώτησαν
"μπες στην φωτιά καημένε, δεν σου σώθηκε
δα η ψυχή… ή μην δεν έχεις;  και τότε
τι μου 'λεγες πως γράφεις ποιήματα; τι να τα κάνω;"     κι έφευγαν
μες τον αέρα του φθινόπωρου
μαυροντυμένες και απρόσκλητες      σαν μοίρες
φουμέρνοντας επίμονα    σαν να ρουφούσαν
όλο το οξυγόνο του πλανήτη μας..

τις κοιτάζω που είναι θεές σε έναν άλλο πιο δίκαιο κόσμο
ζητώ να κλέψουν τα μάτια μου απ' την περισσευούμενη χάρη τους
ετούτα τα παιδιά που δεν είναι δικά μου
ούτε δικά σου ούτε κανενός
μόνο τα γέννησε η για τον καθαρμό του αιώνα έτσι προσήλωση..


Ο αέρας σηκώνει το φόρεμά σου



Ο αέρας σηκώνει το φόρεμά σου και χορταίνει ερωτικό επιφώνημα η μέρα

γιασεμάκια των κήπων λιγωτικά πώς μυρίζουνε!

το τριανταφυλλάκι της κοιλιάς σου       
ετοιμοπόλεμο αγάλλεται

σε κοιτώ και μεθώ σε κοιτώ και πεθαίνω..


Έλα να βρούμε της φωτιάς την φωτιά κι όπως
σε κρατώ μες τα χέρια μου      
σε θέλει κι ο άνεμος
μα μαλώνω με όλους     

και σε θέλω για μένα!

Στολίδια…






Πόδια στην άμμο,
πέδιλα που συντροφεύουν
τις πατούσες
Και νύχια τυρκουάζ
Βαμμένα
Κυνηγώντας
μια αίσθηση κάψας
Χρυσάφι στόλισμα στο φως, χρυσάφι
Του νηφάλιου μεσημεριού
ξόανο
Φετίχ των ανέμων
Ανεβάζει τον πυρετό του καλοκαιριού
Μαρία Ελένη Ασημίνα Κυριακή
Ρέπω
προς την σιωπή των αγαλμάτων..




Απουσία..






Χέρι που οργώνει το νερό ευανάγνωστο χέρι
Που ζητά την δροσιά όπως τραγούδι χαρμόσυνο·
Ο ρους φλερτάρει με την ιστορία που δεν ξαναγράφεται
Ψαύεις την μαχητικότητα της Στιγμής
Επιδερμίδα νεύρα νύχια όλα σε εγρήγορση
Συγκρατούν την ιδέα σωστά, όλα είναι σημαντική διδαχή
Ιούνης κερνάει και Ιούνιος πίνει
Κι αυτό που είσαι εσύ δεν είναι κι όμως κοντά μου..


Επαγωγική καλλικέλαδη Κυριακή…



Ξύπνησαν λόγια στο λιβάδι της μέλισσας, ο ήλιος
γεύτηκε μπουρμπουριστή ομορφιά·

Τα κλειδιά ακούστηκαν που ξεκλειδώνουν
το σύμπαν,
με την παρέα γελάσαμε
και ήπιαμε καφέ,
η χαρά μας
δεν λέγονταν· πάντα απολαμβάνω
αυτά τα δώρα της φιλίας· μετά

Περπατήσαμε μες την λιακάδα, ήρωες
ενός ιδιωτικού μυθιστορήματος, αψεγάδιαστοι
και σε σκέψη και όψη, ντύνοντας
κέφι την μέρα μας
μια επαγωγική καλλικέλαδη Κυριακή..


20 Ιουνίου 2015

Είσαι μακρινή…


Έρχομαι πεισμωμένος λοιπόν, να εξαγνίσω
Αυτά τα ζοφερά μυαλά που ζουν θλιμμένα
Κάτω από τον ήλιο κάθε εποχής.
Σβήνω την μοίρα και τα δάκρυα
Σβήνω τον μελαγχολικό βρόγχο γύρω απ' τον αυχένα του θάρρους
Ο αέρας φυλά τις επιστολές προς τους ενάρετους
Υποβόσκει μια θρησκεία ψυχοπονιάρικη
Πίσω απ' τα λεχθέντα μου
Φτάνω να κοιμηθώ κάτω από το κρύο φεγγάρι
Σκοτεινιάζει το σύμπαν μου
Δακρύζω
Είσαι μακρινή σαν άστρο
Μπελάς στον ποιητικό κυκεώνα μου..


Ήρθε δεν ήρθε το Σαββάτο…



Από την στεναχώρια σβήνει το μυαλό. Αλλά…
Η μέρα σε άφησε, ήρθε η νύχτα, άγουρο έμεινε το φεγγάρι,
Ο άνθρωπος που ήσουν ήρθε πιο κοντά στης ψυχής την απαρχή.
Τις γλάστρες σου είδα που έμειναν μετέωρες κάτω απ' τον ουρανό και
Την ζωντανή μυρωδιά του βασιλικού, την ώρα
Που κάθε ώρα εχάθη'…
Ήσουν ελάφι βιαστικό μέσα στο γήινο παραμύθι, ήσουν
Εκστασιασμένη και διονυσιακή, σαν μια μαινάδα που η φωνή της σώθηκε και
Έλαμψε γύρω της με κάθε επιβλητική παρουσία. Ήσουν
Η υπερθετική αφετηρία της χαράς.
Μάζεψα τις ψηφίδες του δειλινού και μου βγήκε ωραίο το πάζλ
Αυτό: νέφη να ζητούν την θαλπωρή
Του ορίζοντα και της έμπνευσης το σιγανό ψιχάλισμα να νοτίζει
Τον χιτώνα σου- ήρθε δεν ήρθε το Σαββάτο…


Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου