...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

23 Ιανουαρίου 2014

Ουρανοκατέβατος κόσμος




Βλεφαρισμοί ταχύπνοοι και το καύκαλο της μέρας γυμνό ή χιονισμένο, ­ τεντωμένο
σαν επιφώνημα μες στον βουβό αγέρα και την εργένικη ζωή ενός φίλου που                 μαγειρεύει τραχανά.

Ασύγκριτα φοβερές τελειοποιήσεις του κόσμου
με ανθρώπινο παράγοντα μηδαμινά υπολογισμένο,
ντυμένο με φτωχά ρούχα,
πεινασμένο,
μόλις έχοντας το κουράγιο να πάρει φωτιά η αναπνοή του
σπινθηρίζοντας η ζωή.

Μετά η λαϊκή αγία ενορία …

Μαζεύει τα παιδιά της μέσα στον όρθιο ναό της συναδέλφωσης   
προχωρεί το θαύμα της..,

χωρίς να το φανταστεί κανείς ντροπιάζεται η στιγμή  
κοκκινίζουν τα μάγουλα της νέας ελπίδας,
η πράξη φρενάρεται σιωπηλά και όμως
το βέλος της βρίσκει στόχο..,

και βραδιάζει ήρεμα, γλυκά

ξημερώνει η αυριανή όλο θόρυβο και ακίνδυνη αίγλη….




                                                       19.2.1983
                                                        Ηράκλειο




22 Ιανουαρίου 2014

Όταν γεμίζει παράξενα η σελήνη κρότους και βρυχηθμούς.



Χωρίς να μιλάς τινάζεις την απορία
από τα μάτια σου: σαν να τινάζεις την σκόνη από ένα βιβλίο 
που ξεχάστηκε στο πάνω μέρος της βιβλιοθήκης
το απρόσιτο.
Εκεί λοιπόν η ώρα κλαίει και αφήνει την υποψία 
να εξαπλώνεται
άρδην.
Μαγειρεύουν δίπλα-απ’ το παράθυρο 
έρχεται η μυρωδιά
Μια τσίκνα όπως θυσίας.
Και νυχτώνει…
Σιγανά-σαν να γεμίζει ο αμφορέας της μοναξιάς 
κι άλλη πλησμονή.
Στο δωμάτιο ακούγεται η τηλεόραση που ποτέ της δεν σφάλλει-
Πλένει τον εγκέφαλο σωστά και αν δεν κρίνεις γίνεσαι
καρικατούρα θανάτου.
Το πουλί στο κλουβί σου μιλάει.
Όταν γεμίζει παράξενα η σελήνη κρότους και βρυχηθμούς.


21 Ιανουαρίου 2014

Υπάρχει αγωνία



Η μουσική με το αφηνιασμένο άρωμά της
Κλειδώνει πάνω στο ένστικτο των στιγμών-
Ρολόι ξεκούρδιστο η ζωή κάνει ό,τι μπορεί να μείνει αξέχαστη
Η λαλιά ρουτίνα- ποιός αποκαλύπτει τις πτυχές του εγώ;
Η πολιτεία χωλαίνει- ποιός αλλοίωσε την συνείδηση του λαού;
Υπάρχει αγωνία, υπάρχει η γιορτή των μυστικών
Όλοι οι πόθοι δόκιμο πάθος που βρήκε ανταπόκριση
Μάνα διαλαλώ τους ουρανούς που μου απέκρυψες
Πατέρα σ’ αρνήθηκα μέχρι της όψεως φιλοτιμίας
Έγινα αρνητής που βύζαξε τρανές αντιφάσεις
Α χέρι της Δίκης και χέρι της Αλήθειας
Στον χάρτη της αρετής η ηθική λάμπει οψιδιανού το κροτάλισμα
Να ο αντίλαλος από των λουλουδιών τον χαρακτήρα μέσα μου
Ο ήλιος με τρυπά όπως βελόνα το λινό ρούχο της άνοιξης
Στον μηδενικό χρόνο ηχούν τα τηλέφωνα κι όμως απουσιάζω
Κανένας δεν δέχεται ελπίδες ροκανισμένες απ’ την εποχή
Τα πολιτεύματα μια άξεστη δικαιολογία να επικρατήσει ο Ένας ο αληθινά χειρότερος
Ληστρικό είναι το σύννεφο του κράτους που καταπατά το δίκιο των πολλών
Προσβλέπω σε μια μέρα που τα ευαγγέλια θα γράφονται από ακριμάτιστους που θέλησαν
ακριβοδίκαια να ζουν μες την συνάφεια των πολλών..



Αοράτου γυναικός το ανάγνωσμα..




Σου οφείλω όταν γράφω, σου ανήκει
το κάτι της γραφής, το ύφος που υιοθετώ, η επανάληψη
των επιχειρημάτων, το σμίξιμο
κάτω από την σημαία,
των λόγων μου.
Είσαι εκεί που τα βιβλία είναι ταριχευμένες παρουσίες
που ξυπνούν, πέρα απ’ τον θάνατο, και στοιχειώνουν
το περιβάλλον, την ομιλία, την ανάγνωση
και κάνουν το ακαδημαϊκό φως να εισχωρεί
μες την σιωπή
συντηρώντας πέρα από κάθε όριο
την συμπάθεια.
Στην πρωτεύουσα και έξω απ’ την πρωτεύουσα
στην πόλη και έξω από την πόλη
περιφέροντας παντού τις αγωνίες μου
τυγχάνω αθώος μες σε κάθε συντυχία
και, γιατί δεν παραιτούμαι από τίποτα, γράφω.
Έχει ο χρόνος σπηλιές, έχει σημασίες αλλόκοτες
έχει αυτό που διαφεύγει και αυτό που ο καθένας μας υπεκφεύγει νομίζοντας
θα αλλάξει το δέον- αλλά
ίδια δικάζει η μέρα και ίδια ο αιώνας-
είναι ένας τοκογλύφος ο άνθρωπος
που δανείζει μελαγχολίες στον μακρινό εαυτό του
το ίδιο του το σπίτι καταστρέφοντας.
Σε βρίσκω όμως εκεί που η σύνεση να μην έχω τίποτα που να είναι μπουκωμένο με ύλη
με κάνει να οσφραίνομαι τις άλλες γεωμετρίες που αποκρυπτογραφούν τον ουρανό,
Γυναίκα ένδοξη, Γυναίκα αγλαϊσμένη
με ψυχή που ξεκλειδώνει και εμένα και το λαύρο ουρανικό σου στερέωμα..


20 Ιανουαρίου 2014

Γυναίκα που κρατά την υδρόγειο..





Πάνω στον βράχο και η μέρα την αφήνει έκθετη
στην πλατιά άποψή της
να δίνει νόημα στον ουρανό.. Γυναίκα
που κρατά την υδρόγειο,
αέναα εντεταλμένη
να στέκει εκεί,
της μοίρας κανονίζοντας τα δύσκολα παιχνίδια..
Γυναίκα ή κορίτσι τρυφερό, καθώς σαλεύει
ο αέρας τις ροδακινιές και η ρέμβη δεν σε προλαβαίνει
ν’ αλλάξεις την κατεύθυνση σε όλα σου του στοχασμού-Γυναίκα
που φτάνει με το χέρι της
κάθε άστρο, γυναίκα
που σε καθεμία βρίσκεται και πάντα προσευχή, ταίρι
ακριβό και θαύμα μέγα της Δημιουργίας!



Για ένα όφελος χρόνου


Κι έπειτα είναι αυτές οι στιχομυθίες που καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: Οι άνθρωποι
πονάνε.     Για ένα όφελος χρόνου και ένα κέρδος αδιάφορο
σπαταλούν την ζωή τους. Καημέ
που δεν σε είπα,
μαέστρο μου..
Εσύ με λιώνεις     λίγο λίγο..
Αγαπώ
τις λεμονιές, το οξύ άρωμα
και την σπιρτάδα που παίζει
πάνω στην φλούδα του χρυσού κόσμου τους.
Ο παππούς μου
κρατούσε στην τσέπη του έναν σουγιά
και μπόλιαζε το τρυφερό κορμάκι τους
παρακινώντας με να αντιγράψω.
Μα εγώ φοβόμουν τον πόνο
κι απέφευγα. Ήθελα
να νιώθω να κυλά ο χυμός
από την γη στον καρπό
αδιάλειπτα,
να μην υπάρχει
στιγμή που να διακοπεί αυτό το μήνυμα
που γεννά η ένδοξη καρποφορία. Κι έτσι
έφτασα να μπολιάζω με ποιήματα τον χρόνο-μήπως
και τονιστεί το τίποτα που στεφανώνει
όλες τις μέρες μας, μήπως
και γίνει η σελίδα
μία λυρική απόχη όπου συλλαμβάνονται
τραγούδια αηδονιών και αποφάσεις να ζευτεί η χαρά μου φυσεκλίκια..



19 Ιανουαρίου 2014

Αρχίζει να εισβάλει η ποίηση.




Κόβω τα σχοινιά και το Σάββατο πέφτει μες την απώλεια.
Ένα σκηνικό πολέμου, σαν
να λείπουν οι ενορχηστρώσεις
των πουλιών και όλα να είναι ύφος και άνεμος. Από κει

Αρχίζει να εισβάλει η ποίηση. Σαν μια αγία
που δεν απέφυγε τον βίαιο θάνατο..
Κατόπιν,   
τα δέντρα χτενίζονται από τον άνεμο.
Η πόλη γεμίζει φωνές και ελπίδες.

Σήμερα πέρασα δυο βήματα απ ’την Ακρόπολη- οι άστεγοι
κοιμόνταν καταγής,
μέσα σε κάτι παλιοκουβέρτες
η υγρασία τους τρύπαγε.

Πώς γέμισε η Αθήνα απόγονους του Διογένη
του κυνικού; Πού κρύψαν
όλοι ετούτοι τα πιθάρια;


                                     

Περσεφόνη..




Οι θλίψεις κατακαίγουν το δωμάτιο και στον τοίχο
τα κάδρα έχουν εμμονικό βαθύ πράσινο φόντο. Κλίμακες
έξω οδηγούν στην ταράτσα· ο ήλιος
σκαρφαλώνει παντού
και τα παράθυρα αφήνουν την ελευθερία να εισβάλει.
Δεν λείπει τίποτα από την καθαρότητα της διάθεσης. Τα φυτά
είναι στα πόστα τους, λιγάκι
πιο καλοβαλμένα
στο μάκρος του κήπου και που τα κρατούν αιώνες
πίσω από την μάντρα τα ίδια μάτια και ο ίδιος γήινος χορός
μιας Περσεφόνης που επανήλθε. Τότε
το φως γίνεται πιο σκληρό, σαν μία μάζα
που καταπνίγει τα πάντα ή
τα κάνει διάφανα, σαν ρίμες άλλων ποιητών
που πια δεν υπάρχουν.
Ο σκευωρός χρόνος πατά καλά τα πλήκτρα
στο πιάνο του γήρατος
τρίζουν οι αρθρώσεις
της ιστορίας που εγράφη᾿.
Μια σπίθα ονόματος που έρχεται από παλιά αφήνει
το στίγμα της επάνω στον καμβά των γεγονότων και είσαι εκεί ω θηλυκό που άγιασες
στων καιρών τον Νοτιά και στων άστρων το πνευμόνι που φυσά κατά την θάλασσα
φουρτούνες  χρυσανθέμων..
Σκηνοθεσίες ουρανών και κήπων..

                                                Σπάρτη 18.1.2014




18 Ιανουαρίου 2014

Ταγμένη και μόνη..




Γδύνεται στο δωμάτιο. Το φως λιγοστεύει. Φορά μια σκέψη και ξαπλώνει ανοίγοντας το βιβλίο. Έξω το φεγγάρι απλώνει ασπρόρουχα. Στις ταράτσες οι κεραίες συλλαμβάνουν το σήμα αλλά χάνουν τον άνθρωπο. Καθόλου αέρας. Μια νύχτα ξερή- σαν μπάσα φωνή ενός γκιώνη.
Διαβάζει. Το παραμύθι ξετυλίγεται ανάμεσα στην γη και τον ουρανό-πουθενά δεν καταλήγει. Ο ύπνος έρχεται σιγά σιγά. Στο ξανθό της κεφάλι χωράνε όνειρα κι όνειρα. Το αχνό φως την ζωγραφίζει σαν μία παλλακίδα που για ύμνο έζησε και έρωτα για κάποιον πρίγκιπα που πια δεν υπάρχει.
Ταγμένη και μόνη..


17 Ιανουαρίου 2014

Η ησυχία γεννά ιδέες και χοϊκή αξίωση.


Το πράσινο αφήνει τον χρησμό του στο δάσος και η σαύρα έρπει επί τα αυτά
μες το μεσημέρι.

Η ησυχία γεννά ιδέες και χοϊκή αξίωση.

Το κυπαρίσσι αφήνει ίσκιο πράο πάνω στην πλαγιά.
Τίποτα δεν είναι εύκολο πλέον.

Γλυκές ώρες με θρόισμα αγκαλιάζουν τα περιστέρια που ελαφροπετάνε.

Τα βρύα καταπίνουν επικό φώσφορο.

Κουκουνάρια τσακίζονται ξαφνικά πέφτοντας κάτω απ’ τις ουσίες του ρετσινιού.

Μεγεθύνονται οι καθρέφτες και σμικρύνονται τα είδωλα..

                                                          12.1.2014




Απόψε είσαι αυτό που πάντα ήσουνα.





Στο κύμα της σκιάς αντανακλώνται η νύχτα και η ομίχλη.

Καταλαγιάζουν η νηνεμία και του τοπίου η εκμυστήρευση.

Απόψε είσαι αυτό που πάντα ήσουνα.

Βουβή ώρα βουβή προσευχή-μόνο
να καίγεται από προσμονή η ιλιγγιώδης ταχύτητα των προσδοκιών.

Κάτι δεν πάει όπως πρέπει καλά όταν νυχτώνει και η νυχτερίδα εγκαταλείπει το φρίκης τσαρδί της..

                                                     12.1.2014




Σκηνικό..




Σκαλωσιές που φτάνουν ως τον ουρανό
Λόγια λιγνά και αέρινα, λόγια σωσμένα
Μέσα στην αστραπή και κάτω από της βροχής τις εξάψεις..
Γυαλίζουν τα αλουμίνια, τα κτίρια είναι διοπτροφόροι γίγαντες
Που κοιτούν κατάματα τον ήλιο.
Το μικρό κορίτσι στάθηκε κάτω από την μαρκίζα
Και χαμογέλασε. Κοιτάξτε είπε, ισορροπώ
πάνω σε μια ψιχάλα!
Δεν φυσούσε καθόλου. Ο αποβροχάρης ήλιος χτυπούσε παλαμάκια.
Η μέρα γελούσε. Πέρασε μια μεσόκοπη μ’ ένα ποδήλατο σε χρώμα βυσσινί.
Οι αχτίνες του γυάλιζαν. Οι τζαμαρίες γύρω γυάλιζαν.
Το κινητό χτυπούσε. Με καλούσες από το πουθενά μιας κατάφασης και ζητούσες ρέστα συμπάθειας τώρα που όλοι βαδίζουν μην ξέροντας
κατά που να κατευθυνθούνε..




16 Ιανουαρίου 2014

Το νερό..





Από τον μακρινό δρόμο των σύννεφων
έρχεται το κορυφαίο νερό, οι αγκύλες του
χωρούν την ατασθαλία των φωνηέντων
της υγρασίας
που γανώνει τα φυτά
με τις δροσοσταλίδες του πάθους.
Το νερό εγείρεται μες τον μαχαλά του Ιανουαρίου
είναι αποστομωτικό για όλα τα επιχειρήματα
το νερό είναι ένα δρεπανηφόρο άρμα ανίκητο, που χλευάζει
τις παραταγμένες ταξιαρχίες της αποξηραμένης τάξης.
Όταν μιλούν οι φούριες του
το νερό είναι η ορδή των βαρβάρων που κατατροπώνει
τα πάντα
ανίκατε μάχαν -α το νερό!
Ζεύει όλες τις τσαχπινιές πάνω σε μια σταγόνα
σιγανής ψιχάλας..


ίσως ο πιο αθώος δοσίλογος





Σκέφτομαι τις λέξεις σαν ένα μυστικό που πρέπει να σας καταμαρτυρήσω-
ίσως ο πιο αθώος δοσίλογος
που στολίστηκε πέρλες των λέξεων και σχημάτισε
όνειρα από οικουμενική φαντασία.
Να που ο έρωτας για τα πράγματα στιλβώνει την πραγματικότητα –
χλεύη έχουν οι αμαθείς για το υπερβατικό κουδουνάκι
που προειδοποιεί ότι ανοίγουνε, για να φανεί ο άγγελος,
οι ιδεατοί ουρανοί.
Ευτυχής είμαι:
Η τάξη που θέλω,
μου δίνει στίγμα μες τους καιρούς
και ποιήματα..


Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου