ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Από την παλιά σαρκοφάγο επέστρεψε σώμα άϋλο μουσικής

σα να της έφυγε ο νεκρός και άμοιρος από αρχής να αναστήθη’

και στο ψιλό φεγγαρίσιο φως

τσουχτερό κρύο να έκανε ο Γενάρης.



Ακίνητες ώρες

σαν γύρω από μεσάνυχτα

δεύτερες παρουσίες των δέντρων

απ’ το λίκνισμα

μια δω-μια κει

απ’ τον αέρα:

επίμονα οργανωμένη ανατριχίλα.



Το θέατρο αρχαίο που υπάρχει ακόμα,

λιθάρια μαγικά όπου ηχεί ο τραγωδός,

να διδάσκει ακούγεται

από μηχανής θεό,

λύση στο ανθρώπινο.



Βρήκα τις σημασίες που βρήκα ψάχνοντας μες τα ρημάδια της ζωής

ξέροντας πως κάπου σφάλλω

και κυνήγησα του εαυτού μου εφιάλτες

σαν να ήτανε πάλι να ελπίζω να μου πει η μοναξιά

λόγια καημών…

6.1.2008

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ

    

Ξαφνικά υπάρχει αυτό:

ίσως μπορέσω να υπάρξω έτσι:

μόνος

με το φέρσιμο κάποιου πικραμένου που εχθρεύεται την ζωή.

Όμως

θα ήθελα μια συντροφιά της «καλημέρας» όταν θα ξυπνώ

και μια κουβέντα «καληνύχτας» όταν θα κοιμάμαι!

Επειδή να,....

κουράστηκα  να λέω τ’ όνομα

που φέρνει στην φθορά. Ένα κορίτσι

που μαγνήτισε την ζωή μου στο πόλο της

μ’ ένα αιχμηρό «εγώ» κάποτε η νύχτα

με φεγγάρι επίμονο και αγκαλιά

πηγαίναμε τον ύπνο.

Τα είπε η απώλεια....

Ότι αγάπησα ανυπόστατο προδίνει την αίγλη

που του 'δωσα εξιδανικεύοντας τον λόγο της χάρης.

Ταπεινωμένη, πικρή ζωή,

όνειρο χιλιομπαλωμένο μου-

η χαρά βουίζει μες τα χέρια σαν έντομο

αν του χαϊδέψεις τα φτερά θα λιώσει

μυρίζοντας το άπιαστο...

Την ώρα που το όνομά σου το οριστικό

πέφτει μες τις αόριστες βδομάδες

κι οι μέρες όλες χαλάλι πάνε κι έρχονται

με μια χειρονομία-

«Φύγε. Τι κάθεσαι; »

                                               Αυλίδα 5/9/82

Των τυμβωρύχων..

Μην χάσεις από πουθενά το μυστήριο

Όπως η εποχή το φέρνει και των αρχαίων

Τελετουργιών διαλευκαίνεται το αληθές περιεχόμενο- ήλιος

Είναι η σκέψη και επάνω στο ασβεστολιθικό απομεινάρι

Λαλεί το πουλί, κερδίζει δικά του τα σύμβολα,

Και η ύλη ποτέ δεν πεθαίνει.

                                              Θρυμματισμένε καθρέφτη,

βρες μου εκ νέου το είδωλο, ανασκεύασε

Την θεωρία, την μέρα, τον τόπο,

Μοίρασε τους κλήρους- η Τύχη παίζει τα παιχνίδια της

Και όταν την καλώ να μου είναι φίλια

Μηδέν το επιθυμητό αποτέλεσμα..

Στάση λεωφορείου…

Το μεσημέρι, λυγισμένο, σαν τόξο, μες την μέρα

φλυαρεί και συγκεράζει

αυτό το βουητό των εντόμων το άξεστο και

το χασομέρι να περνούν μπροστά από τις βιτρίνες οι κυρίες και να ψάχνουν

μια ιαματική εικόνα από κείνες που ανασύρουν

την ευωχία τους της ψυχής-

Αλλά τι ανακαλύπτω, μάγουλο

σαν βερίκοκο και να σε καμαρώνω κοπελιά μου

θεά που περνάς απ' το 'να πεζοδρόμιο στο άλλο και πολύ

όλες οι ώρες οι εντός μου

μπερδεύονται μαζί κι αναστατώνονται;

Φιγουράρεις στην έκπληξη- κι όταν σε είδα

να περνάς χαμογελαστή κάτω απ' την σκιά της μαρκίζας,

να η καρδιά μου

πολλαπλά και ωραία φτερούγησε! Τώρα

Απομακρύνεσαι- συντεταγμένη

να αρέσεις στο έπακρο, αιθεροβατούσα

ως την πιο πέρα στάση του λεωφορείου, εκεί

όπου οι ιδρωμένοι αγαπητικοί σε θέλουν και λοξά κοιτάζουν σαν
ενός φιλιού ουσία

να έχουν στο μυαλό τους και σε όσο

τους έμεινε για να σκεφτούνε, άχρηστο

και φασαριόζικο, μήπως μυαλό..

Της σελήνης ιντερμέδιο..

Σπαταλήθηκαν οι ζωές μέσα στις ξοδεμένες μέρες, κι εμείς

μετρήσαμε άστρα,

μετρήσαμε μεγέθη ουράνια

ανακαλύψαμε μια εξαργυρωμένη ελπίδα

που λεπτουργήθηκε

από την σμίλη του μυαλού

Εδώ

Ύστερα

Τώρα

ένα φεγγάρι καταλυτικό μαζεύει πίκρες σαν

ένας τεράστιος φωτεινός μαγνήτης

μετατρέπεται

σε ένα σχολείο της νύχτας όπου

φοιτούν

σκιές μαθήτριες και της ψυχής σου πολλαπλές

θλίψεις

βάρβαρες

νικήτριες

μελαγχολίες..

Ιωβηλαίο…

Στην τρυφερή αλόη την αμυντική

χρυσόμυγα τριγύριζε αγαπώντας

την απειλή και την καλαίσθητη αναρχία-

Και στο λεμόνι που έδενε νταή καρπό, ο ήλιος

χάριζε τα πεντόβολα,

του αγίου Φανουρίου η πλατιά

σκέπη όπως

ενός φαντάρου το βασανιστήριο

πολιούχο τον έφτασε,

προστάτη- και βόηθα μας!

Άλλο δεν θα μας μείνει

από την πίστη

Στο τέλος

σβήνονται όλα-

ο χτύπος της καρδιάς μας προδίδει

κοσμοθεωρία ξεστρατισμένη,

τω τρόπω

που ένας άγγελος προβληματίζεται

και μένει

αφηρημένος

να κοιτά στον ορίζοντα

δύουν οι βάρκες

και το στεφάνι του ήλιου κυκλώνει

του βουνού το σκληρό αγέραστο

κρανίο..

ω, κράτος το εύδαιμον!

Για σένα πολύ ονειρεύτηκα…

Νεότητα πέρα απ' την ανάγνωση..

Τα νερά θα με προδώσουν, τα νερά· κι εσένα

που διαβάζεις την απογευματινή ησυχία και το ναυαγισμένο

όνειρό σου που παρασύρει

ο ποταμός κάτω απ' τα γεφύρια του, ρακένδυτο όταν

θα έρθει το βράδυ να αναγγείλει το πρίμο φεγγάρι του, μια εικασία

όλα να χρησιμοποιηθούν εναντίον σου, καθώς

ο χρόνος εξαφανίζει τις ρυτίδες για να γραφτεί

η ιστορία με το σφρίγος μιας νεότητας που στην δική σου

αρέσκεται να ζει παράλληλα και να προσιδιάζει..

Μπαλαρίνα των ονείρων..

Θα κοιμηθείς μες το φως κι αντιστρέφοντας

την μελοποιημένη ηλιαχτίδα ως την υποψία

όλα να ξανασυμβούν τα πραγματικά και των κλειστών γεγονότων η τάξη 

να διασαλευτεί ώσπου 

οι θύρες να ανοίξουν της συγκυρίας

ήλιος να λούζει τα γλαυκά πουλιά του ανέμου και ήλιος

να τα βαφτίζει

περιώνυμα

μες το φως.

Τα πέλματά σου δοκοί που επάνω στηρίζεται

μια μοναξιά και μια ψυχή ταξιδεύτρα- φρονούν

βήματα αιθέρια στον καθαρό ύμνο του καλοκαιριού- κι οπόταν

συντυχαίνει ο ζέφυρος με την ευδία και την μιλιά της θαλάσσης καταλαβαίνω πως ώ!

μου 'φτιαξες την καρδιά ωραία στο μέγιστο

μελαγχολικό μου Σαββάτο..

Αποχώρηση..

Πίσω απ' το τζάμι, ο χρόνος διαχειρίζεται μια ιερή διαφάνεια κι εσένα

που εξαϋλώνεσαι λυόμενη σε ωδικά άνθη που ακολουθούν

στην ροή τον αέρα και τον ερωτικό λυπητερό στίχο μου.

Των μαλλιών σου οι κλίμακες βοηθούν τα πουλιά να διαβούν ουρανό.

Σφραγίζεται από μελαγχολία το παράθυρο.

Το σπίτι μένει βουβό και ρημαγμένο.

Ένα χτυποκάρδι ακούγεται από μέσα του, σαν χτύπος

Απ' το ρολόι του τοίχου που μετρά την αμέτρητη μέρα.

Και, όταν χάνεσαι,

μια μουσική μελαγχολική χρωματίζει τον ήλιο με την πορφυρή αναμονή να βγεις στο ξέφωτο ενός έρωτα και να σε ξαναδούμε..

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ..

Τα μάτια σου

ραφινάρουν την σιωπή και μου την επιστρέφουν σαν υπέρτατο δώρο

που μέσα στον άνεμο φωσφορίζει όπως να θέλει να καίγεται

από της ικμάδας της την τόση την τόλμη.

Τα μάτια σου

είναι δύο λυρικά νομίσματα που με αυτά όλον τον έρωτα εξαργυρώνω

και μένω πάντα μαθητής σε μια λέξη που δεν μπόρεσα ακόμα

να φτάσω την κρυφή μουσική της.

Τα μάτια σου

υπερασπίζονται τον έρωτα με τόσους τρόπους

που η νύχτα γίνεται ένα βιολί που θλιμμένα μιλάει.

Φορώ την μοναξιά μου· κοιμάμαι.

Είμαι τόσο απλός μα εσύ το ξέρω πως αλλιώς με φαντάζεσαι.

Αλλά έχω αποτινάξει από εμένα αυτό το επίτηδες

φιλολογικό τίποτα, έχω αφήσει

να είναι τα λόγια μου τόσο καυτά, σαν κάστανα που ωραία

μια γλύκα του καρπού συλλαβίζουνε, έχω υπάρξει

πικραμένος, κουρασμένος, σχεδόν

όπως όλοι οι άνθρωποι είναι,

μετά που τους ταλαιπωρεί η δύσκολη ζωή-

μικρότεροι κι απ' τον πραγματικό εαυτό τους.

Και σε θέλω. Έρχεσαι

με τα μεγάλα πράσινα μάτια σου

που μια τίγρη που δεν θα εξημερώσω ποτέ μου θυμίζουνε-νικάς

εμένα κι εσένα. Με ρωτάς

πώς γράφω τόσο και τόσα ποιήματα- κι εγώ δεν ξέρω

γιατί ένα χέρι αόρατο μέσα μου οδηγεί.

Προσπαθώ να λέω το φως και των θεών τα σωσμένα.

Καταλαβαίνω

τον χρόνο σαν ένα αγκάθι που πονά

όταν εγώ δεν ξέρω να μιλήσω όπως αρμόζει

ούτε σ' ένα πουλί που συναντάω το ξημέρωμα

να τραγουδά ερωτικά τον μεγάλο καημό του..

Γιατί αποφασίζει τις μελαγχολίες του έρωτα η ζωή..

                                        

                                               31.10.2009

Το καλοκαίρι..

Το καλοκαίρι βάφει τα χείλια του σαν τις ντομάτες

που καμαρώνουν μες τα καφάσια, πάνω στον πάγκο του μανάβη.

Δεν υποψιάζεται

την βραδύκαυστη απειλή να το αφομοιώσει το ρέον φθινόπωρο

με τις βροχές και το επίμονο λάκτισμα

να σπρώξει τα πάντα μες το γκρίζο,

φαιό λιβάδι του.

Διαβάζω την απουσία του όταν η παρουσία δεν είναι παρουσία, μόνο

μια τρυφερή χαρά που λιγοστεύει κάτω από τον ήλιο, μια σαρκοφάγος που κρατά τα απομεινάρια ενός βασιλιά

που κοιμήθηκε λυπημένος κάτω απ' τα εκατοχρονίτικα πλατάνια και τον λιγοστό αέρα που κλονίζει

τις σκέψεις και τις πυκνές πικροδάφνες..

Πυκνό σαν φύλλωμα της μουριάς το καλοκαίρι, αφήνει την στιλπνή του πραγματικότητα να αιωρείται πάνω από του Αυγούστου τις τυχαιότητες αναζητώντας

ένα μελτέμι να παρασύρει τις αναμνήσεις του ωραίες ή κακές, μακριά, εκεί που σβήνει η γραμμή των τεθλασμένων βουνών και ο νοτιάς..

Ανάδυση…

Βλέπω μια θάλασσα που κινεί λυρικές, μέσα μου, μνήμες,

προσθέτω ευσυνείδητα τον ουρανό και έχω

Ιδέα γόνιμη ταξιθέτρια του φωτός, ω τύχη!

Μια αχτίδα εισβάλει στην γαστέρα της και έχει μετουσιωθεί

κι εκείνο που είδα κι εκείνο που να δω δεν επιτρέπεται-

Ένα μαχαίρι των αποκαλύψεων χειρουργεί βαθιά την θλίψη του έξω κόσμου

κι ο μέσα κόσμος ευωδιάζει και αναστατώνει τα σύμπαντα..

Ω δώρο να είμαι ο νοών το άπεφθο φωνήεν της ημέρας

και της νύχτας,

                           Καθώς μηρυκάζει ο ουρανός έωλα άστρα και

χασμουριέται κάτω από την ζοφερή ανία του, α δώρο

να μου μένει το ποίημα ίζημα λαμπερό μιας θλίψης που είχα και μου την ξέπλυνε η μαργιόλα επική αδούλωτη θάλασσα..

[θα σε συναντήσω εκεί που οι ορτανσίες πάλι επαναστατούν]

Θα πάρω την ομπρέλα μου, τον ενικό μου

τα παλιά μου παπούτσια την μαύρη πέτρα μου

τον ήλιο που φόρεσα, το φεγγάρι

που επιθυμούσα

και θα φύγω για άλλον παράδεισο..

Και θα σε συναντήσω εκεί που οι ορτανσίες

πάλι επαναστατούν και χρώματα κι αισθήματα σημαίνουν.

Έλα πίσω από τον τοίχο του παλιού σπιτιού- έλα να πάρω τα φιλιά σου

και ξέγραψε κάθε που είπα λόγο που δεν σ' άρεσε.

Όταν γευτείς την μοναξιά  που ξέρω

θα θέλεις να συνομιλείς μ' αυτόν τον άγγελο

που σου προσφέρει τώρα ανθοδέσμη εφτά πολύχρωμων δακρύων..

Έχω χορτάσει πια το εγώ μου- έχω θελήσει τον άνεμο..

 

Μια ευγνωμοσύνη που την έχει για τον ουρανό της κι η θάλασσα..

Πόσο κοστίζουν οι λέξεις μου; δύο φιλιά ή τρία 
πέντε ή οχτώ- όταν θα είναι από πλεόνασμα 
των ιδεών το ποίημα
που θα γιγαντωθεί να φτάσει ως το απώτατο
σύνορο του εντός μας Ωραίου..

Μιλώ με την ευφράδεια των ρόδων..

Ξύπνιος από χαράματα και όπως πάντα προσευχόμενος σε Παναγίες..

Τι θέλουν από μένα οι σιωπές και βαρυσήμαντα μιλάνε;

Πότε θα δω απ' τα μελλούμενα να αναδύεται 
ένα φως που θα λύνει το κάθε φαρμάκι;

Έχω χορτάσει πια το εγώ μου- έχω θελήσει τον άνεμο..

Η άνοιξη που μπουμπουκιάζει όλες τις υποσχέσεις
γράφει πολύχρωμα τα νάζια της ανθοφορίας μέσα μου..