[ Σαν ένα χνούδι στην χαραμάδα του Χρόνου η λύπη μου παρασέρνεται για να χαθεί.]

 Σαν ένα χνούδι στην χαραμάδα του Χρόνου η λύπη μου παρασέρνεται για να χαθεί.

Ωριμάζει φαίνεται η μελαγχολία μου, θα σβήσει.

Νιώθω να με καλουπώνουν οι σκέψεις όπως έναν μοναστηριακό καλόγερο ο όρθρος και η προσευχή.

Αιθέρια ζω για να με γδύσουν οι αιώνες:

με ντύσουν με σάβανο σεμνό.

Είναι διάχυτος ο πόθος μου για να με παραδώσει στην ερωτική

Άνοιξη. Λογαριάζω και λογαριάζω

και επαναλαμβάνω ευτυχίες που κυνηγώ…

Ο απωθημένος εαυτός μας…

Πίσω από την σκονισμένη μνήμη είσαι η κάψα και η λαχτάρα μου, η γύμνια

Που σε φέρνει κοντά μου

Ξεκλειδώνοντας όλες τις φυλακές.

Είναι το πριν και το μετά, η παράξενη έλξη

Απ’ την οποία ποτέ δεν ξεφύγαμε, είναι η τρανταχτή πορεία

Ο έρωτας να στρέφεται προς τον ίδιο εαυτό του

Όταν τα σώματα είναι μακριά και κοντά.

Περπατούμε και είναι σκοτάδι πυκνό-

Και το αντιπαλεύουμε, το εκμηδενίζουμε, το κάνουμε σκόνη

Ψάχνοντας μέσα στον καιρό τον απωθημένο εαυτό μας

Τον ερωτευμένο δωσίλογο..

Πρωινό κρεσέντο της Κυριακής…

Μέσα στα μπλε μάτια του ενστίκτου σου

Κινείται ο Βόσπορος της ηδονής·

Ζώντας στα τιποτένια παραμύθια μας

Βρίσκουμε να μην μας χωράει ο τόπος-

Ο τόπος έχει αίνιγμα κι υποταγή·

όσο ψάχνω τόσο δεν μου αρκούν οι αποδείξεις που κατέχω,

Και οι στιχομυθίες μας επάνω στο κορμί της μέρας , ραγισμένο γυαλί.

Με φούρια φτάνω στα φαινόμενα του λεξιλογίου-

Ίσως για να μ’ αμφισβητούνε και να τα αμφισβητώ·

Πάντως και σθεναρά εργάζομαι και

Δίνω στα πάθη μου αξία·

Εκπέμπω λέξεις και μου επιστρέφεται η ιερότητα ενός συνόλου

Που η θρησκευτικότητα των ουρανών συνέταξε…..

13/11/2022

έργο του Νταλί...

Πόλεις..

 

Stratis Parelis

23 Αυγούστου 2017  · 

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Οι φίλοι σας

Από το Αίγιο ως την Ακράτα

Μία ανάσα είναι ο δρόμος. Κι η Ήλιδα

Γρατζουνισμένη από τον ήλιο σαν

Οι βραγιές της να έρχονται απ’ την προϊστορία,

Αφήνει ένα σύννεφο επάνω της να παίζει

Κινδύνους και πρωτοβρόχια.

Η Τρίπολη βοά μες το οροπέδιο και η Καλαμάτα

Τα πόδια της απλώνει μες την θάλασσα γυμνή σαν μια κοπέλα

Που ερωτεύτηκε τον γελαστό αφρό. Η Σπάρτη

Κερνάει τον Ευρώτα της λακωνικά τριαντάφυλλα, η Πάτρα

Βυζαίνει φως από τα λαγαρά βουνά που την νανούρισαν

Κάτω απόναν μεθυσμένο ουρανό. Η Κόρινθος

Πλατύφυλλη κι έως τους αμπελώνες

Κερνάει από αμφορείς που γέμισαν με ιστορία. Το Λέχαιο

Δείχνει το αρχαίο λιμάνι του και το Άργος

Κοιτά που η δυναστεία η βασιλική περάτωσε. Οι Μυκήνες

Ζητούν του Αγαμέμνονα την πόρπη

Την χρυσή και τον πορφυρό κραυγαλέο χιτώνα

Εκείνου που όλα να του ανήκουν θέλησε. Η Επίδαυρος

Αφήνει στα ψηλά της σκαλοπάτια

Του θεάτρου ν’ αντηχεί ένα χορικό από μιας τραγωδίας το μαράζι. Η Μεσσηνία

Πολεμά με την εύφορη γη της το κλάμα

της τώρα πατρίδας. Η Τριφυλία

Όρθια μες τον εγωισμό που της πρέπει

Μισοκοιμάται αφήνοντας ν’ ακούγεται η κάψα της

έως του Σεπτέμβρη την αγρύπνια..

Τρία ποιήματα

 

Γράφει ο Στρατής Παρέλης // Τα ποιήματα του Fractal 

 

 

 

 

Νόηση και έννοια του υπερβατικού…

 

Φωνή φωνούλα χαράματα που αναγνώθω την ομοιόμορφη μελαγχολία των δέντρων·

Λυγίζει όπως η μουσική μιας φυσαρμόνικας που παίζει

Ένα παιδί στην πίσω αυλή των θαυμάτων.

Ξαφνικά όλα είναι αστραπή και έχουν διάρκεια.

Ο καημός μου διαχέεται στα γαλανά σύμπαντα.

Πέρα από μύθους- είμαι εγώ κι εσύ που σκαρφαλώνουμε στο άγουρο μελάνι της εκμυστήρευσης.

Με ευθεία φλογισμένη ώσπου

Να γίνει η τεθλασμένη των παθών.

Κι εκείνο το μετάξι του ορίζοντα άκαμπτο και ουσιώδες

Μας σταυρώνει και μας προτρέπει σε μια αποκαθήλωση

Και μιαν Ανάσταση να αποδείξουμε πως η ψυχή σε όλα αντέχει!

 

30/10/2022

 

 

 

Της απόφασης και της εντολής..

 

Στις ουτοπίες μου υπήρξα ακραίος

Σαν ένα απόλυτο βιολί·

Ψιθύρισα τα γεγονότα

Ξέφτισε ο ντουνιάς στα μάτια μου

Λύγισε σαν πυρακτωμένο σίδερο

Ένιωσα τους νεκρούς που σιγανέψανε

Να μου μιλούνε πίσω

Από την μάντρα του κοιμητηρίου που κραδαίνει

Το σκούρο κυπαρίσσι της ώσπερ θανάτου

Κάλεσμα.

Τίποτα δεν θα αντισταθεί στον ήλιο

Μόνο η μουσική θα πει και τούτα τα καθέκαστα

Και κείνα που δεν τα γνωρίζω.

Μπαίνει η μελαγχολία από μια χαραμάδα στην ψυχή μας

Αλίμονο πολιορκεί τα μάτια μας

Κι αυτός ο ήχος από τα φυλλώματα που τρίζουν

Τι πικρός!

Καίει η καθεμιά κατάληξη που μας αγνόησε

Η κάθε έννοια καίει που δεν την μεταγλωττίζουμε

Είναι η εποχή του σκότους και της παρακμής

Λατρεύω μύθους και ξανοίγω στα βαθιά πελάγη…

 

 

 

Φρεσκάρισμα στα χρώματα του ήλιου…

 

Γυμνή η μέρα

Και επιφανής. Άσπιλα πουλιά πετούν αγγίζοντας την

Χαρά. Μηδενισμένο το βάρος τους- σαν όρθιοι καπετάνιοι

Που παραπλέουνε στην αττική γαλήνη.

Και μια μαγευτική αυταπάτη

Τοκίζοντας την πλησμονή των δέντρων

Αφήνει ψίχουλα ζωής επάνω από τα κοιμητήρια

που ο ύπνος των κεκοιμημένων

Σφαλίζει όλη την πρόσβαση στο όνειρο.

Είσαι ή δεν είσαι εκεί, ξεσκίζοντας

Την πραγματικότητα για μια φερέγγυα λύπη

Αδιάφορον!

Και οργανώνεις αντιφάσεις που δεν θα ‘’σου βγούνε’’, ή κιόλας

Να ζεις φιλοσοφώντας ανισόρροπα, ενώ

Για μια πατρίδα καθυποταγμένη κατορθώνεις

Να ζεις ανάποδα, στον ρου της Ιστορίας τον αμετάθετο!

 

28/10/2022

Αράχωβα…

Υψωμένη Αράχωβα

Σπουδαία πύλη του ουρανού

Πασχίζεις με υψομετρικές γενναιότητες

να βγεις

Κάτω από του Παρνασσού την αψάδα

Ακούω τα ντουφέκια σου

Σμιλεύει χίμαιρες ο ριψοκίνδυνος Καραϊσκάκης

κρατάς του Έλληνα καταγωγή

Πλέεις

Στον όγκο του ωραίου φεγγαριού

Μπλεγμένη με το μέλι ηλιαχτίδα!

Ανασαίνεις και νιώθω το θαλερό λαχάνιασμά σου

Το φως σε κόφτει απροσμέτρητο

Τσούζει επάνω σου ο χιονιάς

Είσαι το πλουραλιστικό παραμύθι του κόσμου

Σου ψιθυρίζει η παρακεί Πυθία

Λόγια και λόγια για να μην σε πάρει ο ύπνος

ποτέ

Μες την τσιγκούνικη αιωνιότητα…

Και τούτο το γειτόνιασμα αχτένιστη να παραδίνεσαι μες το τοπίο

Είναι η δόξα σου η παντοτινή·

Στερέωσες τα μάτια σου στην γαλανή ικμάδα

Και ποντοπόρησες τώρα και πάντα μες τον ουρανό…

9/11/2022

[Κάθε θρίαμβος έχει ένα ντενεκεδένιο μηδενισμό·]

 Κάθε θρίαμβος έχει ένα ντενεκεδένιο μηδενισμό·

Να περπατάς πάνω σε λερωμένα σανίδια και να σε ζώνουν οι φιλοδοξίες σαν οι γλώσσες μιας καταραμένης φωτιάς

Που ‘’δεν παίζει’’…

Βαρέθηκα να φλυαρώ κάτω από ανώριμα φεγγάρια.

Σπουδάζω την νύχτα, την κάθε νύχτα που κουτσομπολεύει την μεγαλοσύνη του ουρανού.

Καθεύδω μέσα στην αόριστη υγεία του σκοταδιού.

Φουσκώνω στήθος από ανθισμένη κατάνυξη…

[Καταγίνομαι με την ειδή των πραγμάτων την εξωπραγματική-]

 Καταγίνομαι με την ειδή των πραγμάτων την εξωπραγματική-

Λιποθυμούν στα χέρια μου σαν να φτωχαίνουν,

Δεν μιλούν, συνουσιάζονται με το νόημα που υποκρύπτουν

Πριν φθαρούν ολοκληρωτικά και με βάλουν σε κορυφαίους μπελάδες.

Με μαχαιρώνουν πισώπλατα, λες και με μισούνε που τα περιφρονώ,

Αυτά αιωνόβια κι εγώ ο ταλαιπωρημένος θνητός

Που πάνω τους γραπώνομαι να ζήσω…

Ανοίγω και κλείνω την θύρα.

Παράθυρο ηλιόδοξο με βάζει στα κρυφά παιχνίδια της αγάπης.

Μόνο αυτό κρατώ από τα Αόρατα που δεν μπορώ να ερμηνεύσω.

Και όταν θέλω να ησυχάσω στον ναό του δίκαιου μεσημεριού

Με πραγματώνει ευτυχισμένο η κορυφαία της σκέψης μου ηλακάτη…

[Κλείνοντας την μοναξιά σε ένα ντελικάτο κορμί άνθους-]

 Κλείνοντας την μοναξιά σε ένα ντελικάτο κορμί άνθους-

Και με αθρόα φωταγωγία επηρμένος για να στιγματιστώ·

πέφτω ολόβαρος στον εκμηδενισμό μου,

Γλυκύς γλυκύτερος από το πρέπον, δυστυχώς-

Και έχοντας την αίσθηση πως ποτέ δεν πεθαίνω,

Μόνο καμπυλώνομαι σαν ένα μαθηματικό έρεισμα που σκορπά ηθικότητες διεσταλμένες,

Ακουμπώ τον πόλο τον σίγουρο του Νοτιά

Και υγραίνω το ατμοσφαιρικό ‘’γεγονός’’ με την παρουσία μου και της ηλικίας μου

την συμβατικότητα…

[ Όταν έμαθα την σιωπή έμαθα και την ζωγραφική των λέξεων.]

 Όταν έμαθα την σιωπή έμαθα και την ζωγραφική των λέξεων.

Γκρεμίστηκαν τα σοβαρά παραπετάσματα.

Οργανώθηκε καλά η μέσα μου γαλήνη.

Κι έτσι αγέρωχος κίνησα για την Ανάγνωση των Μυστικών.

Μίλησα με την αγέλαστη πέτρα.

Καίγεται η ανάσα σου όταν κοιτάς ψηλά, καίγεται.

Ένιωσα την ακραία συλλαβή της απελπισίας.

Κοιμήθηκα κάτω από ευλογημένο ουρανό.

Με ξύπνησε ο λυρικός αλέκτωρ των θαυμάτων.

[Ισορροπίες δύσκολες που επιφυλάσσει κάθε απόφαση!]

 Ισορροπίες δύσκολες που επιφυλάσσει κάθε απόφαση!

Ούτε που να το φανταστείς, το κάθε βήμα είναι επανάσταση·

Αθόρυβα σε όλα σκαρφαλώνω·

Ξηλώνω το πλεκτό της φαντασίας·

Εγκαθιδρύω σπάταλο νερό…

[Τα ανείπωτα λόγια μας ταιριάζουν στο μπαλωμένο σκοτάδι της νύχτας]

 Τα ανείπωτα λόγια μας ταιριάζουν στο μπαλωμένο σκοτάδι της νύχτας

Ίσως είναι μια προσευχή που ξεθύμανε

Ζούμε βλέπεις πια με ζωηρές αντιφάσεις

Σαν να περιμένουμε κάποιος να μας εκδικηθεί…

Τις άλλες μέρες είμαστε μια θλίψη που δεν παρέρχεται

Αγκαλιαζόμαστε στα κρυφά- λες και συνωμοτούμε για κάτι

Φιλιόμαστε και λες ραγίζεται κάπου ο ουρανός

Αφήνοντας κάθε υποψία να πέσει πάνω στο αφράτο χόρτο της αυγής..