...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

23 Ιουνίου 2013

Όταν θα αναρωτηθούμε κάποτε



  

Κλείνω τα πάντα – ο χρόνος μόνο με καταπιέζει.
Όταν θα αναρωτηθούμε κάποτε για όλα,
θ’ ανακαλύψουμε την προδοσία μα θα είναι αργά-
βελάζει, αν είναι πονηρός πολύ, ο λύκος.
Κι εκείνοι που συνέργησαν για το κακό,
έπραξαν την αγχόνη μας και άντε πιάστους..
Μόνο το αποκαΐδι μένει απ’ την φωτιά που έκαψε τα πάντα
και το χρώμα της οργής
που δεν εκφράστηκε.
Πέθαναν μέσα μας οι εκμυστηρεύσεις.
Ιδιωτεύουν οι σκέψεις μας   
και πουθενά δεν βγάζει.
Αντέδρασε μυρίζοντας το δεντρολίβανο και με νηφαλιότητα. Αν θα βρεθείς
Στο πεζοδρόμιο της ιστορίας, έχε κατά νου ότι
για μία πίκρα πάντα θα σε προορίζουν-
Και θα σε θυσιάζουνε ασύστολα..



αρχαίο λιμάνι της Κορίνθου





Κάτι στεγνά φωνήεντα που τα αποξηραίνει κι άλλο ο ήλιος
Κυριακής δρώμενα, στο αρχαίο λιμάνι της Κορίνθου, παίγνια
Της σκιάς με την σκιά.
                                    Και ο φίλος που κολυμπώντας κουβεντιάσαμε για της ζωής
Το πανηγύρι· και ο φίλος που κάναμε τα ίδια όνειρα με τα παλιά,
Κυνηγά την χίμαιρα σαν μια ωραία πεταλούδα.
Αντιλαμπίσματα και τα νερά που στραφταλίζουν γαλανά
Και πράσινα- χορός των τερπνών μου οράσεων.
Βρίσκω τον άκυρο χρόνο και τον προσθέτω πάνω στον κορμό της νέας ροδιάς
Που με τα ρόδια της γυαλίζει ευχαριστημένη.
Κάνει την προσευχή του ο αέρας. Μια γάτα κυνηγά την ουρά της.
Η σελίδα γεμίζει καπνούς απ’ τις ταβέρνες και λουόμενους..

                                                                     Λέχαιο 23.6.2013 


                                                                       


Στα εγκόσμια κόσμια σπαταλήθηκες!


96.

Κοίτα τώρα:   
Γαλάζιος ο αέρας και τα γαρίφαλα κόκκινα

Και χάλκινο το δειλινό που γράφει κάπου
Πέρα μακριά στην θάλασσα την μελωδία του.

Έχεις μιαν εξουσία μνήμης κι όνειρα-
Θα σε φτάσουν να πας ως την άλλη ζωή.

Στον καθρέφτη είσαι αλλά δεν είσαι εσύ-
Είναι ο άλλος.

Στα εγκόσμια κόσμια σπαταλήθηκες!

22 Ιουνίου 2013

Κινδύνεψε να γίνει νύχτα



Κινδύνεψε να γίνει νύχτα
Με συνείδηση κι όμως, φωτεινή
Ανάμεσα σ’ ασβεστολιθικά πετρώματα
και του σιδήρου τις αιχμές
Μετάλλευμα ανεκμετάλλευτο..

Κινδύνεψε να γίνει μέρα
Ματωμένος από τις λεπίδες των λέξεων
Κάτω από το φως του ήλιου
Ακριμάτιστος και θύτης σε όλα..

Κινδύνεψε να γίνει πορφυρό λουλούδι
που παραδέχτηκαν οι ώρες την χοϊκή ομορφιά του
Κινδύνεψε να μείνει από φωνή
Λέοντας με γαμψή προσωπικότητα
Που δεν του συγχώρησαν που αφέθηκε να σφάλλει..



Πρωινό εμβατήριο μέσα στο μάτι του ήλιου






Χαρούμενο μυστικό των υδάτων
Φωτεινό Κλαδί της Χάρης
Οι ζευγαρωτές ομοιοκαταληξίες των λουλουδιών 
σπουν με κρότο ροζαλί μες την έκπληξη
Γινάμενες εκατόφυλλα ρόδα..

Πρωινό εμβατήριο μέσα στο μάτι του ήλιου
Βαθυκύανο πάθος της θάλασσας
Στον αφρό των κυμάτων λικνίζεται
Η υπεροψία του αέρα..




Δώσε μου μια Μαρία κεχαριτωμένη και σου φτιάχνω πλάση όμορφη!




Για την θλίψη μου ωρύεται η πραγματικότητα.
Φοβάμαι που ζω μέσα στο έλεος των γεγονότων.
Τι σχεδιάζει ο λύκος για την κοκκινοσκουφίτσα του;
Ιδιοφυής είναι ο αέρας που ερήμην του αφήνει να ξετυλιχτούν οι πνοές των αφράτων λουλουδιών.
Μετά τις παίρνει και κινάει κατά τα μέρη της Ανατολής.
Γεφυρώνεται το άγνωστο με το κατανοητό λιλιπούτειο
Δέντρο. Η Φύση γιγαντώνεται. Εκκλησία καθ’ όλα.
Θρησκεύω με την ζέση που μια μέλισσα τρυγά
Νέκταρ και αισιοδοξίας τα νάματα.
Δώσε μου μια Μαρία κεχαριτωμένη και σου φτιάχνω πλάση όμορφη!




Στις παρυφές του ονείρου και του ύπνου…



Πάνω στα χέρια μου το σαπούνι έλιωνε με την λουλακιά του πέρλα και μύριζε
ο τόπος της λεβάντας την άνοιξη.
Γιόρταζε ποίημα το νερό!
Σάπφειρος σε πολλές αναγνώσεις. Λίγο
Έγειρα να κοιμηθώ· έξω
Τιτίβιζε ένα κοτσύφι
Ψάχνοντας το μέτρο μίας οκτάβας
Κι ο στίχος της μουριάς εισέδυε μες το απόγευμα.
Μια γνώμη που είχα για την μοναξιά εμεγάλωσε
Και μες τα ακάνθινα συρματοπλέγματα κατέληξα
Στις παρυφές του ονείρου και του ύπνου…

                                                 …\ 6\2013 


Η μέρα έχει πάντα την τροχιά της.




Η μέρα έχει πάντα την τροχιά της.
Λίγο πιο προβλέψιμη από το τίποτα της ματαιοδοξίας που έχουν οι άνθρωποι.
Ψυχραίνει λίγο και ανατριχιάζει η προβιά της
Σαν ζώου που ξαφνικά για κάτι φοβήθηκε.
Ο Βόλος είναι μυθικός όσο οι αργοναύτες του
Που κινούν για μία νέα ουτοπία.
Η γραφή μου με τον συννεφιασμένο ουρανό πάντα ταιριάζει.
Κοιμάμαι- ξυπνάω· το όνειρο που συνθέτουν οι επιθυμίες μου
είναι ένα κάτοπτρο που συνουσιάζεται με των πραγμάτων την απουσία…

                                                       Βόλος   2.6.2013 





Θα ξημερώσει μ’ έναν φάρο ονείρου στο ιδρωμένο μαξιλάρι σου.



Κλείνει ένας κύκλος κι η γραφή μένει με τα δυσεύρετα να πράττει
μαγικές ισορροπίες κάτω από των αστεριών το φως.  
Ο έρωτας που έχουμε εχάθη’…
Σκλαβιές παράξενες εγγένησε η ζωή.
Τα που είπα όπως το ήθελα ποτέ δεν ερμηνεύτηκαν.
Οι άλλοι είναι έτοιμοι να σε πυροβολούν.
Προσιδιάζει του θηρίου η συμπεριφορά κι όμως, στον άνθρωπο.

Θα ξημερώσει μ’ έναν φάρο ονείρου στο ιδρωμένο μαξιλάρι σου.
Ουσίες που σε βύθισαν στην παρακμή θα σε απομακρύνουνε από τις εύστοχες
απαντήσεις.
Τι ταξίδια να σου πω και τι εσύ κι άλλα να κάνεις
που η πολιορκία της πραγματικότητας είναι για όλους άλυτη; Μόνο
καταφεύγω καταφεύγεις στων λέξεων την θάλασσα κι έτσι
αποδαιμονίζεις την οικτρή φυλακή που σου ορίζει η μοίρα
να θέλεις το Λευκό και της μαυρίλας το γραμμένο ο ορίζοντάς σου να διέπει.







21 Ιουνίου 2013

Πώς να αφαιρέσω το συναίσθημα απ’ την φωνή;



Μια οργίλη περίπτωση φωτιάς όπως θα προχωράει το βράδυ
Και λούζει ο αέρας τα μπαλκόνια με ζέστη
Και το απόγευμα που γάνωσε τις μάντρες με το ηλιόφως
Κουδουνίζοντας τα γεράνια και οι ιβίσκοι κάτω απ’ την κληματαριά
Σχεδόν μέσα στο άλλο όνειρό μου-

Ξεραίνονται οι φωνές νυστάζει η κοπέλα
Φιλήθηκε στο στόμα της γλυκά και ο έρωτας την διάλεξε
Να την μαλαματώσει.

Παίζει σιγά η μουσική- η θεία μου στην άλλη άκρη του πλανήτη υπάρχει
Κλαίει κάθε που της μιλάω στο τηλέφωνο- κι εγώ
Πώς να αφαιρέσω το συναίσθημα απ’ την φωνή; Ζω

Με αναμνήσεις και συγκρατημένος
Κάτω από το αδιάφορο της ζωής μου σεντόνι
Που με σκεπάζει και δεν με σκεπάζει..







Είναι κι ο θάνατος ωραία γιορτή


Κάποια στιγμή αυτό και κάποια στιγμή το άλλο
Κάποια στιγμή το κόκκινο και κάποια στιγμή το κίτρινο
Κάποια στιγμή ο φτωχός και κάποια στιγμή ο πλούσιος
Αποσπασμένα όλα σαν οι ρόλοι στης ζωής το θεατράκι.

Φώτα φανταχτερά και φώτα νυσταλέα
Φώτα ευώνυμα και φώτα δεξιά
Σαράντα παρασάγγες σαν κοντά στην κάθε μας ανάγκη
Κι η πολιτεία που την θρέφουμε με αίμα, κωφεύει.

Περνάει ο νεκρός, αδιάφορος πλέον για όλα-
Η κηδεία ωραία σκηνοθετήθηκε-
Είναι κι ο θάνατος ωραία γιορτή
Ιουνίου στις είκοσι και μία που όλα
μες την μελαγχολία μπατάρουν..



Ποίηση σε μικρά κομμάτια χάρτου




Έτσι ο Ιούνιος βαδίζει κι έτσι
η μέρα που μεγάλωσε ασφυκτιά
απ’ τα χιλιάδες μυγάκια.
          Ντελικάτα λογάκια του βασιλικού ζουν
          μες το ντροπαλό σκάφος της γλάστρας
          που πλέει κατά το απόγευμα.
Αρώματα απλούστερα απ’ το μετάξι.
Σπινθήρες μιας γουλιάς
νερού που ανάβει σαν ευφρόσυνη αόρατη τσακμακόπετρα.
          Ποίηση σε μικρά κομμάτια χάρτου,
          ευκολόπεπτη
          και να την πιείς
          σαν μ’ ένα κοχλιάριο, πριν γίνει
          ανυπόφορο να ζεις και το πολίτευμα των λίγων να υπομένεις..





20 Ιουνίου 2013

Πολλά λειτούργησε μέσα μου ευθυδικώντας ο Σικελιανός.



Ο ίσκιος του δέντρου πέφτει πάνω στην πολυκατοικία και τα κλαδιά του είναι σαν χέρια
που βαστούνε, απ’ την ουρά του, τον άνεμο.
               Ένας ήχος ήσυχος σαν σιγανή σφυριγματιά και κανονίζονται όλα να μου αρέσουν.
               Απόψε.
                            Πολλά λειτούργησε μέσα μου ευθυδικώντας ο Σικελιανός.
                     Πουλιά τιτιβίζουν και ο ήλιος κρατάει ακόμη ανοικτό το νομισματοκοπείο του.
                                                       Μια άρπα αόρατη βοηθά τις αιθέριες συνευρέσεις.
                                                              Το καθετί έχει, σαν πάντα, δύο όψεις.
          Να σου χρωστούν αγάπη αν μπορείς και φρόντισε.
                                                        Όμοιος τω ομοίω αεί πελάζει..






Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν




Η γυμνή σελίδα ενός τριαντάφυλλου
Μες τον πρωινό αέρα
Αφήνει να πλανιέται το άρωμα-

         Και η μέρα προχωρά          
         Διδασκαλική και αποφασισμένη
         Να νικήσει σε όλα-

                         Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν, είσαι μια προσευχή
                         Χωρίς αποδέκτη-

                                      Μόνο τα μάτια σου που βλέπω να σπινθηρίζουν
                                      Σαν τα κάρβουνα μιας φωτιάς, μόνο τα μάτια σου
                                      Αναπαριστούν το θεϊκό παιχνίδι
                                      της Δημιουργίας..




Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου