Η περισπωμένη…

Είπα να σκαρώσω μια κλίμακα και σε αυτήν ωραία αναρριχήθηκε

Και ο πόνος κι ο λόγος.

Μόλις που γύρισα απ' την δουλειά, πονά το έρμο κορμί μου, ποιός ξέρει από κούραση εργατική;

Τω τρόπω που γράφονται τα νέα ποιήματα, όλα πολύχρωμα είναι-

Κι αν ζω την κατάθλιψη σε μια μοντέρνα της εκδοχή

Αισιόδοξο μου βγαίνει το μήνυμα

Και σε αυτό εδραιώνω με σιγουριά την πλατφόρμα.

Νιότη πού είσαι, που και οι δυνάμεις μου περίσσευαν; Πέρναγα

Ακόμα κι από τοίχο- τώρα πονούν

Και είναι πιο βαριά τα μέλη

Κι από την μυσταγωγική περισπωμένη, που για απλουστεύσεις καταργήθηκε..

Πίσω απ' τα χαλάσματα…

Σκόρπισαν πούπουλα μες τον αέρα και

Φωνήεντα θανάτου· ο πόλεμος

Μαίνονταν· μια βροχή

Δυνάμωνε, ξέπλενε το χυμένο αίμα, οι πυροβολισμοί

Ακούγονταν ως τις γειτονιές των αγγέλων. Τότε εσύ

Φάνηκες πίσω απ' τα χαλάσματα, αέρινη

Σαν οπτασία- και σιγανοπερπατούσες πάνω

Στην λασπωμένη γη· τα μαλλιά σου

Λυτά, ανεμόδοξα,

Σκόρπιζαν παθιασμένες ανταύγειες· ένα παιδί

Σ' ακολουθούσε·

Κανείς δεν ήξερε πού πας· μόνο όταν κόπασε η βροχή

Σε είδαν που έστριψες στην γωνιά μιας ελπίδας

Όλα να γίνουν καλύτερα- εδώ

Που μολύνθηκε η ζωή μας

από λέρα πολέμου..

Μικρού απολογισμού….

Ως εμαγαλύνθηκαν τα μικρά και σε μας άγνωστα είναι

Πια,

       Και κινούνται

          Έξω από την συμμετρία των καθιερωμένων· παιχνίδι

             Του μυαλού

                Και ελιξίριο το φως

                   Γεμίζει όλες τις κοιλότητες

                     Με την στιλπνή θαλπωρή του

                                                Αναλαμβάνω

                                                   καθήκοντα λεξιμαργικά

                                                     Ποιός καταβροχθίζει

                 ιδέες χορταρικών και συρρικνώνει

                   μέσα του το ιδεατό πέραν διάστημα;

                     Πού πάω;

                       Αλήθεια πού πάω; Τελειώνοντας

                          τους άθλους που δεν πρόφτασε ο ημίθεος

                             Και τόσο κουζουλός, όσο

                               Το επιτρέπει ο δυσοίωνος αιώνας;..

Η Φωτιά…

 

                                                                         

Παραισθητικά

Μια οπτασία που κινείται μες τον αποσβολωμένο χρόνο

Μια ανοιχτή επιταγή μην μείνει τίποτα ανεξαργύρωτο

Τριγμοί στο αμυδρό φως και όπως αντιπροσωπεύονται

Από μια άξαφνα παρασυρμένη πεταλούδα

Ιδέες που πέφτουν μες τον κουμπαρά μιας άκαιρης αποταμίευσης

Εσύ που είσαι εγώ και σε μιαν άλλη εποχή

Εγώ που είμαι εσύ και σε μια άλλη

Τοποθεσία

                     Οδυνηρό θα είναι πάντα το ξημέρωμα

Θα κλέβουμε το κάτι που δεν εξηγείται,

των ονείρων

Και μια Φωτιά θα συντηρούμε, που θα είναι

πάντα, Πνεύματος..

Το κάστρο μου…

Διάλεξε έναν ήχο που ροκανίζει το στερέωμα,

Όλος ο πόνος μου είναι ήχος,

Κι αν κοιμηθώ

ξύπνησέ με ανάμεσα σε κείνα που ομολογείς το απόγευμα,

Όταν

Εσύ που είσαι αβροδίαιτη χτυπάς παλαμάκια στον χορό των πουλιών

Και μες την σιωπή αμέτρητα σημάδια έρωτα καταδεικνύεις

Σαν αναρχία να βασίλεψε απόψε των φιλιών

Και να καταλύθηκε

το διστακτικό της προστακτικής μου έωλο κάστρο..

Ηλιοβασίλεμα…

Ωραία καίγεται απόψε ο ορίζοντας

Σαν ένας χαμαιλέοντας που δεν κατάφερε να συμφωνήσει
με κανέναν

Αλουμίνιο πορφυρό και θαλερό σχήμα της πυρκαγιάς

Μέσα και έξω απ' τον γαλανό απόμακρο θόλο

Αγιογραφίες νεφών
'ποκάτω από τους κίονες που ελαφρά λυγίζουν

Και κρατούν την ειμαρμένη μας μακριά

Πικροδάφνες δοκιμασμένες στην θλίψη

Πικροδάφνες δοκιμασμένες στην μελαγχολία

Ο θεός ξάπλωσε απόψε νωρίς- τράβηξε τις κουρτίνες

Κι η κάμαρά του σκοτείνιασε- έγινε πιο προσιτό το μυστήριο..

Ορίζοντας…

Περιουσία μου το άρωμα των λουλουδιών και γι αυτό

αψιμαχώ με τον άνεμο- α βρε μπερμπάντη,

Μισθωμένα ηλιοβασιλέματα να γευτώ απέθαντο ήλιο

Κι ένα μπαλκόνι βορινό που δέεται
σ' έναν θεό που έχω ξεχάσει

Απόλαυσε αίσθησή μου το θάρρος

της ηλιαχτίδας, απόλαυσε

Και, όταν σκοτεινιάσει

γράψε το πυρ το γαληνό που φτιάχνει
ένα νυφικό σεντόνι
ως την θάλασσα
κι ως τον ασύνορο ορίζοντα..

Εδώ που σ' αγαπώ…

Του ασβέστη η προσταγή ανακουφίζει το σοκάκι που,

κάτω από το φεγγαρόφωτο, απόψε, φωσφορίζει.

Λίθινη μάντρα, παρτέρι του Ιουνίου, εμπνευσμένα φυτά.

Έτρεξε προς την σιγουριά η νέα εβδομάδα.

Θύελλα του μυαλού, έλα τώρα

συρρικνώσου κάτω από το έπος της λιακάδας και ανάνηψε

ηλιοτρόπιο που γελάς, στον καθαρό αέρα της Δευτέρας.

Μια συμφωνία όλα να παραμείνουν εδώ

που άρχισαν να έχουνε κράτος, τα κάνει

να διεκδικούν μια εντολή που στρέφεται

προς το μέρος της μάνας θάλασσας κι ενώ

σε αγαπώ έξω από μέτρα,

στην απέραντη ύπαιθρο των εκπλήξεων..

Αποκαλύψεις…

Ξεφλουδίζεις την Βίβλο των ημερών

Κάθε εδάφιο μία μυρτιά που λυγίζει προς το ρυάκι που κάτω της γελά

Η πεδιάδα αφομοίωσε την κάθε κίνηση

Ξωτικά σταμάτησαν στην όχθη που αγαπούσε το ποτάμι

Ξωτικά αφέθηκαν στην ρέμβη που δεν έχει τελειωμό

Επιστροφή σε μια μέρα που τα αόρατα είναι και όμως ορατά

Τα λόγια τα πολλά μια φλυαρία

Ανούσια

Οι αέρηδες σφυρίζουν σαν όφις ερεθισμένος

Ροδιές βερικοκιές αμπέλια

Δεν εμπιστεύεται κανέναν μας ο Θάνατος

Ξέρει πως κατά την ζωή καθένας μας θα τον προδώσει..

Στον χορό τώρα…

Στον χορό τώρα…

Στην ζωγραφική για την ζωγραφική,

Στην ποίηση για την ποίηση,

Στην άθληση πάνω σε ένα σκοπό χρωματικής ιδέας που αναγεννιέται..

Επάνω στο λευκό χαρτί είσαι το άκαμπτο απαρέμφατο που κυνηγά η εφαπτομένη.

Είσαι η μπαλαρίνα των νεφών που απόψε ένδοξη είναι,

Είσαι ο καλπασμός της φωνής που έδωσε φτερά στα πέλματα και όλο το κορμί αποθεώθη'…

Σωσμένες Κυριακές..

Ντύνομαι θάρρη των ερώτων κι έρχομαι κοντά σου

Η νύχτα έχει σημαία που με κάνει να κρατώ

Στο ύψος έφτασα που όλες οι σιωπές μου είναι ίδιες

Μπόρεσα μέσα στην πικρή εποχή μας να σου λέω σ' αγαπώ..

Η πόλη έγινε απ' την λιακάδα ήσυχη και ευχαριστημένη

Φτάσαμε απ' το πουθενά εκεί που είναι κράτος το φιλί

Σου λέω τόσα και μου λες κι εσύ κι αυτά που δεν ομολογούνται

Όλον τον κάμπο της αγάπης όργωσα να βρω πολύτιμο σπυρί..

Δώσμου λοιπόν μια σκέψη κλίμακα εκεί ν' ανέβω

Που είναι σωσμένες από πάντα οι Κυριακές

Άσε με αμέριμνος παντού να ταξιδεύω

Αφού για σένα γράφτηκαν και θα γραφτούνε οι ωδές..

Αδιαφορία…

Τα νερά ταξιδεύουν προς την αιωνιότητα·

Ποιός θα αποκρυπτογραφήσει το μέγιστο χάος τους;

Ο αέρας πνέει κατά τον Νότο·

Η θάλασσα έχει προθέσεις καλές

Και νουθετεί τις νυσταγμένες ψαρόβαρκες·

Υπάρχει το νυν που σκαλώνεται μες το αεί και υπάρχει

Ο Ύψιστος που νομιμοποιεί των εκπλήξεων τον θεάρεστο τζόγο·

Υπάρχουν οι φυλακές και οι δραπέτες κρατούμενοι, υπάρχουν

Οι πρωινές ειδήσεις όταν όλα του κόσμου τα κατορθωμένα μου είναι παγερά αδιάφορα..

Ρόδος 12.7.2015

Από τα νησιά άρξασθαι... Σαν

Να εδραιώνεις την γεωγραφία

επί των υδάτων.

Παντεπόπτης ήλιος

και η Ιαλυσός

Μαζώνει τα καυτά κορμάκια της

Και τα εξαπολύει

Στις παραλίες να καούν. Α

Ανέρωτο κρασί- μέθη που βάζεις!

Λιγώνονται οι ερωτοπαθείς να βλέπουν κόλαση πάνω στην σάρκα-

Ψέματα λέω- βρε

Κόλαση δεν υπάρχει..

Μόνο ένα πάθος που θα πρέπει υπέρμετρα να τονιστεί

Πάνω στης Ρόδου το βεληνεκές που υπερβάλει

στον υπερθετικό του…

Εγωισμός των προσόψεων..

Ντούρο αλουμίνιο της πρόσοψης

του κτιρίου- και η τζαμαρία

Λάμπει στον ήλιο·

επαφή

Των πτηνών με το είδωλό τους

Και μετά

Λάμψη και πάλι λάμψη,

αέναος

πίδακας

Καθρεφτισμού

στο πέραν της οράσεως σημείο·

Ανοίγουν οι θύρες της εισόδου,

ο άνεμος

τρέμει ανάλαφρα τον πίνακα-

όπως

κυματισμός

Μες την καρδιά του βιολιού,

Και μια μουσική

Που δίνει αποτέλεσμα ηλιοβασίλεμα·

ανακαλύπτω

Το ξίφος που έχασα

Ενός εγωισμού που πεθαίνει..