σκηνικό όπερ και εγένετο..

τι νήσος και τι στεριά; άγουρες όλες·
υπερασπισμένες όλες σαν ηλιαχτίδες
που σαρώνουν γλυκά την ατμόσφαιρα.

κι οι μοναξιές μας
αδέξια που, και ερήμην μας, σεμνά, επικοινωνούνε
απ' αρχαιότητα ιερατικές.

ήρθα είδα άκουσα·
ποιήματα σκαρώθηκαν όπως οι ουτοπίες γαλάζια,
αναρριχήθηκαν σε κορυφές οι πόθοι μας,
εγράφη πάθος πάνω στα λαμπιόνια της σεμνής ορτανσίας,

μπαρούτι των εκπλήξεων μηδένισε αποφασιστικά τα χρονόμετρα,
ύμνος από του όρθρου τις επιταγές- παντού καημός.

τι νήσος και τι στεριά; άγουρες όλες,
μόνον οι λέξεις κληροδότησαν ήλιο
στα καλά και καθούμενα,
έζησα στο μαράζι που φορά πένθιμες όψεις
στην σκηνή της φιλοσοφίας την άδεια..

σύγχυση περί το σώμα του έρωτα

φλυαρίες των νερών, τιτίβισμα του σπίνου κάτω απ' το στερέωμα
πρόβαλε ήλιος δραγουμάνος και τελάλισε τα Πάθη
κληρονομιά φυτών επάνω στο λιθάρι που θρησκεύει ερημικά
σώμα που όπως τόξο τανύζεται και είναι πλώρη
του Έρωτα που κίνησε για την γαλάζια αυτοκρατορία του ντουνιά..

μπαλαρίνα που με την ψυχή της μιλά και το θείον!

παγωμένη σαν σκέψη ανεμόεσσα
στοχάζεται λευκά λευκές είναι οι χίμαιρες που επιδιώκει
ευλύγιστη σαν αέρας δημητριακός
κι άκαμπτη σαν ατσάλι γενναίο

ξαποσταίνει μες την ηδονή των υλικών
βαθυκύμαντη σαν ελπίδα
ανεμίζουν τα τούλια της στον χρόνο της αιωνιότητας

ο ήλιος ελευθερώνει την ψυχή της
κάθε ανάσα αίσθημα
κάθε αίσθημα ιστορία και μύθος
χάρις των ορατών τε και
χάρις των αοράτων..

Ανάσταση...

Βάζει προτεραιότητες η νύχτα και, όταν ξημερώνει,
η μέρα γελά εντεταλμένη να αφήσει ίχνη γαλήνης πάνω στα κλωνάρια που θροϊζουν.
επίπεδη σιωπή.
συννεφιά λες και θα βρέξει.
αιχμηρό το Πάσχα μας βρήκε μελαγχολικούς και μας τσαλαπάτησε.
έκοψα ένα ανθάκι κουτσουπιάς και στο πρόσφερα.
η Ανάσταση μίλησε με άνθη.
αντάμωσε το φως την οδύνη και μαζί αναλείφθηκαν στους ουρανούς-
για να σκηνοθετήσουν το επόμενο όνειρό μας.

Τι θα καθιερώσουν οι εποχές;

Τι θα καθιερώσουν οι εποχές; μπορεί
να ζήσουμε μια προσφυγιά
εκ των έσω, μπορεί
να καρπωθούμε ελπίδα, αλλά
ο πεινασμένος πάντα καρβέλια ονειρεύεται, ντρέπεται
απόψε το φεγγάρι,
γελά μες τον ύπνο μου,
σκουντά ο αέρας το παράθυρο, αργυρό
άστρο γεμίζει την κάμαρα φως, με είδες
που είχα αφήσει στον ύπνο τα ταλαιπωρημένα σανδάλια μου,
κι η νύχτα
έδειχνε θάνατο,
πολέμους
καταστροφή..

Διαδρομή..

μια νυσταγμένη μαθήτρια ένας μεγάλος τροβαδούρος
που ανοίγει τις πύλες της νότας,
ένα μυστικό που οδηγεί στην μάθηση, μια μοναχική στιγμή που ο εαυτός συγκεντρώνεται
σε κείνο που πραγματικά είναι,
γράψε μέσα μου αν θες να σε αποστηθίσω,
γράψε μέσα μου,
οργάνωσε την λάσπη μου μελωδικά
ταρακούνησέ με, δωσμου την Ιερουσαλήμ μου,
κοιμήσου μέσα μου, διάβασέ μου τα εδάφια της Γραφής,
όση μουσική θα χωρέσω θα είναι η εμπνευσμένη πλημμύρα σου..

έγχρωμες είναι οι παλίρροιες του γέλιου σου

Λυρική κάνουν την όψη σου τα φυτά που σε συνομιλούνε·

ένα έγχορδο αεράκι μπλέκεται ανάμεσα στις ανθισμένες νεραντζιές και

σφυγμομετρά το στερέωμα·

έγχρωμες είναι οι παλίρροιες του γέλιου σου, πολυσήμαντες·

πάλλονται σαν ακόντια στον στόχο τους τα λόγια·

έρεβος σκεπάζει την απουσία σου όταν υπάρχει·

αναζητώ μια σκέψη που να μην καταλήγει λάθος και που δίνει νόημα στις ώρες που σ' έχω..

Είναι ένα μέλος που δεν ξέρεις αν ξεχύνεται από τον ουρανό

Είναι ένα μέλος που δεν ξέρεις αν ξεχύνεται από τον ουρανό ή το τροφοδοτούν οι μέσα σου πατρίδες. τόσο αγαστά απορροφήσιμο που τρομάζεις. κυλά σαν μέλι στον ουρανίσκο σου και συναντά την ψυχή σου, την ώρα που σπουδαίο είναι μόνο ν' αγαπάς και να νιώθεις βαθιά την Απλότητα!

Μεγάλο Σαββάτο!

Στα ανθισμένα δέντρα γελά η Άνοιξη, σαν Ελληνίδα
που σχημάτισε το πέλαγος.
ο άνεμος παίζει με τις καρδιές μας. πού είσαι Κύριε
που έφτασαν οι καημοί μας να πνίξουν την μέρα;
Θεός κι ανασταίνεσαι, αμνός και βελάζεις- ακούω
τον Λόγο σου
που φτάνει από μακριά
βάφοντας το πρωί μου με πορφύρα.
και η σιωπή μου δύναται μια ευχαρίστηση, ένα ρίγος
διαπερνά το σώμα μου
καθώς οι ψαλμωδίες τ' ουρανού μελώνουνε
το φως και χύνεται
πάνω στην γη
άφραστο Ποίημα που μεθά τον σύμπαντα
κόσμο
και νιώθω πάλι το θαύμα!

Σύμβολα…

Τα σύμβολα στενάζουν πίσω από τα Σύμβολα και ο σημαιοστολισμός καλά κρατεί

της όχι Ουσίας. Χάνεται το πηδάλιο· ρημάχτηκαν οι σχέσεις αναμεταξύ μας, οπισθοδρομούν τα Καλά Καθούμενα, εμβρόντητοι μένουμε να αποκαθηλώσουμε του Κρίματός μας το τέκνο.

Σημειώνω μοναξιές επάνω στο Αγίασμα και μάλλον θα θρησκεύω θαλερά γιατί από τα μάτια μου εκφύεται ένα γαρίφαλο που μελωδεί τω τρόπω που κι ο ίδιος δεν ακόμα και ξέρω..

Μεγάλη Παρασκευή!

Πάντα περί τον ήλιο η περιφορά. Πάντα

η στολισμένη Ελπίδα μας προσηλωμένη

σε περιφορά επιταφίων.

Κατά τα άλλα μείνε μόνος και συσκέψου με τον ουρανό.

Ποιός παραδίδει την ψυχή του καθαρή κι αμόλυντη, ποιός

συμπονά

τους διώκτες του;

Θα ξημερώσει.

Όλες οι βουλές είναι, συγκλίνοντας, μία:

άκου την προσταγή του χάους που υποτάχτηκε. Άκου

τον πόνο των αθώων και

μην εγκαταλείψεις

την Αθωότητα

στην χλεύη του κόσμου.

Οι νεκροί…

Οι νεκροί πράοι σαν λιωμένες λαμπάδες

ξεκλειδώνουν τους τάφους, ακούνε τριγύρω

ομιλίες περαστικών, ντύνονται

έκπληξη και καταμαρτυρούν την ατολμία του όντος, το χώμα
σχίζεται σαν μαργωμένο τριαντάφυλλο και από μέσα του

αναφαίνει η χλομάδα τους, ένα θειάφι θανάτου

έρχεται από τα έγκατα, ενώ

με πόδια γυμνά περπατά πάνω στις μαρμαρένιες πλάκες

ο αιώνας..

Μεγάλη Πέμπτη!

Μοιρογνωμόνιο των κριμάτων- και πόσες σιωπές

πριχού την έσχατη προδοσία!

Θηλιά λαιμός αγχόνη- ποιός δίκασε και ποιός θα πάρει αποφάσεις

με χέρια καθαρά, ποιόν να καθαίρω

καθώς στιλβώνει ο Λόγος κάθε Αθωότητα, και οι ακολουθούντες

Μοιράζονται μια άφραστη χαρά;..

Αποσιωπητικές λέξεις, κοίτα! Δάκρυο

αναβλύζει το πρωί

και δάκρυο εντέλλεται το βράδυ..

Ιησού μέμνησο κι εμάς τους ταπεινούς, άφες αυτοίς

να μας περιγελούνε,

ένα μικρό αντίδωρο στα χέρια σου η καρδιά μας,

ένας ήλιος που δεν σβήνεται

και συνομολογεί με την χαρά..

Μεγάλης εβδομάδας καμώματα…

Ένας μαγνήτης φωτός που έλκει κάθε ύπαρξη που ομιλεί

φωνήεντα που σκιρτούν μες τον αέρα·

μια φρυκτωρία που διαδίδει το νόημα έως τα πέρατα της αστραπής,

μια γελαστή μέρα που λυσσάει για Άνοιξη, ένας μύθος

που ζητά να σαρκωθεί, μια πεμπτουσία

μυσταγωγών.

Στην γλάστρα ο δυόσμος και στο απόμερο παρτέρι

οι πασχαλιές που λεβεντώθηκαν.

Ω στάξε μύρο 'πα στα λαβωμένα σώματα των αμαζόνων!

Θα κλάψει το φεγγάρι απόψε πάνω στον τάφο μου!