[Το δωμάτιο πλημμύρισε λέξεις]

Το δωμάτιο πλημμύρισε λέξεις- κι εκείνες

Βροντούν πάνω στους τοίχους, σφιχτοδένονται

Χωρίς σχέδιο, επικροτούν την σιωπή, σκαρφαλώνουν

Στο ταβάνι και κοιτάζουν υπεροπτικά

Την μελαγχολική φάτσα μου.

Κάποτε ανοίγω το παράθυρο- και ορμούν

Μες το χάος της νύχτας, προς τον σκοτεινό ουρανό, λες

Και θέλουν ν' ανταμώσουν των αστεριών τα ύψη- εκεί που κι ο θεός 

αμφιβάλει για την μαεστρία του και κάθεται

Σε ένα πεζουλάκι απόμερο για να σκεφτεί

Τι έπρεπε, τι έγινε, και τι μπορεί να διορθώσει πια,

μια Θέληση..

Φρίκη και θρίλερ η ζωή…

Είναι τα σχοινιά που τεντώθηκαν για να μην έχει κι η υπομονή άλλο πια νόημα.
Μια αναρχική παρτίδα και αντίπαλα όλοι όλων πορεύονται.
Το δίκαιο των ισχυρών είναι η σαπίλα που αποθεώνεται
Από ανεγκέφαλους γλείφτες και χαμερπείς τόσους ρουφιάνους.
Δεν πάει τίποτα έτσι μπροστά.
Καίγεται στο τασάκι το τσιγάρο.
Καίγεται στο κρανίο το μυαλό.
Ο μυς είναι αφόρητα σφιχτός και τεντωμένος.
Απειλείται όλα να τα πάθει ο κακομοίρης πρωκτός.
Γελώ για να τους κάνω να ανησυχούν.
Μπορεί απ’ την πλευρά της κλινικής ψυχολογίας να είμαι αλλόκοτο εύρημα.
Μα έχω κι εγώ για αυτούς τόσα να σύρω!!!
Τα σχοινιά τεντώθηκαν. Η μεγάλου μήκους ταινία
Τελειώνει. Προσέξτε οι θεατές!
Φρίκη και θρίλερ η ζωή…

Ιτέα 7.2.2013

Ένα τάμα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ήλιου

Ένα τάμα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ήλιου, μια προσευχή

σ’ έναν θεό που μόλις ξύπνησε

και στην παραλία 
βλέπω

τα βότσαλα που λάμπουν

κάτω απ’ το νερό,

εκεί

που πριν οι ψαράδες 
βγήκανε

στα ρηχά με τα καΐκια..

Ημιτελές φως και πλατύφυλλος άνεμος

χαδιάρης.

Στο παράθυρο που σε έβλεπα κάποτε,

τώρα απομένουν τα γλαστράκια-

λες και τα ποτίζει 
η μακρινή αγάπη που σου ‘χω.

Τα μελαχρινά σου

πέφτουν σαν σκάλες 
έξω από την φαντασία.

Σκαρφαλώνω.

Προς εσένα συνεχώς σκαρφαλώνω.

Κοιμάσαι ανάμεσα στα χέρια μου.

Κοιμάσαι ανάμεσα στα χέρια μου.
Σαν μια υγρή φωτιά που συμπληρώνει
το πάθος της δημιουργίας.
Κοιμάσαι στην αγκαλιά μου.
Εκεί που ο κόσμος δεν χωρά
παρά μονάχα για εξαγνισμό του.
Και η πόλη σε φοβίζει,
η πόλη δεν είναι καταφύγιο.
Εσύ ζητάς άλλα φεγγάρια για να ανασαίνεις σωστά.
Χορεύεις μες το φως και η νύχτα
που σε σκεπάζει
δεν έχει συνείδηση.
Σκύβω ανάμεσα στις γλάστρες να δω
που απ’ το παράθυρό σου φαίνεται
μεγάλη ιερότητα η θάλασσα.
Απλουστεύεται κάθε ήχος.
Οι νεραντζιές σπιθίζουνε.
Το πουλί κελαηδάει.
Εσύ μαθαίνεις την ψυχή μου υπερσυντέλικο.
Και συντελείται η αθωότητα,-
η κάθε αθωότητα, στο φως.

Να προϋπαντήσω φεγγάρι απόψε

Να προϋπαντήσω φεγγάρι απόψε και να παραβλέψω της βροχής τον άκαμπτο θόρυβο, ή

Να μείνω να κοιτώ που κάτω απ' τον φανοστάτη μία γάτα εκπαιδεύει τα μωρά της και τεχνάσματα

Πολλά έχει να δείξει ο κυνηγός;

Βράδιασε για καλά. Μην είσαι πουθενά αλλά είσαι πάντα εδώ, κοντά μου

Σαν ρίζα που με θρέφει αλλιώτικά κι απομυζώ

Το δυνατό ποιητικό γάλα σου.

Μου χρωστάς μια θύμηση που δεν ξεφτίζει και, αφόρητη, κάτι φορές με συνοδεύει, ως τα ξημερώματα..

Αντί επιλόγου…

Στην Ελλάδα
Να οδηγείτε αργά
Είναι μικρή
Και προλαβαίνεις να της ρίξεις μια ματιά, έλεγε ο φίλος·
Και, πράγματι,
τώρα που βλέπω αλλιώς,
το τοπίο με ακολουθεί
Κι ο φίλος επίσης
Κι αναγεννιόνται
διαρκώς
και μέσα μου..

Κυριακή.

Επίσημα το σκοτάδι μένει γυμνό και νοτίζεται από την υγρασία της νύχτας.
Κυριακή.
Της ιδέας μου όλα τα καθέκαστα:
σκιές σκαρφαλώνουν στο ντουβάρι της πολυκατοικίας.
Μια νυχτερίδα άφησε το σκοτεινό τραγούδι της επάνω στα κλαδιά.
Η χλόη έχει μια μηχανοκίνητη ταχύτητα.
Παράξενο:
απουσία, παντού απουσία.
Σφυγμομετρώ τον χρόνο που χάθηκε.
Χωρά μες το ποίημα.
Και,
στο τέλος,
το ποίημα βελάζει σαν αμνός επί σφαγήν που τίποτα από την αθωότητά του δεν μπορεί να γλυτώσει..

Αλλάζουν οι ευθείες σε απαλές καμπύλες

Αλλάζουν οι ευθείες σε απαλές καμπύλες καθώς
το φως δρέπει την υγεία των πραγμάτων.
Ο υπερθετικός Σεπτέμβριος αφήνει υποψίες για μια θαλερή μέρα.
Ευλογημένος ο ερχόμενος.
Περπατά επί των υδάτων και κρατά μια νόστιμη πίτα 
να γευτούν οι σκανταλιές των παιδιών.
Και οι κοπέλες ζηλεύουν και, κρατούν το φιλί,
για των παλικαριών τον ψίθυρο..

3.9.2016

Ξεθύμανε ο οργασμός του θέρους.

Ο τρύγος έδωσε την μεστή σταφίδα του-
Την ξεραίνει ο ήλιος.
Αθόρυβος κομπασμός μιας συννεφιάς
που διαλαλεί ιεροφάντη Σεπτέμβριο.
Αργοπορώ επάνω στην σελίδα μου.
Το πουλί κουβαλά ένα σπυρί τραγούδι στο ακούραστο ράμφος του.
Αδέκαστη μεγαλειώδης ελευθερία..

3.9.2016

Το φεγγάρι μπερδεύεται στους στύλους του εθνικού δρόμου

Το φεγγάρι μπερδεύεται στους στύλους του εθνικού δρόμου -ένα σεμνό φεγγάρι.
Το πρωί συναντώ την μέρα. Νωρίς. Έχουν υποχωρήσει μέσα μου όλες οι αντιπαλότητες.
Βαφτίζω αυτήν την όμορφη ησυχία κι είναι μια σχέση ηθικής που μου επιστρέφεται.
Γαλήνια. Μικρός κήπος
μιας Αιώνιας Διδαχής. .

Η κλεψύδρα του έρωτα αδειάζει

Η κλεψύδρα του έρωτα αδειάζει και μια ταλάντωση φωτός αθλείται στο φθινοπωρινό μεσημέρι.
Πέφτει η ματιά σου πάνω στις σκιές που μεγαλουργούνε
Ακολουθώντας το γιγάντιο είδωλό τους.
Κατακρημνίζεσαι και ανυψώνεσαι.
Μέσα στον άχρονο χρόνο-
Χωρίς αντάλλαγμα.

Σε κάτι αναλαμπές

Σε κάτι αναλαμπές, να είσαι η να λείπεις, το φως 
εξουσιάζει την όψη σου 
και δέχεται την ερωτική σου παλίρροια.
Το είναι και το φαίνεσθαι:-
δυο ρόδα 
που αναβλύζουν
τα πέταλα τους
ως την καθαρή αναγκαία Αντίφαση.
Πόσο σχήμα ασχημάτιστο περικλείουμε μέσα μας,
Πόσο παιχνίδι καημό!

Θα σμίξουν οι εποχές και θα ορθοποδήσουν οι μνήμες

Θα σμίξουν οι εποχές και θα ορθοποδήσουν οι μνήμες- αλλά εσύ πού θα βρεθείς πατρίδα με τα ασβεστωμένα μνημεία σου, σαν σε σκουντούν οι ιστορίες των θαυμάτων κι ακούγεται απ' τους οίκους σου επιβλητική προσευχή;

Στην λιακάδα τέρπουν την θέα οι καλοκαιρινές ανδραγαθίες,
Αφύτευτα μποστάνια ζηλεύουν οι μέλισσες,

Όλος ο καιρός είναι περίοπτο θέρος.

Θα σμίξουν αυτά που είπα και αυτά που μη, θα κοντέψουν σε νόημα,
Οι ζωγραφικές θα πλουτύνουν μες των μηνών το άγριο θάρρος,
Θα μείνω εμβρόντητος να με διαβάζει πανταχόθεν η θάλασσα.

Η Αττική αδέκαστο σύκο περιχυμενο τον υποχρεωτικό ήλιο της,

Η Αττική αδέκαστο σύκο περιχυμενο τον υποχρεωτικό ήλιο της,
Γλαύκα στο κλαδί της Ουτοπίας, γαλή στο νύχτιο δράμα που αρχίζει των συμβόλων το θέατρο,
Εντός των τειχών-
Αρχαίε θεέ, πού καθεύδεις τώρα;
Ποιός σε υμνεί; πού στρέφεις τα θυμωμένα πυρά σου;

Το αμπέλι μεστώνει την γλαφυρή ρόγα του σταφυλιού,
Ο μούστος φτάνει τα τερπνά στιχάκια μου.
Αττική είσαι ζυμωμένη από φωτιά ανάλλαχτη και που την κανοναρχούν οι αύρες του πελάγου και οι τάξεις των αγγέλων-

Άθληση μες τα στάδια της Ομορφιάς, δαίμονα που αρμοζεις στην καρδιά μου.