ΣΥΜΒΑΝΤΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

ΙΙ

Να μου γυρεύει η θλίψη την κερκόπορτα για να με κυριέψει, 
να μου καταλογίζει κρίματα στα άδικα η φθορά
και μόνον
το κορίτσι που με αθώωνε η ματιά του να με υπερασπίζεται..

Ανάμεσα στους θαλερούς ανέμους που γελούσανε
στάθηκε μια στιγμή φερέγγυο της καλοσύνης
και σαφήνισε τόσο νόημα λουλουδιού, φευγαλέο άρωμα με το λεβάντε
που άγιασε το αεράκι το απογευματινό

Ωραία η ζωή γιατί ωραία η αγάπη-
το κατορθωμένο μας να λάμπει-ίσως
μόνη ελπίδα μας η άδηλη αναπνοή όμως

η ανάσα η ολοφάνερη εμάς μας πάει!
Καλή μας τύχη η προσήλωση!

Αυλίδα 10/8/82

ΙΣΤΟΡΙΑ

Όποιος φωνάζει έχει δίκιο ή μήπως
όποιος κρατά στα χέρια το αιθέριο σώμα του έρωτα;
Αιθεροβατεί.
Αυτός,
Βιάζεται. Βιάζει τον καιρό-
όχι της πραγματικότητας. Η φωνή του –όλη γαλάζια-
ρέει μέσα στο βλέφαρο της μέρας.
Παίζει τα πεντόβολα των εκπλήξεων.
Οι άλλοι γύρω του φωνάζουν, βρίζουν.- Το δίκιο;
Αυτός μονομερής: επιμένει στην θέση των αισθήσεων:
αισθήματα απαλά κινούν τα χέρια του
μελωδικά
σα να παίζει άρπα.
Θαρρείς συνεννοείται με το άνθος του λόγου
κι αυτός έτσι μιλάει : μοσχοβολώντας.

Η διάλεκτος των ονείρων του –όνειρα κάνει-
είναι η όμοια μιας κατοικημένης πόλης απ’ αγγέλους
που λεν πως είναι η ψυχή.

Στα μεσάνυχτα,
μια φορά,
βγήκε να πει παράπονα στ’ αστέρια:
κάποιο έπεσε.
Βρήκε ευκαιρία για ευχή.
Νάτος.

Αυλίδα 10/8/82

Το όνομά σου

Α

Το όνομά σου-η σίγουρη ευωδιά θυμαριού
Που ανατινάζει την όσφρηση σε γιορτή για μια έκφραση.
Οι αδελφές σου καμπάνες
χτυπάνε στον όρθρο από ροδαλό κομφετί
σύννεφο και σερπαντίνες ουράνιων τόξων.

Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ

Ωχ, τσιγγάνα μου, για τη νύχτα όλο πόρπες αγγέλων
πέφτουν μες τα χαλάσματα της δικής μου ψυχής :
Δεν χωρώ μέσα στον εαυτό μου-
ο βαριός ορίζοντας συλλογισμένος κοιμάται,
ανεβαίνει στην έκπληξη-
οι πόλεις βραδιάζουν,
φωταγωγούνται-
κουβέντες
λάμπουν τα λόγια τους
μες το δριμύ τσιμέντο και την μαύρη όραση.
Το λούσο της φωτιάς σε ντύνει
ένα άρωμα ροδαλό
όπως
χορεύεις λικνίζοντας το κορμάκι τρικάταρτο
και στενάζεις από την γλώσσα καημού.

Ωχ τσιγγάνα, τσιγγάνα
για την μέρα αλλάζει ο μήνας,
στρατιές ωρών εναντιώνονται
θέλοντας
το δίκιο τους!
Τώρα…

Αυλίδα 13/8/82

Όταν ξύπνησες ανάμεσα στα λουλούδια, ήσουν λουλούδι

Όταν ξύπνησες

ανάμεσα στα λουλούδια, ήσουν λουλούδι

και

φωτεινό μεγάφωνο της έμπνευσης.

Στα μάτια σου

διαβάστηκε ο κόσμος κι ήταν όμορφος- σε είδα

που χάιδευες τα πέταλα των ρόδων

πιο ντελικάτη από μιας πεταλούδας το αίνιγμα.

Εδώ σ’ αγαπώ λοιπόν, εδώ

που οι πύλες σμίγουν του χρόνου

και καταλύονται οι κακεντρέχειες- εδώ

που σ’ ένα στίχο συνοψίζεται η σοφία του Έρωτα

κι εσύ

ιερουργείς στον κήπο που, για σένα μουσουργεί και θάλλει..

Να στέκεσαι εκεί, ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα,

Να στέκεσαι εκεί, ανάμεσα
στο όνειρο και την πραγματικότητα,
με ένα θάρρος
που πολύ μου αρέσει, να μιλάς
έξω απ’ τον χρόνο, 
στο γαλανό διάστημα
της Στιγμής, αέρινη
και αβρή σαν οπτασία,
που κινείται
ευλαβικά
μες το αιθέριο,
άσπιλο φως.
Να σε προσέχω,
καθώς είσαι πολύτιμη,
ευστοχία
της Δημιουργίας,
να παραστέκεσαι
στην καρδιά μου που πονεί
τον ανθρώπινο πόνο- ταγμένη
στην Ποίηση
και την αγρύπνια μου,
να με μαθαίνεις
σιωπή και πώς να κλείνω όλες τις εκκρεμότητες
με τον κόσμο των άστρων…

Θα τα ποντάρω όλα στις αισθήσεις

Θα τα ποντάρω όλα στις αισθήσεις, θα

τα ποντάρω όλα στο ένστικτο. Αν πεις

Πως τολμώ ακρότητες, μπα!

Κλέβει δόξα το καλοκαίρι από του ήλιου την αυτοκρατορία

Και σ’ αγαπώ όπως ενορχηστρώνει μνήμες το φεγγάρι

Όλα τα βράδια που σε έχω αγκαλιά.

Χαρίεν είναι κάθε φως που σε αγγίζει

Είσαι ωραία κι είσαι ίδια η θάλασσα

Το γέλιο σου αντηχεί στις παραλίες του όρθρου

Και κοκκινίζουνε τα ρόδα δίπλα σου να στέκονται.

Το καλοκαίρι είναι διδασκαλία από κείνες που αποστηθίζεις

Σε ηλικίες νεαρές, το καλοκαίρι

είναι μάθημα αξιών ιδιαιτέρων-

Πριμοδοτεί τα τολμηρά φωνήεντα του πόθου μας, αναζωπυρώνει

Κάθε κυττάρου έξαψη που είναι πατριδογνωσία του κορμιού και

του έρωτα άπεφθη λάμψη.

ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ..

Η ιστορία ενός ήχου είναι η πηγή μιας μουσικής που ρέει μες την απουσία που αυτοοργανώνεται.
Η ποίηση είναι η σκλαβιά ενός νοήματος που αποσκίρτησε από τον χώρο του Αοράτου.
Δυνητικά αυτό πάντα θα είναι: μια αστραπή φωτός και να μην προλαβαίνει να τα πει όλα ο λόγος.
Εξάλλου πού πας που είναι καθ’ όλα εύκολο και να το περιγράψεις; Η λέξη δεν αρκεί, η φράση μένει μετεξεταστέα- μπορεί ένα χαμόγελο να μεταδίδει την χαρά αλλά ποτέ δεν είναι τρανταχτό πηγαίο γέλιο που αναστατώνει και το σπλάχνο σου ακόμη.
Ακολουθώ παράδρομους να φτάσω στο τοπίο που αγαπώ.
Μάλλον πιστεύοντας πολύ στο ένστικτο, μάλλον γιατί γνωρίζω ότι αυτό με κρατά πιο κοντά στην αληθινή Φύση, εκεί όπου δεν τσιμενταρίστηκε πολύ ο πηγαιμός και έγινε τρόπος ρουτίνας αφόρητης.
Θέλω να ξέρω τι προσφέρει το φιλί μέχρι να βγουν όλα τα ρούχα και να σπινθηρίσει το στήθος της κοπέλας.
Μετά ο έρωτας είναι κατάφαση και συλλαβή ποιητικής αιωνιότητας..

Από εσένα ταξιδεύω παντού..

Από εσένα ταξιδεύω παντού..
Από την αγκαλιά σου,
από την γεωγραφία που μου δείχνεις
των πόλεων-
Οι λέξεις σου δυναμίτης
που απειλεί
τα φράγματα.
Γυμνάζονται στην εγκαρτέρηση
τα πλάσματα
γύρω σου.
Ωραία που βαραίνει η νύχτα
και τα λιβάδια της θάλασσας μυρίζουν
ψωμάκι πολύσπορο!
Από του στήθους σου την άρπα φτιάχνω
μουσικές αρχαϊκές
και που σε δέχονται θεμέλια νότα.
Τι λες που το ξέρω κι εγώ και το ξέρει
κι ο κόσμος όλος;
Φωνήεν ή παφλασμός
στην έρημη άμμο
που ακουμπά τα πόδια της
η θάλασσα;
Από εσένα υπάρχω
φιλότιμα ποιώντας
την αγρύπνια μου..
Και στέκομαι κοντά σου ποτισμένος
ασημένιο, κοίλο φεγγάρι..

Το χέρι μου ανακοινώνει την θάλασσα

Το χέρι μου ανακοινώνει την θάλασσα
πάνω από την μουσική των κήπων
χαϊδεύει τα τριαντάφυλλα, νεύει στα μωρά χελιδόνια
να διαβούνε
το χέρι μου χαράσσει την ειμαρμένη στο κούτελο
απόγευμα σαν μέσα σε χαλκό λιωμένο και ο Μάρτιος
καλά κρατεί.

Αναπέμπουν ευχές στον άνεμο οι μέλισσες του ήλιου
το βούισμά τους εξέχει απ’ όλες τις γιορτές
οι μέρες δένονται κόμπο και καταλήγουν
στα βάθη του ωκεανού
λησμονημένες.

Μια γυναίκα στεφανώνει ένα κορίτσι μικρό ομοούσιο
με την θεά που εχάθη΄
η νύχτα προχωρά και στην άρπα της παίζει
σκοπό βασιλικό που κάνει
τα μακράν αστέρια να φρενιάζουν..

Πίπτει επί των υδάτων δρόσος πρωινή

Πίπτει επί των υδάτων δρόσος πρωινή και άλλη
που στεφάνωσε τα φυτά με την καταλυτική δύναμή της.

Στα χωράφια μέσα τα δέντρα κολυμπούν στο αγιάζι και είναι μούσκεμα οι κλάρες τους.

Σαν μανουάλια που πάνω τους μόλις θα λάμψει ο ήλιος, θα καθίσει ένα καιόμενο πουλί, να τραγουδήσει ρόδινα.

Τρέχει στον δρόμο κάπου εκεί το αυτοκίνητο.
Οσφραίνομαι Νοέμβριο και Ελλάδα.

Καταγραφές πολλές ίσως σε ένα βιαστικό μικρό χαρτί
Και το ταξίδι αυτό του μεροκάματου που ποτέ δεν τελειώνει
Καθώς υπηρετούμε αφεντικά αχόρταγα
Για πλούτο και ματαιοδοξίας αρρώστια.

Όταν ψηλώσει το φως, τα στρουθία πέφτουνε μιλιούνια πάνω στα σπαρμένα κι είναι
Οι αφεντάδες οι πραγματικοί.
Τα κοιτώ και ζηλεύω.

Με ένα όνειρο που καταφέρνουν, μπιρ- παρά αγόρασαν και σήμερα όλον τον κόσμο.
Εξευτελίζοντας τα περιώνυμα χρηματιστήρια που δημιουργούμε.

Κάτω από καμία βροχή δεν θα σταθούμε αήττητοι

Κάτω από καμία βροχή δεν θα σταθούμε αήττητοι· κι ακόμα

ρυθμός κρατάει την αναπνοή μας, λαχανιασμένοι

στην εμπνευσμένη μέρα

χαρούμενοι, (αν και

την άλλη ώρα μπορεί να είμαστε σκόνη, μπορεί

να μας εκμηδενίσει η ζωή, απρόσμενα

να μην υπάρχουμε)- συμβαίνουν

ρόδα όμως τώρα στην καρδιά μας  -γι αυτό

μην παραδοθείς σε καμία πίκρα, τόλμησε

φωτεινές επαναστάσεις στον ημέτερο χρόνο

να σ’ αγαπώ μέχρι λατρείας, θεά μου!

........

Που λέμε, επί του συνόλου…

Αν είναι να δύει κάτι ας είναι ο ήλιος

Χρυσός όταν τον απόκτησα σαν ένα νόμισμα στην τσέπη μου   και σίγουρος

Για την αξία του, αήττητος φίλος

Που σκοτίζει την νύχτα και φοβερίζει τα κραταιά πουλιά της

Άστοργα.

                  Απ’ όπου

Κι αν ήρθα, μύριζε καλοκαίρι και φρούτο

Που παραωρίμασε· η πόλη ήθελε Αττική και παραλίες που γέμισαν κόσμο

Όχι εκείνες που περπάτησα χειμώνα κι ένας γλάρος

Με παρακολουθούσε διακριτικά αξιοσέβαστος

Και μακρινός επιστήθιος φίλος.

Τώρα στην κάψα γδύνονται κοπέλες

Και οι λουόμενοι βουτούν στα ήσυχα νερά της θάλασσας, εμμένοντας

Σε κάτι που δεν είναι εποχή που θα περάσει, αλλά μια φρυκτωρία

Που διαλαλεί τον πόλεμο με την αγρύπνια που είχα- κυνηγώντας

Λέξεις φαντάσματα και φασαρίες στο μυαλό μου επί του συνόλου…