...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

1 Φεβρουαρίου 2014

Μπορεί να μην έχω τίποτα μα οι λέξεις είναι για μένα τα πάντα




Στο σκοτάδι των ορίων η σιωπή είναι η τρέλα μου, μεταμορφώνομαι
από φτερωτό ον σε σερνόμενο κύκνο
που με λαβωμένα φτερά του ανήκει
στις υποταγές του θανάτου.
Η μελαγχολία μου είναι παγίδα.
Αποκλείονται τα άνθη.
Μπορεί να μην έχω τίποτα μα οι λέξεις
είναι για μένα τα πάντα- με οδηγούνε
και τις εμπιστεύομαι
λυσσασμένες.
μετά,
που η εκμυστήρευση έχει δεν έχει και νόημα,- ο λεκές
πάνω στο ρουχαλάκι της ιστορίας
είναι μια σκοπιμότητα ολέθρου-
Κυνηγώ στα τυφλά, οι ρίμες δεν προσάπτουν σφρίγος στα φτερά μου. Κι η φαρέτρα μου
λίγο λίγο αδειάζει-
Εγκόλπιο ελπίδας ακατάλυτης είναι η εικασία ότι από έναν δρόμο μακρινό θα έρθει
ο νους που ελλόχευε μέσα στα ζοφερά σκοτάδια μιας μελέτης
του θανάτου
της ψυχής..






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου