Άσε μου τον εγωισμό της ηλιαχτίδας

Άσε μου τον εγωισμό της ηλιαχτίδας και ελέησέ με 
Με τα σχήματα που βρίθουν ομιλίες χρωμάτων, δέσε
Την σκέψη μου με το ήθος των λουλουδιών, φέρε με
Κοντά στα ειπωμένα που αγιάζουν, παιχνίδισε
Πάνω μου αστραπές και του Αυγούστου ψηφίδες- στην φλέβα
Του νερού, στην μετάληψη
Του πνεύματος που βοά στης μοναξιάς το καταφύγιο- ώρες
Που από την αγρύπνια γράφονται οι πιο βαθιοί ψαλμοί, και οι ενότητες
Συνθέτουν το χρυσίον
των επιφωνημάτων..

Λύπη απροσδιόριστη…

Λαχανιασμένος μέσα στους αιθέρες-
Πού είναι ο ουρανός βρώσιμος και πού
Ακουμπά στις πλάτες των ονείρων;
Λαβώθηκαν οι αρετές μου.
Στην εστία της φωτιάς η σκέψη και στον κήπο που μπόλιασε
Τα άνθη του με μουσικές αγγέλων, κερδήθηκε τόσος παράδεισος.
Ηθικές που προϋπήρξαν της ζωής και που συντελέσαν ιερό τον μακάριο θάνατο-
Αφήσαν ίχνος επάνω μου και μια λύπη
απροσδιόριστη, από εκείνες
Που βάφουν την ψυχή πολύχρωμα ωραία..

Περίπου προστίθεσαι

σε ένα φόντο παραμυθιού κι όταν

μεσημεριάζει,

φωνούλες πολυσήμαντες ασημίζουν

πάνω από τα γλαφυρά δέντρα κι έως

να απαλλοτριωθεί η Άνοιξη και να μοσχοβολήσουν

οι ίασμοι

και τα πλανητάρια των τηλεσκοπίων να ανακαλύψουν

νέα αστέρια

που γεύονται την φιλαυτία σου και πάντα

αμφιβάλουν

για μας που είμαστε οι δορυφόροι του Έρωτα..

Θήλυ…

Ρίζα της φωνής ρίζα

της σκέψης, του ανέμου

και της γης ρίζα·

Στο αίτιο των παλιννοστήσεων ήρθες

κοντά απλώνοντας

Τα ζωτικά φτερά σου κι ενώ

Υπήρχες κάτω από την σκέπη ενός φλοιού

Από μαργαριταρένιες απουσίες- φύεσαι

Από το Τίποτα,

Γυναίκα του Μύθου, Γυναίκα

Υποσχετική,

φλύαρη

και αμίλητη,

παραμυθένια

Αβρή,

νωχελική,

αεικίνητη,

Που μαλώνει

με το σοβαρό αγκάθι του πόνου,

αράγιστη

Και μούσα των εκπλήξεων

που είχα

και είχες..

Ο έρωτας…

Ο έρωτας είναι μια θαμπή διαφάνεια των ξεθυμασμένων φιλιών-

Μπάζει από παντού θλίψη·

Η μελαγχολία του καρφιτσώνεται πάνω στα πέταλα των ρόδων·

Κυριακή, ό ήλιος τρέμει πάνω απ' τα νερά,

Μια ηλιαχτίδα ράβει τα σχισμένα σεντόνια του ύπνου,

Είμαστε ανέστιοι και τροφοδοτούμε το σύμπαν μελάνι,

Γράφουμε λέξεις που εξηγούνται απ' το μεράκι του θεού.

Ο έρωτας είναι μια συγχορδία οργάνων που πλάθει ζεστή Ουτοπία.

Ο έρωτας είναι η θλίψη, η μελαγχολία μας.

Και δεν μπορούμε χωρίς τα γυαλιστερά παπούτσια του να περπατήσουμε

Στην μέσα μας άβυσσο..

Τριζόνι…

Ξενυχτάς τριζόνι, σκίζεις
τα υφάσματα της νύχτας..
Στον μικρό κόλπο, στην άξεστη σελήνη,
Γρατζουνάς την πόρτα του ουρανού, ζωύφιο
επίμονης ματαιότητας.
Μπαίνεις στον νου μου, μπαίνεις
μες την σελίδα που διαβάζω, κι αρχίζεις
Την μονότονη ψαλμωδία σου, αφηρημένε ψάλτη
Μιας χαμένης αγάπης.
Πίσω απ' τα φυλλώματα, κάτω
Από των άστρων την θαλπωρή, μένεις
Τυφλό όργανο μιας ανυπακοής που ο φανατισμός έχει
Να ξεκλειδώνει τα άδεια δωμάτια
Της ονειροπόλησης.
Και μονολογείς,
απρόσκοπτα μονολογείς
Ήθη της δικής σου χροιάς, τόνους
Της δικής σου μουσικής- παράξενο!
Ως να σωθεί η βραδιά και μόνοι πάλι
μες την μέρα να βρεθούμε..

Σχοινιάς 19 Αυγούστου 2016

Βαρύτητα του ξεκούρδιστου κορμιού και έλα να ανασυντάξεις τις δυνάμεις όλες-
Κολυμπήσαμε κοινωνώντας τα άχραντα της θάλασσας·
Ένας ήλιος γέλαγε ως το απόγευμα, μια πλάση
Ζεστή και ωραία, όπως να την καμώνουν οι θεοί των θεών.
Ψυχή, αδούλωτο αγαθό, βρες μου
Τα μυστικά περάσματα όπου η κατάνυξη χωρά και κανοναρχούν οι ελπίδες.
Πεύκα ως το μικρό, τεμπέλικο κύμα,
Βαθαίνουν την Στιγμή και μένει ένα ποίημα μετέωρο στο τρανό ακρογιάλι
Όπου βασίλεψε ο ήλιος και εμείς εμπνευσμένα χαθήκαμε..

Βότσαλα…

Τα βότσαλα γυαλίζουν στο φεγγάρι, κοίτα τα βότσαλα: επάνω τους η θάλασσα εναποθέτει ελπίδες- κοίτα τα βότσαλα: μηρυκάζουν τον ρόχθο των κυμάτων, είναι λαβωμένες ρίμες που δεν τέλειωσαν το ποίημα- κοίτα τα βότσαλα: αποτυπώνουν την αισιοδοξία του πελάγου, ψιθυρίζουν γλυκά τον κόπο των νερών, είναι μυστικά που ομολογούν οι γέροντες λίγο πριν απ' την δύση, ανοίγουν νέες σελίδες- κοίτα τα βότσαλα: σαν πάτσγουορκ του ενός και μόνου Λίθου, εκείνου που μας περικλείει σαν ένα προστατευτικό χέρι που γράφει στην ακρογιαλιά την παρτιτούρα της θάλασσας..

Οχυρώσου

Κάνει κρύο το πρωί, να φοράς
ζεστά ρούχα
και να δοξάζεις την Ανατολή.
Μέσα σου
είναι ένας παράδεισος- μα η ζωή
κλέβει μακέτες απ’ την κόλαση όπως ο άνθρωπος
την ξοδεύει. Βρες
όμως έναν τρόπο να καταλαβαίνεις
τις κακοτοπιές και οχυρώσου
πίσω από των ιδεών τα κάστρα-μην συγχρωτίζεσαι
με άθλιους και με ρουφιάνους- αυτό
που θέλει η ψυχή σου
ανθίζει μες τα τριαντάφυλλα
και δίνεται
μόνο σ’ εκείνους που η όσφρηση δεν τους προδίδει..

http://tovivlio.net/

Τρέμουν παραθυρόφυλλα απ’ τον αέρα

Τρέμουν παραθυρόφυλλα απ’ τον αέρα και της Λήμνου

το φως ξουραφίζει τον κάμπο

μέχρι γιαλό.

Στο σπίτι κάτω απ’ την κληματαριά που έγειρα να κοιμηθώ και με πήραν

χίλιες οι σκέψεις-

Τσαμπί σταφύλι και μεσημεριού η αντηλιά

Και της παρέας των φίλων η ευχαρίστηση-

Έγραψα τα εμβλήματα του ήλιου στην καρδιά μου,

Ήπια μέχρι μεδούλι μουσική,-

Τρελό παιδί μου πού με πας που είναι θεσπέσιες οι ανοικτές οράσεις

Και ένα τοπίο ρέμβης κάνει κάθε λέξη που θα γράψω να γιορτάζει λυρική!..

Τα σχήματα είναι που με εξιτάρουν, τα σχήματα.

Τα σχήματα είναι που με εξιτάρουν, τα σχήματα. Δένονται μες το βλέμμα μου και υπεισέρχονται στην ποίηση κληρονομώντας το φως που είχαν και το φως που θέλω. Ένας χορός από χρώματα που γελούν και συνουσιάζονται σαν για να μου ανήκουν οι αζωγράφιστες ψηφίδες που θα μιλήσουν από των ποιημάτων το βήμα για την χαρά, την ζωή.
Τυχερός μάλλον θα είμαι! Νιώθω την πανδαισία τους ενώ η φτώχεια μου περιορίζεται στο ταπεινό χαρτί και το μολύβι που έχω.

Σχοινιάς 16 Αυγούστου 2016

Πλαγιοκοπούν αέρηδες την σχεδία του ύπνου και
Όρτσα σηκώνεται το λυρικό σκαρί
Των ονείρων. 
Με φούρια και με πείσματα.
Κολυμπώ
Και στα βαθιά η αρμύρα παίζει με τον ουρανίσκο μου
Ψήγματα όλη.
Η θάλασσα
Υπερτερεί με τον αιώνιο θρύλο της κι η ώρα
Του μεσημεριού καλά με ζώνει
Όπως ο ήλιος με διαλέγει για εκλεκτό.

Ένιωσα κι είπα- είδα τον βυθό
Να στέφεται με το καλόγνωμο φύκι και 'κει
Στα ήσυχα της άμμου,
κάπου ανάμεσα, ο σπάρος
Ασημίζει κι αντιλάμπει
στην ατμόσφαιρα
Των σκοπών και των υδάτων..

Κάπου το φεγγάρι τρυπάει τ' ουρανού το ταβάνι

Κάπου το φεγγάρι τρυπάει τ' ουρανού το ταβάνι
Και ο άνεμος εισβάλλει χαρωπός νικητήριος.
Ένα σχήμα νύχτας θρέφει τις σκιές των ονείρων
Και ο ύπνος έχει βούληση θεασάμενη.
Ισχυριζόμαστε τους εαυτούς μας τότε 
και μένουμε ερωτευμένοι κάτω απ' τα σεντόνια του καλοκαιριού.
Μια συνάντηση στον πέρα κόσμο, εκεί όπου οι μοναχικοί έχουν την τύχη
να ακούν μες τον παράδεισο όπου η μουσική τα σμήνη ξεσηκώνει
Των πουλιών που για τον έρωτα αποδημούνε.