Αυτό το ροκ συμβάν

Ντοκουμέντο του άνθους στον κήπο,
νικητήριο θυμιατό για σένα που πιστεύεις

πράξεις ανδραγαθίες.

Αυτό το ροκ συμβάν που πάντα είναι σκαμπίλι αν με καταλαβαίνεις
και διαβάσεις καλά πίσω από τα φανερά γραμμένα μου.

Συντεταγμένα λόγια που έρχονται στον νου μου απ’ αυτόν που μου υπαγορεύει-

πώς να το πω;

Το μελάνι είναι αιμάτινος κόμπος που δεν ποτέ και λύνεται
και τον επιχειρούν μύστες ενός αγώνα που σε μια θρησκεία οδεύει

οικουμενική..

Για τις στεναχώριες που έχω

Για τις στεναχώριες που έχω, το λαμπερό δώρο σου

Είναι ένα χαμόγελο που λάμπει,

Αντίδοτο σε κάθε λυπηρό. Και λύνονται

Τα μάγια, ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά

Κι η μέρα μου κρατάει συντροφιά πάλι. Γιατί

Έχεις τον τρόπο να σπας τον φλοιό

Της λύπης και να γεμίζεις με φωτεινά περιγράμματα

Τις ελπίδες που ακόμα δεν σώθηκαν-

Σαν μια ιέρεια που αγαπά την φωτιά

Που η αγάπη της δίνει..

Δίψα για ένα φιλί…

Κάτω από το φως των κεριών, στην αψάδα

της νύχτας,

μυστήρια μιλιά όταν δεν είσαι εκεί

μα νιώθω

το περπάτημά σου

κοντά μου,

σαν πεινασμένο αιλουροειδές

που κατασπαράσσει την σάρκα

με πόθο.

Μετρώ τις στιγμές- κανείς μας δεν είναι εκεί-

εκεί είναι μόνο η νύχτα

υγρή και βέβαιη που κλονίζει

την εσάρπα των δέντρων.

Λαχανιασμένα φώτα, πόλη μελανή-

νιώθω τις αγωνίες σου, νιώθω

την δύναμή σου μες τα μάτια

που είναι πομποί δοτικοί

στο μαρτύριο

που περνά η αγάπη

ανεπιφύλακτα

να εδραιωθεί.

Στην ικμάδα ενός αρώματος γεννήθηκες και το ξέρω

εγώ που σκάλισα επάνω στους κορμούς καρδούλες

και βρήκα να σε στεφανώνουν

οι σιωπές

πριν γίνουν

χαρακτήρες μιας έμπνευσης

που βρίσκει

τρόπους να πει

αυτήν την δίψα,

αυτή την αψάδα

που με θρυμματίζει

και μου αφήνει

μια ραγισματιά

συντριπτική

των ερώτων κριτήριο…

Η θέα είναι παράδεισος

Από την σκοπιά της αισιοδοξίας ειδομένα

πράξεις μέσα στον βίο και νέφη

πριν φέρουν βροχή- Ατασθαλίες

ηλιόλουστες, αμάραντα

άνθη, εχέγγυα μιας πατρίδας που έχω

σκλαβωμένη, δακρύβρεχτη-

Σχεδιάζω εικόνες που σε καλό να μου βγούνε

αφήνουν τα θρησκευτικά τους χρώματα να λούσουν

τα διψασμένα μου τετράδια,

ενός ενιαυτού της συγκυρίας το ολίσθημα

Την θλίψη νιώθω κοντά σου

Πατρίδα σύνορο αχαρακτήριστο

Πατρίδα αίμα των αιμάτων..

Τώρα τίποτα δεν αλλάζει, η κυκλοθυμία

των καιρών κανονιοβολεί

και το ποιητικό μου άστρο- φλοίδες

από του δέντρου τον κορμό αφήνουν

το ρετσίνι τους να πλανηθεί

κάτω απ’ τον ήλιο ερμαφρόδιτα

γενναία -σαν η ομιλία ενός σταφυλιού που κλέβει

χυμούς της γης και τους παρουσιάζει

στο χοϊκό βιβλίο της..

                                    Γίνεται λοιπόν ν’ απουσιάζω απ’ την ιστορία και η ιστορία

να με αναρπάζει

βαθυκύμαντη, σημαίνοντας

κάτι που δεν κατανοώ, εγώ ο αφελής που σχήμα ενδύθηκα

ιερατικό, ουχί ο λόγιος της αριστοκρατίας

αλλά ο λέων λαϊκός που βρυχάται

με φωνή ανοξείδωτη μες το απλότατο

δάσος

των αισθημάτων..

Τώρα τίποτα δεν αλλάζει

Η θέα είναι παράδεισος, κρατώ

όσα μου χάρισε η στιγμή και που κοιτάζω

μονάζω

σαν με εθελούσια μοναξιά περιτριγυρισμένος, αήττητος

ευτυχώς,

στην ψυχή

στην γένεση ενός συλλογισμού

που αιχμηρός τρυπάει την γαστέρα της πραγματικότητας

και με ευθύνες γανωμένες την μπολιάζει..

   

   

Η πατρίδα είναι φοβισμένος κύκνος

Κλείνω την πόρτα, αφήνω τον νου μου να τρέχει

Να μην έχω πολλές θλιμμένες σκέψεις να εξαρτώμαι, διαβάζω τον ουρανό

Στον μίσχο ενός τριαντάφυλλου βλέπω ελπίδα

Η νύχτα ακόμη τρυπώνει παντού

Τα λουστρίνια της γυαλίζουν στην άσφαλτο

Σταμάτησε η βροχή

Οι ταξιθέτριες του ονείρου αποσύρονται

Μένω με τις λέξεις που αφήνουν οσμή πραγματικότητας

Κανείς δεν χαμογελά

Η πατρίδα είναι φοβισμένος κύκνος που επιδεικνύει

αναίτια τα ωραία φτερά του..

Είσαι κρυστάλλινη και χαμογελάς

Ω Θεέ μου, δεν θα πετύχω καμία ισοπαλία κοιτώντας σε

Αφού αφοπλίζουν τα πάντα τα μεγάλα σου μάτια.

Οι σκηνές ξετυλίγονται σαν σε ταινία

Είσαι κρυστάλλινη και χαμογελάς

Αποσαθρώνοντας την ασχήμια του βίου.

Πώς να χορτάσω την σάρκα σου, το φίλντισι του κορμιού σου που ρέει

ανάμεσα από τα ρούχα

Και τονώνει του αέρα την φαντασία υπέρμετρα;

Δέχομαι να μην είμαι- μόνο να με κοιτάξεις

Και να συλλαβίσεις επάνω μου μια συμπάθεια

Ελάχιστη,

σαν τσιγκουνιά που μοιάζει φιλοδώρημα

εκεί

όπου η μοίρα αδίκησε…

Ο χρόνος είναι οικουμενικός αλήτης

Ο χρόνος είναι οικουμενικός αλήτης που μέσα του συντελούνται

οι άνομες πράξεις της λήθης.

Τι βλέπω που ενορχηστρώνεται και καραδοκεί να πάρει την κουρασμένη ψυχή μου;

Στα ρολόγια που γράφουν το έπος των ωρών, στους λεπτοδείχτες που αφήνουν κενά δευτερόλεπτα, αχρηστεύοντας

Το καθετί που επιδιώκουμε-

Η ιστορία χλευάζει την αφ’ εαυτού της κατάργηση. Κι όταν

Μεγαλώνουμε οι μικροί, ένα τυχάρπαστο αεράκι σηκώνει

Το φλάμπουρο των νέων συμβολισμών

Στην θεία τάξη προσβλέποντας..

Αυτό που ζούμε με αντίσταση αίματος κάποτε Ένας θα προστάξει ο λαός να το αποτινάξει..

Επειδή έχω κάνει του ορίζοντα φίλος, ξέρω και να διαβάζω μες την ερημιά..

Τα καταξιωμένα ρόδα και τις τουλίπες των σύννεφων

Το φως όπως διαβαίνει πάνω στα ευκολοσύντριφτα λιβάδια

Τα ζώα, πράα και υποταχτικά που τραβούν

Το μονοπάτι μιας εγνωσμένης ανάστασης

Εγώ, εσύ, οι άλλοι   

συγχεώμενοι μέσα στο πλήθος και μες των πόλεων την απονιά..

Για ένα πείσμα του ήλιου ξημέρωσε·

Όλα αναγεννήθηκαν κι έως να μπουν στο καθιερωμένο καλούπι τους·

Οι κήποι μόνο ανέτειλαν μέσα στην μουσική και το λεπτό δίχτυ

Που κάνει την πραγματικότητα εφικτή και ανταλλάξιμη με μία έμπνευση που φλόγες βγάζει.

Η Ελλάδα γεμίζει τα πνευμόνια της αέρα να φυσήξει μες τα μέλλοντα.

Όλα όσα είναι, δεν είναι ταυτόχρονα.

Το ζεστό κρύωσε και η επιφάνεια των πραγμάτων γέμισε ακάνθους ζοφερούς και παρείσακτους.

Αυτό που ζούμε με αντίσταση αίματος κάποτε Ένας θα προστάξει ο λαός να το αποτινάξει..

Μιχαήλ και Γαβριήλ, αρχαγγέλων…

  

Χορογραφούν οι άγγελοι και παρακολουθώ τα φτερά τους

που ανεμίζουν σαν ξεδιπλωμένες βεντάλιες,
υπόλευκες και που κλέβουν

παραστάσεις φωτός.

Σαββάτου με το κλέος της μέρας ορθό.

Είναι ασύνορο το σύμπαν που έχω.

Δεηθώμεν στο μεσημέρι, πιστεύουμε στην ζωή.

Οι νηφάλιες σκέψεις μας, απεμπολούν βάρος μιας θλίψης

και μετεωρίζονται κάτω από του ουρανού τα πανηγύρια.

Μιας χαράς σύθαμπο, καμία μελαγχολία-

Ο θάνατος δεν υπάρχει παρά στα παραμύθια ενός τρελού..

Ακούω την αυλή των καταστροφικών θαυμάτων..

Μια βοή από νερό που θυμώνει ακούγεται πάνω στα λερωμένα πεζοδρόμια.

Τέσσερις το πρωί- μαδούν τα φύλλα κι η βροχή

Δεν σέβεται την νύστα των δέντρων.

Φουσκώνει η λάσπη σαν μια προδοσία. Δεν κοιμάμαι-

Ακούω τον θεό με τον θεό κι όμως θεός από παντού να λείπει.

Ακούω την αυλή των καταστροφικών θαυμάτων..

Αστεράκι δοκησίσοφο

Αστεράκι δοκησίσοφο πλανεμένο μέσα στον ουρανό και ο Νοέμβριος

Κρύος και τονικά καλουπωμένος.

Σιγούν τα δέντρα του πάρκου

Η νύχτα θα φέρει βροχή

Το φεγγάρι έχει ανικανοποίητη όψη.

Στην λίμνη γύρω οι καλαμιές ζουν το αεράκι τους

Και φιλοξενούνε τις πάπιες που κούρνιασαν.

Τα φωνήεντα του δειλινού άφησαν μια γεύση μέντας επάνω στα γύρω φυτά.

Η Παρασκευή βάζει τελεία στην βδομάδα, κλείνουν σιγά σιγά τα μαγαζιά.

Αφήστε να εισβάλει ο ύπνος και να σχηματίσει το ιαματικό δίχτυ του..

Ανένταχτος λοιπόν κι ο κόσμος φωνάζει.

Ανένταχτος λοιπόν κι ο κόσμος φωνάζει.

Στα αμφιθέατρα και στις μεγάλες διαδηλώσεις

Λιγάκι κάτω απ’ την ομπρέλα των κομμάτων

Οι ομαδούλες μαζικοποιούνται και παν’

Κατά το μπερδεμένο πιστεύω τους- πάνε

κατά διαβόλου…

Αλλήθωρες οι κοσμοθεωρίες..

Οι καιροί ου μενετοί..

Η λογοτεχνία ωριμάζει

Τρώγοντας βότσαλα σκληρά και όπως

Μια κοσμοθεωρία παρακμασμένη

Στιλπνά..

Κάτι γραμμάρια δόξας που είχα εξασφαλίσει

Εξαερώθηκαν και μου τα πήρε η εποχή-

Μένω στην προκυμαία να διαβάζω

Των πλοίων τις παρομοιώσεις κι έως

τον ουρανό πλέουν

ψηλά…

Και το κορίτσι που αγαπούσα πια παραμυθοποιήθηκε

Μείναν να ανεμίζουν τα μαλλιά του

Βλέπω ακόμη τα φλογάτα μάτια του

Και με του φεγγαριού το φως τα παραβάλλω…

Μια Παρασκευή πλησίστια

Μια Παρασκευή πλησίστια και των πόθων μου αρχηγός

Μια Παρασκευή λαλίστατη κι από πού ήρθε να με βρει σαν δορκάδα

Άφησα ανοιχτή την πόρτα μπήκε το φως

Το δόντι του ήλιου έσπασε ένα κλαράκι μέσα στης μέρας το στόμα

Ακούστηκαν πουλιά ο Θεός ο ίδιος ακούστηκε

Που μίλαγε ψιθυριστά μες τον ωραίο του κήπο

Η ζωή κοντά τόσο κοντά κι ο θάνατος

Μια περιπέτεια που βασιλεύει..

είμαι ντελικάτος και μόνος στο εδάφιο μιας υποδουλωμένης χώρας..

Επωδός του σκότους αλλά η μέρα θα μεριμνήσει για διθυράμβους

στο κενό θα πέσουν όλα, θα στηριχτούν οι αυταπάτες

σε μια τιποτένια φαντασμαγορία

του ευτελούς

                       Οι λέξεις θα αυτομολήσουν οι λέξεις

προς την απολυταρχική πλευρά ενός λεξιλογίου που φθίνει

όποιος το νιώθει αυτό, όποιος το εισπράττει

πονά

προσαρτήσεις ιδεών στο σώμα μιας φιλοσοφίας που ανθίσταται

το ξέρω: οι αντιρρήσεις θρέφουν σθεναρά την κατάπληξη

αγαπώ το ενάντιο φαίνεται, μου αρέσει

η μύγα που ενοχλεί το αψεγάδιαστο κολάρο του αστικού ύφους

είμαι ντελικάτος και μόνος στο εδάφιο μιας υποδουλωμένης χώρας..