...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

16 Φεβρουαρίου 2014

Η χώρα είναι σαν μπαγιάτικο ψωμί που μούχλιασε από πολιτικάντικη αηδία.




Ξημερώνει σαν ένα ερωτικό τραγούδι που μιλά στην καρδιά!
Ο καπνός των ονείρων αποσύρεται μες την κοιλιά του ουρανού.
Τα σπίτια ακόμη νυσταγμένα βουίζουν σαν μέλισσες που επισκέπτονται το αυγινό άνθος.
Ο Θεός κοιτάζει τις λυπημένες μυρσίνες και τους χαμογελά.
Το πρόβλημα λύνεται με αλγεβρικό φως και όλη η μαθηματική αναστάτωση έχει ένα χνάρι απόλυτο σαν στίγμα στο κορμί της μέρας.
Μια λίθινη άποψη των κτιρίων αντανακλάται στο παρόν που υποχωρεί.
Το πείσμα πουθενά δεν ωφέλησε-
Εδώ η πόλη θέλει να την κατοικούνε οι διαλεκτικοί.
Η χώρα είναι σαν μπαγιάτικο ψωμί που μούχλιασε από πολιτικάντικη αηδία.
Μου μένουν οι λέξεις σαν γκέμια στα χέρια μου να τιθασεύω τα άλογα της φρενιασμένης ζωής μου..


2 σχόλια:

Maria Kanellaki είπε...

"Η χώρα είναι σαν μπαγιάτικο ψωμί που μούχλιασε από πολιτικάντικη αηδία"...
Αν και το είδωλο της φωτογραφίας είναι απωθητικό, οι στίχοι σου είναι απόλυτα ρεαλιστικοί και εύστοχοι.
Τα σέβη μου Στρατή!

Stratis Parelis είπε...

Να είσαι καλά Μαρία μου-καλό βράδυ!

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου