...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

11 Ιουλίου 2018

Πλησίασμα…


Όσο και να σε συλλαβίσω θα είσαι άστρο που μου ξεφεύγει που εισχωρεί σε δικό του παράδεισο
Ουρανοί έσονται χίλιοι και ξανά λάμπουν στον ήλιο
τα φυτά, οι μυρωδιές 
ξεχύνονται και σε μεθούνε
Όπως και σε ονόμασε ο Ιούλιος
Μικρή θεά
Οι νύχτες κορυφώνονται κι ίσως το καλοκαίρι
Ζητά να παίξει τα παιχνίδια του, ο βουερός
Ήλιος
Κρατά μυστικά, στους βωμούς του
Θύονται οι πορφυρές ηλιαχτίδες κι ο νόστος
Για μια πατρίδα που χάσαμε
καλά κρατεί
Όσο κι αν θέλω να σε πλησιάσω είσαι λάβα και καις
Τα φτενά ορθωμένα φτερά μου, δεν σε αγγίζω
Παρά με τον νου, με την καρδιά μου ακόμα, ενώ
Σε αποστηθίζω σαν παλιό αγαπημένο στιχάκι
Που ευωδιάζει μέσα μου, αφήνοντας
Χώρο να ανασάνει το νέο εύφλεκτο ποίημα..

Αθανασίας Κάτι..


Τα ναυάγια, λέει, είναι του προσώπου σου, όπως σβήνονται οι μοίρες
και το στεγνό σύμφωνο πέφτει μέσα στα μεσημέρια σου
διάπυρο όλο. 
Μελαγχολείς.
Ένα σπίτι καίγεται μες τα μάτια σου.
Ο κήπος του σβήνεται με την γομολάστιχα της ατυχίας
και στον βορινό τοίχο του η θάλασσα σκάζει τα ψηλά κύματά της
με μανία.
Πήγε έτσι η ζωή, η ζωή είναι ένα σκοινί που το τεντώνει ο άνεμος.
Καμία μουσική δεν μένει μέχρι τέλους.
Τα βότσαλα στην παραλία ιριδίζουν και χαριεντίζονται με την ρέμβη σου.
Πας να χαμογελάσεις.
Ο θεός που ζωγραφίζει περιπέτειες του βίου και εξάρσεις
κοιτά μες τα μάτια σου και σιγουρεύεται ότι δεν πήγε στράφι τόση αγρύπνια: έμαθες να διαβάζεις το Αόρατο.
Και στα κρυφά που σε καψάλισε ο έρωτας, αντιλαλούν οι μέλισσες του ύπνου σου, ευτυχισμένες όλες
που είδαν να καρπώνεσαι Αθανασίας Κάτι και να το φυλάς μην σου το αρπάξουν οι καιροί..

9 Ιουλίου 2018

Από του όρθρου τούτο ερωτικό..


Τα σπίτια στοιχισμένα στο φως της αυγής,
Ο αέρας εμπρηστικός αφήνει το ρυπαρό σάλιο του
Επάνω στα ντουβάρια τους,
Ένα πουλί σκαρφαλώνει στα χαμηλά κλαδιά του παραδείσου,
Τα δέντρα γέρνουν κατά τον νοτιά,
Κάθε μοναξιά έχει ιδεολογική απόχρωση,
Υπομένουμε με ελπίδα,
Ένα φλιτζάνι καφές στα χέρια σου, μία γουλιά
που τρίζει σαν φωνήεν που ξορκίζει τον ύπνο,
Στα παράθυρα στέκονται οι γλάστρες με τα τριαντάφυλλα, χαμογελάνε,
Ό,τι σκέφτομαι επεκτείνεται ως το απώτατο διάστημα,
Ερπυστριοφόρο,
Πιο ισχυρή η αγάπη μας τώρα που την κοιτάμε
Με απόσταση υποψιασμένου εραστή που τα χάνει όλα από εμπρός του,
Είμαστε ανήσυχοι και ζητάμε ρέστα απ’ την αγάπη,
Όλες οι ευθείες που πιστέψαμε έχουν τεθλασμένη κατάληξη,
Συγκροτούν μια ποίηση τραυματισμένη, ένα μικρό ψέμα που τρέμει
σαν αστραπή που δεν πιστεύει στον βεβηλωμένο πια εαυτό της,
Είμαστε όσο αθώοι πιστεύουμε,
Το μεσημέρι επικρεμάται στο κάδρο του ήλιου αλλά
μια συννεφιά απειλεί τον ορίζοντα,
Τα λόγια μας προσευχή
Σμικρύνονται όπως ο σάλος τους μεταδίδει μια αδιόρατη θλίψη στο ατμοσφαιρικό δίχτυ τριγύρω μας,
Με θέλεις και σε θέλω, αυτή είναι η επικράτεια των ονείρων μας,
Ο μικρός θυελλώδης ποταμός που ξεκίνησε από φιλί και κατέληξε ανοχύρωτο κάστρο,
Βλέφαρο που πίσω του ο θεός κρύβει ηδονικά μυστικά..

8 Ιουλίου 2018

Θα σε γεννήσει το χρώμα



Θα σε γεννήσει το χρώμα
Στον ύπνο μου θα ‘ρθεις αλητεύοντας μέσα σε λυρικές καταστάσεις
Πώς αγαπιόμαστε πίσω απ’ τις μίζερες ψυχολογίες των ημερών;
Έναν κρότο αφήνουν τα σύννεφα καθώς εξαπολύουν βροχή με ταχύτητα
Και μπερδεύουν τον έσω κόσμο μου.
Είμαι τυχερός ή άτυχος που γράφω τρέποντας τις ροπές των ερώτων έξω απ’ τον πλανήτη;
Τι παράξενο! Ακολουθώ το ρήμα και η πρόταση κομματιάζεται και ματώνει καθηλωμένη μέσα στην νύχτα μας.
Μόνο το φεγγάρι θα σου εξηγήσει τα πράγματα απόψε σωστά..

7 Ιουλίου 2018

Το σώμα δονείται φωνήεν της ταραχής

Το σώμα δονείται φωνήεν της ταραχής και υπερυψούται
εις πάντας τους αιώνες·
ζει με το πάθος του, εσύ είσαι
που ζεις μέσα από την ζωγρησμένη ηδονή κι ενταφιάζεις
όλες τις αμαρτίες που μπορείς
στο θαλασσάχραντο μυστήριο ύμνοι διθυραμβεύουν και γαλάζιος
αφρός
στολίζει τα όμορφα μαλλιά σου ιέρεια
και των καημών μου αγύρτισσα..

Εμού του λαλούντος…


Είμαι λερωμένος με την λαχτάρα σου ρουφώ
επιθυμίες που σε χαρακτηρίζουν, μια τρέλα
χαοτική δεσπόζει στα φιλιά που δεν σου πήρα- τι μου χρωστάς
πια και τι σου χρωστάω; Κανείς
δεν ξέρει, μας οφείλει
η ζωή, μας οφείλει
εκείνα που μας στέρησε,
μπουρδουκλώνονται μέσα στις μέρες σου
οι προσφυγές μου στο ερωτικό κορμάκι σου, ηχείο
που μιλά τα πάθη σου που αναγνώθω
και μεταφράζω σε αγνή άπεφθη
ποίηση
του λαλούντος..

Κορίτσι μου…


Αλαφροΐσκιωτη μέσα μου πλανιέσαι, μόνο εγώ
πια σε ξέρω, ανοίγεις τα φτερά σου σαν
ένα πουλί που δεν αγαπά παρά μόνο ελευθερία, μόνο 
εγώ πια σε ξέρω, δεν έχεις σχέδια
Για το μέλλον, το μέλλον
είναι ένα όνειρο που καταφεύγει στην σκιά, μόνον
εγώ τρυγώ τα ζουμερά σταφύλια
των αισθημάτων σου και επιστρέφω
τους θησαυρούς σου στο φως των ερώτων, μανιασμένο
κορίτσι μου,
αειθαλές,
που ζώστηκες ανατολές και απειλείς τον καθένα
παράδεισο!

5 Ιουλίου 2018

Που θα ‘λεγε κι ο Ποιητής…


Ποτίστηκα θάρρη παράξενα
είχα ποντάρει
σε μοναξιές σε συνειδησιακά δρομάκια
που οδηγούν σε μελαγχολικό εαυτό- περπατούσα
μόνος,
κοντά στην θάλασσα,
όπως ένα κοχύλι που εγκατέλειψε
τα όνειρά του
στην στάθμη του ωκεανού· και σε είδα
να ρεμβάζεις ησυχίας δρώμενα·
Η καρδιά σου ήταν που μου μιλούσε; Η σκέψη σου;
Σταλμένη μέσα από κύματα που αποκρυπτογραφούσε
η σιωπή
γύρω μου-
μαγνητίστηκα από το θετικό σου φορτίο, μέχρι
ν’ αποφασίσει η μοίρα να μας ενώσει, κλείνοντας
τον κύκλο,
τελειώνοντας
το λυρικό παραμύθι της Αγάπης,
και μείνεις εκεί
που κι η ζωγραφική δεν θα τολμήσει να σε πει
τόσο ωραία που είσαι-
καλόγνωμο νεραϊδένιο προσωπάκι
που θα ‘λεγε κι ο Ποιητής,
αλλιώς ωραία!

4 Ιουλίου 2018

Των περιστάσεων όλα…



Θεωρητικά θα πρέπει να έχω ζήσει
δυο φορές
να έχω διυλίσει την κάμηλο
να έχω νικήσει όλες τις μάχες και
να έχει υπάρξει η κάθε σκέψη μου
για αιώνες
μέσα σε μια θερμοκοιτίδα
Στον ρου των γεγονότων να έχω χάσει την μιλιά μου
όμως να μίλησα με συναισθηματικές αποχρώσεις
να κράτησα το βιολί τριαντάφυλλο
και να το λάλησα με το δοξάρι έναν όρθρο πολλά εκμυστηρευμένο
Να μου ήρθαν όλα εύκολα: οι μνήμες
του νερού κι ίσως του Νείλου ένα μεσημεριάτικο τοπίο
τότε που οι γυναίκες έβρισκαν τον ταπεινό Μωυσή
μέσα στο καλαθάκι του να πλέει
προς την γη των αθανάτων
πρέπει να έχω κούτελο καθαρό και οξεία την μνήμη
ταπεινώθηκα σποουδαιώθηκα ήπια το αθάνατο νερό- τώρα
το μεσημέρι μπλαβίζει μες τις φλέβες μου, δικαιωμένο
αειφόρα γη καρπίζει πάνω στο στέρνο μου
αγαπώ να ερωτεύομαι είμαι βραχμάνος
που αποκρυπτογραφεί την γύρω του ερημιά..

2 Ιουλίου 2018

Ανάποδα ενστερνίζομαι τον ουρανό


Ανάποδα ενστερνίζομαι τον ουρανό
Με κάνουν αλλόκοτο οι αταξίες μου
Φασαρία κάνουν τα όνειρα
Βάφεται το σύμπαν μου άλικο
Πού υπήρξα ποιμένας και πού
Αλιεύς; Τι έπιασα στην απόχη
Ψάρι γλιστερό ή καθέτου γνώμης
Μαλάκιο; Στον ήλιο άτακτος στην βροχή
Φασαριόζος, τρέμουν στο πέρασμα μου οι ησυχίες-
Α παιδικάτα μου, α! δεν εκθρονίσατε
από μέσα μου το Παιδί, αθώος υπήρξα
Σ’ όλες τις γλαφυρές ηλικίες μου..

1 Ιουλίου 2018

Δική μου προσήλωση..


Όλα τα χιλιόμετρα που κάνω με απομακρύνουν από σένα
Ζω με τον πυρετό μου, στον στενό χώρο της Επιθυμίας,
Ο νους μου πάντα αντάρτης που δεν χωρά σε φυλακή,
Σκοτεινιάζει
Μια νυχτερίδα μαλώνει με το σύννεφο, ένας φανοστάτης γκρεμίζει τις εικασίες μου,
Ακούω,
Στο σκοτάδι περπατά η φαντασία μου δίχως παπούτσια,
Η Κυριακή ξεθύμανε, η χαρά μου,
Δένω το όνειρο με στοχασμό, η άθροιση είναι εκείνη που εκστασιάζεται
Και παρούσα κανονιοβολεί επάνω στην δίνη των αισθημάτων,
Έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι, κάτι αόριστο μένει
από την μπουκωμένη παρουσία τους,
Κάτι που στην απουσία δεν έχει και νόημα, ειδικό βάρος, οσμή,
Θυμάμαι μόνο το επίμονο δόγμα
Των ψευδαισθήσεων, το χρώμα που αφήνουν
Πριν εγκαταλείψουν την σύντομη ζωή τους
την τιποτένια.
Η μνήμη πάντα καταφύγιο, πλανόδιος αγύρτης
Που δίνει παρηγοριά στους φοβισμένους. Δεν θέλω!
Θα μείνω να ακούω μουσικές που δεν εγκαταλείψανε το λούστρο τους στο διάβα των καιρών,
Θα μείνω να διαβάζω χίμαιρες που δεν ενδιαφέρουν πια κανέναν..

Ο αέρας…


Συστατικό της Ομορφιάς το Χάος,
Άδει
Κινούμενο επί Σκοπόν
Βοά και αντηχεί
ευτυχισμένο
στα ωραία σπίτια με τα κεραμίδια
στις αυλές με τα ανθισμένα γαρίφαλα
στον βοριά στον νοτιά και στον ζέφυρο
κελαηδεί και ντύνει με νότες την ερημιά
το αηδόνι
και στην μεγάλη μάντρα με τις βουκαμβίλιες
ο αέρας ερωτεύεται την λιακάδα
χλιμιντρά και τρέπει την μελαγχολία σε φυγή
ο αέρας
της ψυχής μου μεγάφωνο..

Θάλλω!...


Πήζει το γάλα του Λόγου και το αποθέτει δροσερό μέσα στην καρδάρα
ο Ιούλιος,
Φτερωτοί δαίμονες μου μιλούν κι αποκρίνομαι,
Είσαι γινάτι σήμερα είσαι γινάτι,
Στραγγίζεις την φλέβα του πρωινού και την απομυζά ο ήλιος,
Νταγιαντώ στο μεσημέρι, στο χέρι μου περίοπτο ρόδο
Σπεκουλάρει τον θησαυρισμό του καλοκαιριού,
Μαραίνονται τα επιφωνήματα που μπορώ,
Ο στίχος πλέει ναυαρχίδες στην καρδιά μου,
ερωτεύομαι πληθυντικές οφθαλμαπάτες,
Και θάλλω!
1.7.2018

Πείσμα…

Ιούλιος κερνά και
Ιούλιος πίνει. Σχήμα απόλυτο ζητά το καλοκαίρι.
Τα μουδιασμένα φτερά του το θέλουν αναστημένο
Να ονειρεύεται απέραντους ουρανούς.
Και οι παρέες που θα ξεχυθούνε στις παραλίες, τα παιδιά
Που θα φωνάζουν μέσα στα παιχνίδια τους, ο ήλιος
Που θα τσουρουφλίσει την γη- θεοτικός.

Ευέλπιδες ευκάλυπτοι μπαλώνουν την θύμηση με παρηγοριά.
Ψήλωσε ο ήλιος· κρατά ρυθμό μεταξένιο· νότες ξέμπαρκες αφήνουν οσμή από νευρώδικό γιασεμί πάνω
Στον καμβά της ατμόσφαιρας.
Έντομα σμήνη διεκδικούν της μέρας το αίμα.
Ακούω χαρές και χαχανητά που τραντάζουν το πρωινό ως την κρυμμένη υφή του.

:Να που θα λείπω.. Θα με κρατάνε
δέσμιο οι ανημπόριες μου και ο καιρός
θα περνά αγαπώντας το βότσαλο και το λαύρο
πείσμα μου.
Πού θα μου πάει; Κάτι
-όταν αφιερώνομαι-
νομίζω κατορθώνω!




Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου