Ο ΡΕΜΠΩ..

 

Είναι ο Ρεμπώ στο σκοτεινό σπίτι

του μυαλού βάφοντας

με φως τις ανυπόταχτες επιθυμίες.

Κατεβαίνει ολομόναχος στην έρημη παραλία:

Ένα παιδαρέλι φερμένο από όνειρα- κι ωστόσο

ούτε στα όνειρά του δεν χωρά.

Ένα παράξενο παιχνίδι

λέξεων κι ένας λαγός

όπως πετάγεται ανάμεσα από την άγρια βλάστηση -εκεί

όπου μετά από την ξαφνική βροχή όλοι νομίσαμε ότι η ποίηση θα πάψει.

Μ’ ένα καπέλο ψάθινο, φιγούρα

άλλων καιρών

Αρσενικός και θηλυκός, άντρας

και παιδί, παιδί

και άντρας- παίζοντας

ανάμεσα στους ρόλους.

Κάποτε τον βλέπω που αποχωρεί

Φεύγει και πάλι προς την μεριά του αλλόκοτου εαυτού και φαίνεται

αινιγματικότερος- κρατώντας

Ένα καλάθι ψάρια ποταμίσια και μία ωδή

σε μια ολόφρεσκη απ’ την βροχή μητέρα- Φύση…

4.3.2009

Του Ναβαρίνο μνήμη τότε και μετά…

Στην πρωινή γυαλάδα κανένα φάντασμα δεν ανατέλλει

Στον κόλπο του Ναβαρίνο

Και στο τοπίο μία ζωηρή ελιά

Είναι η επωδός σε όλα

Θου Κύριε πόσο αλλάζουν κτήτορες οι τόποι

Κι όμως, σε κανέναν ποτέ δεν ανήκουν!

Τι να μην πω και τι

Να πω; Βραχυκυκλώνουν οι αντένες μας και νάσου

Που εμφανίζεται ο πορφυρογέννητος!

Βυθισμένα στα σπλάχνα της θαλάσσης

Ματωμένα πάμπολλα πλοία-

Ο ήλιος τα τρυπά με την τσουγκράνα λόγχη του.

Κοιτάζω!

Αυτοί που νύσταξαν πάνω στα καταστρώματα

Κοιμούνται κάτω απ’ το νερό.

Μπαρκάραν για την άβυσσο.

Τώρα μια ησυχία επικρατεί

Μεγάλη.

Και μες τον κόλπο η μνήμη με την Ιστορία παντρευεται και

Την λησμονιά.

Η Πύλος

ένα δάκρυ

στον οφθαλμό του φεγγαριού.

Τα βράδια στολισμένη σαν γερόντισσα που καπετανεύει

Και στα ρηχά και στα βαθιά. Ώχου

ο πόνος μας για λευτεριά βάθος που έχει!

Πατάω την αρβύλα μου στον λασπωμένο δρόμο-

Και ξέρω πόσο ταξικά πουλιέται το τομάρι μου·

Με συμπληρώνει η ορμή μου·

Τώρα γελώ με αντιφάσεις και με καταφάσεις·

Πατρίδα για τα κείνα που δεν ξέρω έμεινες με ρίζες μαραμένες

Και που παλεύεις χρόνους τόσους ούτε και λευτερώθηκες·

Γυαλίζουν όλα μες την πρωινή ευδία,

Γυαλίζουν και αμφισβητούνται·

Οι ναύαρχοι πάταξαν μια φιλοδοξία,

Οι αρχηγοί των αρχηγών νίκησαν και ναυάγησαν·

Στην πρωινή γυαλάδα κανένα φάντασμα δεν ανατέλλει

Το Ναβαρίνο στέκεται εκεί και τραμπαλίζεται:

Αδιάφορο και αντιφατικά ευτυχισμένο!...

22/12/2022 Πύλος..

Ανοικτό πλατειάζον λεξιλόγιο

 Ανοικτό πλατειάζον λεξιλόγιο

Αδειάζει τα νοήματα σωρηδόν μες το αειφόρο χωράφι της γλώσσας

Ένα φως επάνω του φιλολογεί και σπιθίζει

Κάνοντας προσιτό το διάστημα

Κάνοντας υποφερτή την μοναξιά….

Οργάντζα μ’ έναν κόμπο και μια συλλαβή…

Με μια όψη καθαρού νερού έρχονται οι μέρες-

Οσμίζομαι στην σιωπή τους το αρχέγονο μαρτύριο·

Αυτό που εκβάλει στην πραγματικότητά μου

Είναι ένα φωνήεν τσαλακωμένο·

Σίγουρα δεν είμαι ο ‘’υπερβάλλων’’-

Είμαι ακάνθινος όπως μια εσωτερική προσευχή-

Όπως εύθρυπτο είναι το καθετί

Έτσι το όνομά μου σβήνεται μες τους αιθέρες-

Άδω κομίζοντας νεύματα και χειροκροτήματα

Για τον εργάτη ενός αδιάκοπου μόχθου·

Πού να καταλάβει ο προύχοντας πόσο ψυχή καταναλώνει

ο φτωχός για να επιβιώσει!

Αγαπώ μια τριανταφυλλιά

Ένα κλωνάρι του βασιλικού, ένα

Δασύ γαρίφαλο που σπιθίζει και

με νιώθει που το νιώθω!

Πύλος 20/12/2022

Λόγος περί περιστροφής της γης και λόγος για τον Έρωτα…

 

Από τους λόγους που εφευρίσκω ως τους λόγους που θα πω,

Ακολουθώ τυφλά έναν συλλογισμό μου:

Είναι η νύχτα

Οδηγός και εμπνεύστρια·

Εδώ κι εκεί,

Σπαρμένα φωνήεντα

Που κωλυσιεργούν μπροστά στον χρόνο που τα κάνει

Να φαίνονται κρουστά ενώ είναι άμεμπτα ολοστρόγγυλα

Και κλειστά

Σαν ένας κρίκος σε αλυσίδα- ναι·

Υπάρχει ζοφερό κενό ανάμεσα στις συγκινήσεις και τις ουτοπίες,

Οι λέξεις το επεκτείνουνε,

Μηχανικά στηρίζονται οι έννοιες στην καθαρή πλατφόρμα της γραφής,

Γυρεύουμε ατσάλι και σε ντενεκέ το καταλήγουμε

-Οι ανόητοι δεν θα σκεφτούν και θα μας κοροϊδέψουν-

Εκείνοι δεν λογάριασαν ποτέ τι είναι να σε νοιάζει πώς ο κόσμος περιστρέφεται

Με τόσες λύπες φορτωμένος, τόση ανασφάλεια,

Τόση πια αγωνία, τόσον βιοπορισμό

Και να ζητάς να μην χαθούνε μέσα στην περιστροφή του

Τα ποιήματα που έγραψες για να εκφράσεις τις ψυχές και τον Αρχιερέα Έρωτα

Που προκαλεί σεισμούς και όλα τα ενώνει

Δυνητικά…

5/12/2022

Αεί…

 

Ο χρόνος είναι βάναυση πληγή! Πότε ανθίζει η τρυφερότητα

και αφήνει στίλβωμα κραταιό πριν από μια ωραία

Παραμυθία;

Βιώματα που διευθύνουν την ζωή μας,-

Πόσο ερήμην μας τα γεγονότα εκτυλίσσονται;

Ε ρε θεότητες που αμφισβήτησα κι όσο γερνάω

Ζω με αόριστες γραμματικές και με αχόρταγες προθέσεις…

Κάποτε ίσως απηχώ ιδέες που με ντεραπάρουν·

Λατρεύω τον παράδρομο κι εκτροχιάζομαι στον δρόμο·

Αχ Μαρία μου πόσο ασωτεύω

Και ζεύομαι ελεεινούς καημούς, κερδίζω

Όπου χάνω, αναθράφηκα

Μες σε αναρτημένες σιωπές- και μου αρέσει-

Μόνος μου είμαι κερδοφόρος ουρανός

Που εκπέμπει στίχους ως το άπειρο

Παράξενα ο ίδιος ζω…

Αεί…

4/12/2022

Παράξενος που είναι ο έρωτας!..

Ωραία που συμβαίνει η θάλασσα κι η επικοινωνία μας!

Ο βυθός του ματιού και το γεμάτο φεγγάρι

Η νύχτα η πασίδοξη και το σώμα σου μες τα σεντόνια

Το φιλί το καυτό και η λάμα του μαχαιριού η δίκοπη

Ωραία που συμβαίνει να απουσιάζεις

Κι όμως να είσαι εδώ, μέσα μου, κάτω από του κρανίου μου τις ραφές!

Ωραία που είναι να σε φέρνει η Ποίηση

Εδώ, κοντά μου, σαν μια αινιγματική φιγούρα που πασχίζω

Να την κρατώ ζωντανή

Διψασμένη για έρωτα

Να με εξουσιάζει

Όπως συμβαίνει το αίνιγμα που δεν λύνεται

Και η νύχτα η παρηγορητική και η μία και μόνη

Που εντός της όλα είναι βατά και υπερούσια

Μελωδικά και που υπάρχουνε όχι!

Εωθινό και βάλε…

Σπαραχτικά το φεγγαρόφωτο πάνω από την νύχτα μελωδεί των φυλλωμάτων·

Οι αξίες όλες εξαργυρώθηκαν·

Ό,τι θρησκεύουμε είναι από ανάγκη

Ή μήπως από φόβο; Ποιός αντέχει

τον θάνατο; Τρέφουμε

Αισθήματα που συγκλονίζουν,

Κι εκεί που εγκιβωτίζεται το φως μέσα στο πλαίσιο μιας χαραυγής

Ένας δρεπανηφόρος ήλιος προβάλλει

Αήττητος!

Αγνό που είναι τώρα το πουλάκι που ξυπνά και στέκει

Πάνω στο δέντρο στην κοιλάδα και αφήνει

Έναν γλυκό κελαηδισμό να μας ανοίξει

Άλλους ορίζοντες!

Αγνό που είναι!

Και τα προάστια που αφήνουν πίσω τους την θλίψη

Και πάνε αποφασισμένα προς την Πράξη την κατάφωρη- πόσο καλά!

Σκορπίζει σαν μπουχός η ματαιότητα.

Κι εμείς με ιδεολογίες ζωντανές

Πιστεύουμε ότι θα τα αντέξουμε όλα,

Πιστεύουμε πως είμαστε αθάνατοι-

Μέσα στην ανθισμένη χαραυγή.

3/12/2022 Αθήνα.

Απ’ του σφάλματος την κόψη…

Το φεγγάρι μου υπόσχεται παραμύθια

και η νύχτα αντιπαρέρχεται·

Σε χρόνο μηδέν,

ο διάκοσμος είναι πλημμυρισμένος με φώτα

που καγχάζουν αδιαφορώντας

για τους εγωισμούς μας·

Α άστρο με πλάνεψες,

μυστικά μου κρατάς πάντα κρυμμένα!

Έσω η φυλακή μου κι έσο

κι εσύ μία ανάμνηση

πλέον·

Τι θέλω τις φιλολογίες, τρικλοποδίζουν

και χάνουν τα νοήματα όλα;

Στένεψα την αναπνοή μου για να βγω σε μια ραχούλα επάνω και να δω

το απέναντί μου διακυβεύμα…

Να που όμορφα πάλι θα σφάλω!

μηδενικο...

 Ίσως δεν βλέπω πια όσα θα έπρεπε· ερευνώ αγγίζοντας ένα άλλο βάθος· είναι η καταβύθιση σε ένα απρόσμενο κρησφύγετο του εαυτού που κάνει δύσκολο το να το δεις και να το εκφράσεις· όλο το πεδίο που ανακαλύπτω είναι μια φωταγωγία που σβήνει ξαφνικά και αν είδες κάτι το είδες· αυτό που μας λείπει είναι μια φροντίδα να είμαστε εφευρέτες κι όταν από πενία δεν έχουμε καμία δυνατότητα να καινοτομούμε. Αχ ρε βόλεμα που μας έφαγε και δεν ξεκεφαλώσαμε ποτέ μέσα από αυτό το τέλμα της ματαιοδοξίας!

Μικρός εσώτατος απολογισμός!...

 

Κάθομαι κάτω από τον ουρανό και εκφέρω τσιτάτα συναντήσεων-

Ο ουρανός μου θυμώνει, έχω υπερβεί όρια και όρια..

Πια δεν ορίζω

τις συντεταγμένες,

Έχω καρφωθεί εμμονικά στο Πουθενά,

Λαχανιάζω

Και ανηφορίζω κατά το Μέγα Ψεύδος: είναι ένα Τίποτα

οι θεωρίες μου.

Ξιφασκώ με την ‘’ανάγκη’’, αυτός είναι ο τρόπος μου, έτσι

Διάγω τον βίο,

Και το αποτέλεσμα ‘’μηδέν’’ κι από μηδέν

πιο μηδέν, όταν

τα βάζω όλα κάτω και μετρώ

τι έδωσα, τι πήρα, τι μου μένει,

Αφιερώνομαι όμως -και με ευχαριστεί-

Στον όμορφο Σκοπό μιας μαργαρίτας

Που θάλλει λες και έχει έρθει η Άνοιξη

μες την κλειστή καρδιά μου!