ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

Έζησα μες το αγύριστο κεφάλι της ιστορίας
οι άνθρωποι ανταποκρίθηκαν
γελοία στα κύματα
της εσωτερικής μου περιπέτειας,….δράμα!

Από οίηση φούσκωσα το στήθος-
πληγωμένος.

Στα χρόνια μου γύμνασα όραση και ακοή
που μακριά μέσα στο μέλλον
κάποτε συνέλαβα το ερχόμενο να βιάζεται να ολολύξει.

Παραλία φωσφορική.
Η Εύβοια.

Στα συνηθειά μου αέρας ξέφυγα
Από το τρύπιο μυστικό του άντρα ή της γυναίκας
που τους είδα να σουρουπώνεται η ψυχή τους.

Δραπέτευσα για λίγο αέρα λεύτερο απ΄ τα στρατόπεδα.

Ο Χριστός ήτανε στο πετσί μου·
μου τυράνναγε τόση φιλολογία και
ζωή ψυχοπονιάρικη. Πόνεσα.
Στο θάρρος μου απλουστεύτηκαν όλα.
Το κλειδί βρέθηκε
Η πόρτα ήταν γνωστή.
Άνοιξα και μπήκα στο θάνατο!


Αυλίδα 13/8/82

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τι μύθος αλήθεια τι μύθος όλος ο άνθρωπος;
Η κυνηγετική μανία μου με θρόνιασε πάνω σε έναν χρόνο και
γύρω μου φοβισμένα, βαλσαμωμένα
μάτια θηραμάτων που η ψυχολογία έχοντάς τα χαμένα
τους κράτησε μόνο την έκφραση για μελέτη….
ή απόγνωση….

Ο Αύγουστος ενός χρόνου βιαζότανε στην καρδιά μου.
Το αίμα κυκλόφερνε με βοή στις φλέβες μέσα.
Μια δύσκολη εποχή για αδύνατους οργανισμούς.
Είχα φοβηθεί, το παραδέχομαι, την ψεύτρα
ηθική των πρωτευουσιάνων που καμώνονται πως
κάτω από το παντελόνι του άντρα
δεν υπάρχει τίποτα όταν μιλάνε στην μικρή τους κόρη.
Που περπατάνε μ’ ένα δεκανίκι στο μυαλό ποντάροντας
όλο τους το έχει σε μία θρησκεία ξοφλημένη ή
το πολύ-πολύ,
σε δύο ιδέες αναχρονισμού κλεισμένες
σε κονσέρβα, δηλητηριασμένες.

Εγώ σοκακόσκυλο και πάντοτε κυνηγημένος.
Ω, διάολε, τι θέλω το ταπεινό σου βασίλειο
αφού πέρασαν χρόνια κι’ ακόμη
δεν έχεις κατορθώσει να γίνεις κακότερος;
Δεν είμαι λοιπόν κουτός. Απλά αντιρρησίας… Ίσως
χειρότερο μυαλό, χειρότερο χέρι από τον καθένα.
Απλά η έμπνευση με έχει καψαλιάσει απ’ την μια μεριά
του έρωτα
απ’ την άλλη
έμεινα απλά ηλιοκαής
απ’ την ζέση του καλοκαιριού και τον κύριο ήλιο.

Μέσα στις πόλεις με κυνήγησαν οι πόλεις.
Φοβήθηκα τους αριθμούς.
Οι πληθυσμοί που αύξαιναν κράτησαν σε εγρήγορση
τα νεανικά μου όνειρα
για μια πιο δίκαιη ζωή
όταν θα αποχτήσουμε
συνείδηση ανθρώπου που η λευτεριά στον ύπνο του
του παραγγέλνει φασαρίες.


Αυλίδα 13/8/82

ΣΚΑΓΙΑ ΗΘΟΠΟΙΙΑΣ

ΣΚΑΓΙΑ ΗΘΟΠΟΙΙΑΣ

Επειδή ο άνθρωπος είναι αυτός
όλο μικρές μανίες καταδίωξης

εσύ που είσαι αυτή που δεν θα ήθελες να είσαι
ιστορία με το πρόσωπο μες τον ντορβά
εαυτίζοντας
προσφέροντας μικρά φωνήεντα όρασης
παρελθοντικής
παρούσας
μέλλουσας
ιστορία ξεγραμμένη από την αρχή για μια άλλη
μοίρα του κόσμου- ο έρωτας
σ’ αρνιέται δυνατά. Δες:
το μπουμπούκι του σκάει σε αλλιώτικους κήπους.
Επειδή ο άνθρωπος είναι αυτός-

φρικαλέος, ποταπός, δύστηνος ο καημένος
ντύνεται στα φανταχτερά σαν υπέροχο φρούτο
το μεγάλο κουκούτσι του σπάζει το δόντι

όμως

λυσσασμένα η ζωή πάει το κεφάλι της
να το σπάσει πάνω στον γενναίο τοίχο
της απογοητευμένης πολιτείας.

Οι εργάτες πονάνε έναν πόνο του κορμιού
απ’ την κούραση.
Ψυχολογίες του φθαρμένου
πρωτευουσιάνου.
Σκάγια ηθοποιίας μπροστά
σ’ έναν καθρέφτη πολυτελείας.
Ενδύματα φανταχτερά,
παπούτσια να περπατήσουν σε κρύσταλλο.
Φαντασμαγορία του αίσχους!

Έχω βαριεστήσει μες σε μιαν ηθική από τρικούβερτες
ψευτοκουβέντες, διασκεδάσεις της ψυχής.
Η αγάπη με πήγε παρανάλωμα του αισθήματος.
Είμαι μικρός.

Η ηλικία όλων των στοχασμών μου
σμιχτή είναι μια σταλιά στικτή δροσιά
στο στόμα της κοπέλας που με θέλει.

Α! επιτέλους η ζωή
να ομορφύνει γενναία!
Να πει λόγο μιας ευτυχίας του κορμιού
ο αιώνας.
Επειδή ο άνθρωπος είναι αυτός-
Να του δοθεί συγχώρεση που δίνεται
στους λυπημένους.



Αυλίδα 3/9/82

ΨΥΧΟΜΕΤΡΗΣ

ΨΥΧΟΜΕΤΡΗΣ

Καταλαβαίνεται μιαν οδύνη που ‘ναι από ποιήματα;

Έχω πέσει μες την θάλασσα του πάθους
μ’ ένα ξεφούσκωτο σωσίβιο ελπίδας.

Ποιός έχει οφέλη από τον αποκεφαλισμό μιας καρφίτσας;

Απωθημένα και βουερές ψυχώσεις έρχονται
να μας δαγκώσουν τον λαιμό. Βρικόλακες!

Η ανοησία είναι η κοφτερή απόληξη της μοναξιάς.
Η υπεράσπιση του θάρρους μάταιος κόπος.
Βούλιαξε απαλά η λέξη ‘’άνθρωπος’’
μέσα στο βίαιο όνειρο-
γίνηκε
μια άλλη Ατλαντίδα.

Έχει συλλογιστεί κανείς στην λύπη του
έναν ηθοποιό της κωμωδίας;

Αυλίδα 2/9/82

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ

Ξαφνικά υπάρχει αυτό:

ίσως μπορέσω να υπάρξω έτσι:
μόνος
με το φέρσιμο κάποιου πικραμένου που εχθρεύεται την ζωή.
Όμως
θα ήθελα
μια συντροφιά της ‘’καλημέρας’’ όταν θα ξυπνώ
και μια κουβέντα ‘’καληνύχτας’’ όταν θα κοιμάμαι!
Επειδή να,….
κουράστηκα να λέω τ’ όνομα
που φέρνει στην φθορά. Ένα κορίτσι
που μαγνήτισε την ζωή μου στον πόλο της
μ’ ένα αιχμηρό ‘’εγώ’’ κάποτε η νύχτα
με φεγγάρι επίμονο και αγκαλιά
πηγαίναμε τον ύπνο.
Τα είπε η απώλεια….

Ότι αγάπησα ανυπόστατο προδίνει την αίγλη
που του ‘δωσα εξιδανικεύοντας τον λόγο της χάρης.

Ταπεινωμένη, πικρή ζωή,
όνειρο χιλιομπαλωμένο μου-

η χαρά βουίζει μες τα χέρια σαν έντομο
αν του χαϊδέψεις τα φτερά θα λιώσει
μυρίζοντας το άπιαστο….

Την ώρα που το όνομά σου το οριστικό
πέφτει μες τις αόριστες βδομάδες
κ’ οι μέρες όλες χαλάλι πάνε κ’ έρχονται
με μια χειρονομία-
‘’Φύγε. Τι κάθεσαι;’’


Αυλίδα 5/9/82

ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΠΟΥΛΙ.

ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΠΟΥΛΙ.

Το νεκρό πουλί της αυγής που το βρίσκει κατάστηθα ο ήλιος.

Η ψυχή του ανεβαίνει αργά προς τον ουρανό-

Σχεδόν την βλέπω: ιριδίζει
σαν φυσαλίδα του νερού που εξαϋλώθηκε.

Παίρνω στα χέρια μου το νεκρό του το σώμα.
Λυπάμαι
για την ζωή που έφυγε.

Τουλάχιστον να είχε επιτελέσει τον σπουδαίο άθλο ενός τραγουδιού!

Ένα απαλό πουπουλένιο κορμί που θέλει πια να ενωθεί με το χώμα.

Κάποτε φλυαρούσε με ράμφος του ύμνου και από κλαδί σε κλαδί
όργωνε τις ξανθές οπώρες των ωραίων ημερών!


15.5.2008

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

Σ’ αυτήν την πρωινή γυμναστική το σώμα ξέρει την επιμονή να το παιδεύουμε
Γι αυτό υποτάσσεται στα παραγγέλματα μα εκείνο άλλα θέλει.
Στο βάθος κρύβει αδιαφορία για όλα αυτά.
Ξέρει την φθορά που αρχίζει
ενώ σφυρίζουν γύρω του πουλιά που βρήκαν επιτέλους το δικό τους νόημα.

Εισχωρεί μέσα μας δυνητικός ο αιώνας.
Έτσι όπως καταγράφεται και στις εφημερίδες.
Εσύ νοσταλγός άλλων εποχών
αμφισβητείς και που υπάρχεις
σήμερα
ακόμα
εδώ.

Όσο σκέπτομαι ότι μόνο είπα, τίποτα δεν έκανα, θέλω να βάλω τις φωνές.

Αξιώνω να μου φανερωθεί ο θεός.
Είμαι ένας άνθρωπος με πολλές απαιτήσεις.

Τινάζω την σκόνη μου· με αχρήστεψε ο καιρός·
με έκανε υποχείριό του· δεν μου έμεινε φωνή
ούτε για να μιλήσω όπως μες τα μεσημέρια εκείνα
ένας κοκκινολαίμης αποσαφηνίζει σ’ όλους μας σημαντικός
που είναι ο ύμνος!

Όσο περνούν τα χρόνια και γερνάω γράφομαι πιο δύσκολα…

Τρομάζω που με περιμένει ο θάνατος.. Μα είμαι
ερωτευμένος πάντα. Αγαπώ
τις γυναίκες, το βλέμμα τους,
το κορμί τους με την λάγνα υπόσχεση
που μυρίζει αίθριο έρωτα και νότα,
μ’ ένα βαθύ αβυσσαλέο περιεχόμενο.

Όσο σκληραίνουν οι ουρανοί των πόλεων τόσο
το μελάνι μου γίνεται αίμα.

Γράφω μ’ αυτό…
Λυρικές παράτονες λέξεις που δεν καταλαβαίνει πια κανένας!

27.5.2008

11

11.

Οι φωνές εντός μου είναι πια κατεστημένο που μπορεί
να δημιουργήσει μία χώρα ονείρων..

Κι όμως:
και ξύπνιος ονειρεύομαι..

Τόσο λιτοδίαιτος σε ανάσα που απορεί
ο θεός ‘’τι έπλασα;’’

Έχω αφεθεί να παρασύρομαι από τα μελτεμάκια κάθε πόθου..

Βλέπω γυναίκες ωραιότητας που εξάπτουν
τις φαντασίες ως και των αποθαμένων.

Γυρνώ στο φως-

μισός υπαρκτός και μισός
του ανέμου άθυρμα-
και σκοτεινό ρήμα της μοίρας..

Το κράτος της λατρείας μου
είναι κάτι πουλιά
που αμφισβητούν τα πάντα..

Πετάνε ελεύθερα μέσα στους πιο ασύνορους
ουρανούς-
διδάσκοντάς με ποίημα!

37

37.

Απ’ όσα λέω μόνο ένα άρωμα επιζεί
της γλώσσας, μιας κι η ευτυχία
ευπαθής μη μου άπτου κόρη
την παίρνει ο βοριάς και πάει
μακριά
μέσα στα πέρα σύννεφα!

Τίποτα δεν γνωρίζουμε.
Ο βίος τέτοιος είναι.
Πλάθεις υπέροχα με ύλη
αόρατη, φανταστική.
Κι απ’ τα βουνά απέναντι
αναχαράζει ο ήλιος!

Όλης της νύχτας οι εξάρσεις σαν μια επική σιωπή
τώρα που ξημερώνει
αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά-

Αν φωνάξεις
σε όλα χάνεται η φωνή
και πάλι μόνος είσαι..

31.

31.

Έτσι αποχαιρετάει ο άνθρωπος τον κόσμο κι έτσι
αξιώνεται να μιλά με τον θεό!

Τώρα μέσα στους κήπους της ανατολής
ρέει λουλούδι γάργαρο…

Ο τρόπος του απλού να επισημαίνει
την καθαρότητα που με καθόρισε.

Όλα πολύ συγκεκριμένα.

Με ύφος κατανυχτικό.

Απλώνονται σαν το μελάνι μ’ ένα υπέρογκο φορτίο
Ιδεών που μόνο μες την ποίηση χωράει..

Και άντε τώρα αγρύπνησε για να το πεις!

33.

33.

Αδειάζουν οι ουρανοί τα άστρα τους μέσα στην ανάσκελη νύχτα-

Ορατό γίνεται το αφανές.

Εγώ κατέχω το λίγο-
σπουργιτιού τιτίβισμα που ανοίγει
πόρτες του ουρανού.

Και ξέρω πια να μην μιλώ μα να ανακαλύπτω
μες την σιωπή μου λάφυρα-
κοιτώντας έσω…

Ορθώνεται μονοσήμαντη η ελπίδα. Ποιός την χρειάζεται;
Και ποιός την τολμά;

Με τις λέξεις πού φτάνεις; Λίγο το νόημα και μέγας ο κόπος.

Αρπάζεις το ασήμαντο. Από την συγκυρία
σου διαφεύγει το αληθινά σημαντικό:

θα σφάλλεις…

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ

Αυτές οι σάλπιγγες του δειλινού
που ακούγοντας τες
η ψυχή μου αναστατώνεται.
Ο Ιούλης που σε κράτησα στην αγκαλιά μου αήττητη.
Ο Ιούλης ενός φεγγαριού.

Το λιανό φως έστελνε
σε άλλες εποχές τα βράχια
κατ’ από την Ακρόπολη
που βούλιαζε και ταπεινά
χάνονταν μες το μαύρο.

Η έμπνευση έτρεξε στους δρόμους της πολιτείας
με τα φώτα αυτοκινήτων.
Τα παράθυρα έκλειναν στα σιγά
και μεγάλοι ίσκιοι από άντρα και γυναίκα που θέλγονται
του έρωτα βημάτισαν στην κάμαρη.

Ο σκοταδόγατος εγώ.

Η ζωή μου λέω ρημαγμένη.
Ταπεινός μέχρι τέρμα
κάτι έλπισα από βουερή ψυχή ν’ ανάψει αλλά
ο μάταιος στοχασμός δρασκέλισε τα σύνορα του απόκοτου
γίνηκε πάλι απόγνωση.


Η ώρα δώδεκα το μεσονύχτι ψάχτηκα
και βρέθηκα μόνος.
Κ’ εσύ που ήσουν;

Με γεμίζει ο πόνος του άδειου ορίζοντα!.

Αυλίδα 15/7/82

171.

171.

Αυτομολεί η ώρα απ’ την μέρα και (πώς να το πω;)
Το ωραίο τριαντάφυλλο αξίζει όσο χίλιες λέξεις-

Βαθαίνει με το άρωμά του μέσα στην εσπέρα.

Σπίθες βγάζει η καρδιά μου σαν
Σε άσμα λαϊκό.
Βλέπω καθαρότερα τώρα:

Βουνά μπαταρισμένα μέσα στο απόγεμα. Πάνω τους
Με μια ρομφαία ο άγγελος
Παλιός καραβοκύρης που τον κέρδισε η στεριά.

Ζωγραφίζω με τα χρώματα του Αυγούστου.

Οι ομοιοκαταληξίες της θάλασσας
Σκάζουν σιγά ,
Σαν φουντωμένες ορτανσίες!

Ψηλά καλά κρατεί ο αέρας!

Ασήμι κάστρο το φεγγάρι στα νερά!

96

96.

Κοίτα τώρα:
Γαλάζιος ο αέρας και τα γαρίφαλα κόκκινα

Και χάλκινο το δειλινό που γράφει κάπου
Πέρα μακριά στην θάλασσα την μελωδία του.

Έχεις μιαν εξουσία μνήμης κι όνειρα-
Θα σε φτάσουν να πας ως την άλλη ζωή.

Στον καθρέφτη είσαι αλλά δεν είσαι εσύ-
Είναι ο άλλος.

Στα εγκόσμια κόσμια σπαταλήθηκες!