...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

14 Ιουνίου 2014

Σεβάσου Χρόνε την σεμνή ελπίδα μου…







Όλη την φιλολογία που ήπια όλη την φιλολογία που έθρεψα,
ένα μακρύ τραγούδι κάτω από χρόνο υπερσυντέλικο,
ένα λουλούδι που αγάπησε να το κρατούν αθώα χέρια
μέσα στην καταιγίδα των καιρών.

Τώρα που βρίσκω την καρδιά μου να φτεροκοπά, τώρα που θέλω τα ψηλά αγέρωχα διαστήματα
σεβάσου Χρόνε την σεμνή ελπίδα μου, δες
με καλοσύνη της μικρότητάς μου το ευαγγέλιο και άσε με
σ’ αυτόν τον κήπο της συντέλειας να καλλιεργώ
ουτοπίες και θάρρητα, από αυτά που βρίσκει ο καθένας μόνο μια φορά…


Μνημόσυνο είναι ο χρόνος που άδειασε…





Υγρό μαυσωλείο του φεγγαριού..
Στον αέρα πάνε τα νωχελικά φυλλώματα και κλέβουν
Την μελαγχολία του δάσους.
Οι σκιές είναι μια αποκρυπτογράφηση της ειμαρμένης.
Οι νυχτερίδες κρατούν τα εδάφη όπου λίγο πριν
χαριεντίζονταν τα χελιδόνια.
Τα αυτοκίνητα με τα επιθετικά φώτα τους ξεσκίζουν
το σάβανο της νύχτας.
Πονώ έναν πόνο εσώτατο –
κανείς δεν καταλαβαίνει·
Όλοι είναι έτοιμοι να ποτίσουν την γλάστρα μα κανείς
δεν νιώθει πόσο έσκυψα πάνω απ’ το φυτό
Της ευαισθησίας αυτής ποτού μεγαλώσει.
Όταν οι ώρες σκύβουν πάνω από την κούνια των αστεριών
Ο χρόνος είναι ένας καμβάς γεμάτος μουσικές και φλέγοντα επιφωνήματα..






Λαίλαπα τάφου…





Ήρθες από μια αφήγηση. Η μοίρα;
Πάντως γράφτηκε
φτηνή απομίμηση θεάτρου το τοπίο.
Το άλλο πρωί,
ο ήλιος βάρυνε.
λες και χτυπούσε ταμπούρλο
τονισμένο κάτι λίγο πριν την Ομορφιά.
Σε πλησίασα.
Όλοι κάποιον πλησιάζουν.
Μύριζες θάνατο και απομόνωση.
Τα μαλλιά σου είχαν πια αραιώσει.
Περπατούσες σκυφτός.
Μια λαίλαπα τάφου σε ήθελε εσώκλειστο στην σθεναρή φυλακή σου.
Εκεί όπου το κάθε ρήμα της αισιοδοξίας
είναι φθαρμένο και απρόσβλητο..


13 Ιουνίου 2014

Θα αρνηθώ όλες τις καταφάσεις…




Αυτά που ήξερα απομακρύνονται..
Τίποτα φεγγάρια φαιδρά και το ποδοβολητό των άστρων πίσω από την τζαμαρία μέχρι να ‘ρθει το πρωί
Και να σκεφτώ γαλάζια ή να μείνω με τις σκέψεις μου, στο διπλανό παρκάκι, πάνω στην αιώρα και να με σκουντά ο καιρός.
Ξεράθηκαν οι αντοχές και τα φύλλα.
Το συκώτι μου πλήγωσε.
Λαχανιάζω και ιδρώνω οξυγόνο και άζωτο.
Επισκέπτομαι την αφετηρία σαν δρομέας που έχασε τον σκοπό και την θέληση.
Το μεσημέρι βάφει ένα μαβί το τοπίο που είμαι.
Θα αρνηθώ όλες τις καταφάσεις που είχα και θα έχω αντιφάσεις κραταιές που με κάνουν να φαίνομαι αλλόκοτα μόνος..





Η μεγάλη Αυταπάτη…




Πίσω από τα ερειπωμένα ντουβάρια εκκολάπτονται οι άνεμοι και σφυρηλατούνται τα κρίσιμα ερωτήματα που ποτέ δεν θα απαντηθούν.

Ο χρόνος ρέει, οι μνήμες ζητούν σκηνοθέτη, η πόλη γυμνώνεται και πέφτει μες της ιστορίας το κενό, όλα ανάστατα ζητούν μια τάξη που λείπει.

Τα δέντρα ζητούν την σπατάλη του φωτός, μέσα στα απαλά χέρια της ερωμένης
ο κάθε άντρας γίνεται ευάλωτος, απροστάτευτο σώμα που ξεχνάει την έχθρα και κάθε από πόλεμο τι.

Η μεγάλη Αυταπάτη διαλύεται στον αέρα, σαν πυροτέχνημα· προφανώς όλη η ζωή είναι μια πλάνη που αξίζει πάντοτε να την γευτείς πριν προλάβει ο θάνατος να σε ακυρώσει, -
απαξιωτικά..




Σιγά σιγά θα λείψω όπως έλειψαν όλοι…




Έδεσα τα χρώματα με την κλωστούλα της γραφής
Και απόκτησα των ιδεών το χρυσάφι.
Α ο ήλιος! Ο θεός των θεών, α η θαλπωρή
η χτισμένη κοντά του!
Τώρα που φεύγουν οι ομίχλες από το κεφάλι μου
Και το λουλούδι άξια νομοθετεί και ευ τα πάντα πράττει
Τώρα γνωρίζω πώς μετρά η ευδαιμονία..
Σιγά σιγά δεν θα ‘χω τίποτα να πω,- θα διορθώνω
Τις φορεσιές των δέντρων και θα πιστεύω στον θεό της αφής
Σιγά σιγά θα λείψω, όπως έλειψαν όλοι…


Κακότροπη απουσία…


Η ιστορία του πόνου συμμερίστηκε αυτό που δεν είχαμε ποτέ.
Δεν ήθελα τίποτα άλλο από μια αχτίδα, όχι όλον τον ήλιο, μια μυστική φλέβα
Που το αίμα συλλαβίζει μέσα της αλλιώς
Τα αισθήματα.
Λείπεις.
Πια και για πάντα θα λείπεις – δεν θα διορθωθεί
Η απουσία.
Σκοτείνιασαν οι προσμονές. Δεν θα υπάρξουνε άλλες.
Δεν ήξερες πόσα αγκάθια με δίδαξες;
Δεν κανόνισες να είναι πιο φυλακή η φυλακή και πιο τυφώνας ο άνεμος; Μην περιμένεις
Λιακάδες –δεν έχω- και μην περιμένεις
Να σχηματίσει το ρυάκι της σκέψης μου
άλλο δρόμο
από το μονοπάτι μιας άγουσας μοναξιάς…




12 Ιουνίου 2014

………..







Στον θυμό λοιπόν και στον θυμό κανένας δεν συμβιβάζεται.
Είναι σκληρές αλλά παρθήκανε χρόνια μπροστά οι αποφάσεις.
Τι δεν ήξερες; Μήπως βρήκες ποτέ το θάρρος
να γκρεμίσεις τους εγωισμούς προτού να γίνουν άρματα δρεπανηφόρα; Μήπως
άφησες πίσω την νύχτα
και θέλησες έναν ήλιο και φως, μια σιωπή
που να περιέχει περισσότερα λόγια
από ενός στόματος την λερναία πηγή
που ξεστομίζει φλόγες ζωής και τελεσίδικο θάνατο;…
Κάηκε σαν ένα τσιγάρο η ματαιότητα-
όλοι μας την βυζάξαμε ·
τρυπώνουν τα συμπεράσματα στις τσέπες μας,
ο θάνατος είναι τελικά λευκός-
σαν μια σελίδα ανοικτή σε προσμονές και αντιφάσεις..



11 Ιουνίου 2014

Μόνο αυτό θέλω τώρα…




Ράγισαν οι προβλήτες των αισθημάτων.
Ο ουρανός τρέχει βαρύς προς την νύχτα
Όλα είναι νύχτα και στο βάθος υπάρχει ένα κάστρο ορόσημο.
Εγώ απουσιάζω. Εσύ απουσιάζεις.
Δύσκολα είναι τα λόγια τελικά.
Στην στενωπό που τραβάμε, τα μιλημένα μας είναι μια σπάθη που την κραδαίνει επάνω μας ο ανοικτίρμονας χρόνος.
Καμιά συντροφιά δεν θέλω τώρα.
Μόνο την καλοσυνάτη σιωπή
Που με κάνει να νιώθω ότι με παρασέρνουν οι αυταπάτες…


Όλα οριοθετούνται κι αλλιώς…



Αυτά που μας χωρίσανε πια, μας χωρίσαν για πάντα· δεν θα ξαναβρεθούμε
Σε καμία παράγραφο της ζωής ή του θανάτου,-εγώ
Θα είμαι προσωρινά εδώ
Που η ιστορία έχει κάποιο παροδικό, όχι ανεξίτηλο χρώμα, κι εσύ
Θα είσαι μια χωμάτινη διαφυγή προς το σβησμένο σύμπαν
Των απουσιών.
Η ύλη μου θα στενάζει, όπως πάντα, σιωπηρά και θα κλείσω
Κι άλλο τα κλειστά μου παράθυρα· θα μιλώ
Σαν εγγαστρίμυθος που κάνει τα φυτά να μιλούνε·
Λύθηκαν οι δεσμοί,-πλέεις
Στο κενό των αναμνήσεων – και πλέω
Στην σκοτεινή πλευρά μιας θλίψης που δεν ερμηνεύεται,- δασκαλεύοντας
Το ποίημα να είναι μια ίαση που δεν κατάφερα για μένα εγώ…



10 Ιουνίου 2014

Του τέλους…



                                                                                  
                                                                      Λόγια πάνω σ’έναν θάνατο…


Τώρα που θα φύγεις σαν ένα λυγισμένο κλαράκι που το μάλωσε ο άνεμος
τίποτα πια ανάμεσά μας.
Το εγωιστικό παραμύθι τελείωσε.
Καμιά κληρονομιά, κανένα κληροδότημα.
Η σιωπή θα σπάσει σαν ένα καρύδι που έκρυβε την μελανή του πίκρα.
Όλα θα συντελεστούν στον χρόνο που δεν ορίσαμε:  έτσι είναι αυτή η απώλεια.
Τώρα που θα φύγεις τα γραμμάτιά μου θα λήξουν και τα δικά σου ταυτόχρονα,
συνυπολογίζοντας
το μηδέν στο μηδέν και το τραγικό που κατορθώσαμε..


Ίσως να ήθελα να πω κι άλλα που πια δεν έχουν καμιά σημασία:
Ψιλά κέρματα από ένα χαρτονόμισμα που δεν εξαργυρώθηκε..
Δέχομαι απλά την αξιοπρέπεια του θυμού – γιατί όχι;- και αρκούμαι
στο λίγο του λιγότερου από εκείνο που θα μπορούσες ποτέ να μου δώσεις,-
παραπλανητικό από μια ψυχή που στέγνωσε με τόση φιλαυτία
όση κι η γη θα αναστατωθεί σαν την δεχτεί..
Ευχαριστημένος λοιπόν; Τώρα φύγε
και φύγε κι από πάνω μου, γίνε έρμαιο των ανέμων, σκοτεινό ψέλλισμα
ενός που δεν μετανοεί και ούτε και οι μετάνοιες τον συμπονούνε…






9 Ιουνίου 2014

Τι πρεσβεύω ο αφελής;..







Κραυγάζει μέσα μου η σιωπή – στην φωνή
                       που κρέμεται πάνω απ’ το χάος
                       σπέρνει λουλούδια η πορφυρή τάξη του σύμπαντος
Ο εαυτός που είμαι στενάζει
    κάτω από μια κραυγή
             που δεν βρήκε τον δρόμο της προς την έκφραση…
                          Σκοτεινή ζωή, φωτεινά άνθη,
                                         κανείς δεν θα υπερασπιστεί την μέσα μας Ομορφιά,
             από το ίδιο μαχαίρι θα πεθάνουν θύτης και θύμα-
                    τι πρεσβεύω ο αφελής που οι εποχές μου το παίρνουν και γεύομαι
                        σκόνη θανάτου;


ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ



Με την αφή εξουσίασα, με την αφή
Πήρα όλο το μήνυμα, σπούδασα
Τα νοήματα όλα.
Άνοιξα την καρδιά του λουλουδιού, άγγιξα
Το κορμί, το κραυγαλέο στήθος
Μπήκα ευθύς στον άνεμο
Διέσχισα τα δάση των οράσεων
Με την αφή
Άγγιξα το κουπί με την αρμύρα της θαλάσσης
Με την αφή
Λάτρεψα έναν θεό, τον Έπαφο, γυμνό ιεροφάντη!
Κι έσφαλα όλος μες τις άσπρες μου σελίδες!
Ιδρώνοντας πολύ μελάνι για να πω τα ανείπωτα- όμως
Με την αφή 
Άγγιξα ιερά μου ροδοπέταλα
Κορμούς των δέντρων, επιδερμίδες 
Της γης, της χλόης, του νερού
Με την αφή
Κάποτε και ψυχή ανθρώπου πριν μου διαφύγει
Η άχνα της.
Κι έφερα όλες τις ψιχάλες απ’ το πρωτοβρόχι
Μέσα σε ένα τοπίο ποίησης 
Εκεί που φάνηκαν οι πιο λιγνοί ανέμοι να εξουσιάζουν
Ένα τσαρδί από λιόγερμα. 
Σφύριξαν οι λεβάντες της επιθυμίας, οργιές
Που έκανε η περπατησιά μου
Στο όνειρο μέσα
Με την αφή
Ήρθα κοντά σου τίμιο ξύλο της ψαρόβαρκας
Έσφιξα ένα ροζιασμένο χέρι του βαρκάρη
Κι όπως του Ποσειδώνα θα μου φάνηκε
Άγγιξα το αρχέγονο εκείνο λειασμένο βότσαλο
Που ξέβγαλε μια θάλασσα μαργιόλα
Κοχύλια που άναψαν μες την θρακιώτικη ερημωμένη παραλία
Και τα 'βαλα στ’ αυτί μου να ακούσω 
Ψιθύρους μακρινούς του πέλαου
Νύχτες των μακρινών ωκεανών
Των άστρων μελωδίες
Με την αφή
Εκεί που έκλεινε τα σύνορα η χώρα του απόλυτου
Κι εγώ 
Να πολιτογραφήθηκα πολίτης της 
Με μιαν αφή
Από καθάριο κρύσταλλο…των λέξεων!

23.7.2007

ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ



Γύρισε εδώ το βλέμμα πάνω στην χορεύτρια
Που αλλάζει τόπο μ’ ένα λίκνισμα
Σφήκα ανέμου το κεντρί της σε πονά
Πατάει μέσα στις χώρες των ωραίων ονείρων σου
Έχει πνοή λεβάντας στην ανάσα - ο χορός της 
Ένα θαλάσσης μίλημα
Με βότσαλα άπεφθα διαμάντια
Πατάει την γη κι ανέρχεται
Και μέσα στην ματιά σου έχει 
Ένα της σάρκας δόξασμα
Μια υμνωδία αγγέλου…

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου