Πιερία δωδεκάθεο σκήπτρο.

Στο όχι ποντάρει το πουλί τις ελπίδες του, στο αν δεν νικήσει το σκότος.

Και στα λυγισμένα δέντρα κάνει την φωλιά του δοκιμάζοντας την Παρασκευή στα όρια

και τον Απρίλη στις χαρές του…

Λογοτεχνία του Ακάθιστου Ύμνου, λογοτεχνία της φιλοτιμίας, λογοτεχνία εδραιωμένη επάνω στης φιλίας τον σκοπό.

Συνέλευση του σύννεφου με τον ταμιευτήρα της θαλάσσης, συνέλευση της μαργαρίτας με τον κάμπο που εκτείνεται ως την συνείδηση μου.

Πιερία γη, Πιερία δωδεκάθεο σκήπτρο.

Στου Ολύμπου την ρίζα σχόλασα την απελπισία μου και φόρεσα λευκές εκδοχές της χαράς.

Ο νεφεληγερέτης μιας ανθεστήριας παλιγγενεσίας…

                                                  Κατερίνη 4 Απρίλη 2014 

Η γραφή είναι μια επανάσταση

Συγκλίνουν τα λόγια- συγκλίνουν τα όνειρα·

Όπως να έρχονται όλα από μια Πρώτη Ζωή

Εκεί που το Καλό και το Κακό αφομοιώθηκε

Από μια αμοιβάδα ευτυχισμένη.

Και μετά

Οι μυρωδιές είναι δυνατές αντεγκλήσεις..

Πολύς ο κόπος και λίγο το έλεος-

Α οι θρησκείες

Πόσο αγαπούν το αιματοκύλισμα!

Αλλά σ’ αυτήν την άκρη που δεν έχουν σημασία οι εθνότητες

Κι η γη γυρίζει αδιαφορώντας για τα πάντα –σ’ αυτήν την άκρη

Η γραφή είναι μια επανάσταση που θα κατατροπώσει όλη την κακεντρέχεια

Των ισχυρών…

                                               Κατερίνη 4 Απρίλη 2014

Πανσέδες

Πανσέδες που χορεύουν μεθυσμένοι ιαμβικά

Ηλιοφώτιστοι δέσποτες

που τους σκουντά ο αέρας

Και τάχαμου καμώνονται τους αδαείς..

Πανσέδες που φουντώνουν μες τον κήπο που δεν θέλει πια τον φράχτη

και μια καλημέρα

Τους λούζει με καταπραϋντική σιωπή
στην κορυφή του στίχου ν’ ανεβούνε

Τρεμίζοντας

σαν λάβαρα του ανέμου..

Παραμυθοποίησα για σένα το σύμπαν…

Σκοτεινή καταιγίδα των ημερών

                              Για ένα φως όλα τα ‘δωσα..

Για να με κάνει η αστραπή σύντροφό της

                                 Και να πατήσω πάνω στα νερά

Ψαύοντας, απ’ όπου είναι βολετό, το αιώνιο.

                               Παραμυθοποίησα το σύμπαν

Εκεί που σε βρήκα και με βρήκες

Χωριατοπούλα της αυθεντικότητας,  λυρική κόρη μου

Που κινούν από σένα οι σθεναρές σκέψεις και απιστεύτου

Δύναμης ζώνονται οι πολεμιστές μου τα άρματα..

Έτσι μια Κυριακή που ομολόγησα τα κρίματά μου

Κι ο ήλιος ψηλότερα από συνήθως σηκώθηκε

Πεταλούδα γαλάζια, οικουμενικό μου τραγούδι

Στην φαντασία με γέννησες και στην ουτοπία με έθρεψες

Νεράιδα απριλιάτικων σεβασμών!

ΠΟΙΗΣΗ Μ ΑΛΛΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΙ ΑΥΤΗ..

Αγαπώ το μελάνι, μου δίνει ευκαιρία εκμυστήρευσης

Αγαπώ το μελάνι, μου δίνει ευκαιρία εκμυστήρευσης

Κινεί για να κινώ τα νήματά μου.

Στην μέρα που έρχεται μια τυμπανοκρουσία από φαντασμαγορίες της ματαιότητας

Δένει τον ουρανό στο άρμα του Απρίλη.

Σύθαμπο μελαγχολικό κι όπως να ζω μέσα σ’ έναν καθρέφτη που το είδωλό μου δείχνει

αχνό και άραχλο

Βηματίζω αργά πάνω και κάτω στην πλατεία που ακόμη είναι άδεια και την ραμφίζουν

κάτι σπουργίτια που ελπίζουν να κερδίσουν μέγεθος

ψυχής σ’ άλλη, μετά-ζωή…

                                       Κατερίνη 4 Απρίλη 2014

Μ’ έζεψε η κούραση κι απόψε στον ζυγό.

Η λάσπη που είμαι σταθερή αξία της αφαίρεσης

εγώ από όλα.

Νύχτωσε. Βραδύτητες έχει ο ουρανός.

Στην Κατερίνη η κάθε μουσική είναι ένα σχέδιο προ-Ολύμπου.

Νυστάζω.

Μ’ έζεψε η κούραση κι απόψε στον ζυγό.

Θορύβων τεχνάσματα, τρεκλίσματα ενός μεθυσμένου ουρανού κι ανάβει απόψε μακρινό το καντηλάκι μου.

Πού είμαι που δεν είμαι- ένα και το αυτό… 

                                                     Κατερίνη 3.4.2014 

αυτός που διαβάζει πίσω από την σελίδα ξέρει

Για την σκόνη ο κόπος για να γίνουν όλα σκόνη κι εμείς επάνω της να σκοντάφτουμε

Το μοχθηρό σύνολο κι οι ντελικάτες ευάλωτες ιδιωτικότητες..

Κάθε εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, θυσίες, ήρωες, η σπατάλη
πυρίτιδας και ανατινάζονται συμβολικά τα έωλα κωδωνοστάσια-

Αποτέλεσμα: αυτός που διαβάζει πίσω από την σελίδα ξέρει:
στο πρίσμα μέσα της αφιλοκέρδειας φαίνεται η συνείδηση ευρεία.

Εύθραυστες είναι οι αφοσιώσεις και θριπτός ωσεί ο άργιλος, ο άνθρωπος.

Έρωτας το ζητούμενο, λύτρωση     όπως μια έμπνευση ερμητική

Που την κατέχω ή με κατέχει κι απ’ αυτήν την σχέση μας προκύπτουν
πράγματα μυστήρια.

Εσύ που ακροβατείς πάνω στις αγωνίες μηχανέψου
μια διαφυγή που στην ελευθερία να καταλήγει
των κατορθωμάτων…

                                                              Κατερίνη  3 Απρίλη 2014 

Ακούω και κοιτώ· καταγράφω.

Στο ξύλο πάνω στερεώθηκε η ζωή μου στο αφράτο ξύλο που μιλά.

Κάποτε ραγίζει σαν ενός σεισμού το κατόρθωμα και τρίζει μαρτυρώντας τους λάγνους δακτύλιους

που ερωτεύτηκαν τα χρόνια και ζήτησαν να γευτούν την ηδονή του ήλιου.

Στην παλιά κομόδα λουστραρισμένη και περίτεχνη

ένα μεράκι του τεχνίτη που ακόνισε κι απόψε τα σκαρπέλα του και άφησε
την στιλπνή επιφάνεια να γίνει νόημα χοϊκής προσευχής.

Ακούω και κοιτώ· καταγράφω.

Τόσο προσηλωμένος στις κεραίες μου που κι ο άνεμος να μου διαφύγει θέλει της προσοχής· μα πού;

Χαράματα μες τον πεζόδρομο της πόλης.

Βασιλέας των φαντασμάτων της σκληρής βιοπάλης…

                                           Κατερίνη  3 Απρίλη 2014 

Το αλογάκι ενός ονείρου καβαλίκεψα

Οι νύχτες μουντζουρώνουν τα τετράδιά μου-

Γεύομαι σήψη που δεν μου αρμόζει

Το αλογάκι ενός ονείρου καβαλίκεψα

Συνένοχος σ’ αυτό που αποδείχτηκε γέφυρα
που κυλά προς την οφθαλμαπάτη..

Αν συλλογιστώ ευχάριστα θα πληρωθούν οι μέρες με ευγένεια που σε εφηβεία ανήκει-

Ακριβώς μπαίνω στο Τίποτα που συμβιβάζεται με το φορτίο της πραγματικότητας

το σκοτεινό..

Βρίσκομαι εκεί που η κούραση ραντίζει το παρόν με ανυπέρβλητα δάκρυα
και η κάθε λέξη μαστίζει την μουσική γράφοντας
μανιφέστα μελαγχολικού διακονιάρη…

                                               Κατερίνη  3 Απρίλη 2014 

Στο γράψιμο ζητώ διαφυγή.

Ποιός κουρδίζει την μοίρα και μας ξεγελάει και απομακρυνόμαστε ο ένας απ’ τον άλλον οι άνθρωποι

μαριονέτες μιας εγωκεντρικής ηχούς;

Αυτά που θα συμβούν, κι αν τα προβλέψω, θα με ξεγελάσουν·

Φιμωμένος ζω την προσωπική μου ερήμωση.

Για την ματαιότητα συνθέτουν φόβους οι εποχές

και ενοχοποιούν ασύστολα κι εσάς κι εμάς τα καθεστώτα.

Στο γράψιμο ζητώ διαφυγή.

Μεσάνυχτα σ’ ένα ξενοδοχείο που μου έδωσε η Κατερίνη

ουραγός κι αν συνεπής των ονείρων.

Πολυφωνία της σιωπής δώρο στο μετά την εξαπάτηση αφ’ εαυτού εις εμαυτόν τω πλάνεμα:   α φωνήεν

μιας έσω ταραχής!

Ζητώ συνέπειες που πια δεν υπάρχουν

Ζητώ τον κόπο και την αγωνία να ζητώ.

Ελλάδα λερωμένη με τύψεις της απραγίας

Όταν θα χάσει κάθε ντροπή η Ευρώπη, θα φανεί

που είσαι μια Ιδέα από κείνες που δεν οξειδώνονται…

                                                 Κατερίνη  3 Απρίλη 2014 

της Κατερίνης έξαψη

Πόσο βούλιαξαν τα καθιερωμένα μέσα στην ρουτίνα και ο κύβος ερρίφθη
Να τελαλίσουν οι Τετάρτες ιδεών κοντολογήματα
Σαν να αρραβωνιάστηκε απόψε η μελαγχολία μου
Της Κατερίνης την γη και την έξαψη...

Απ’ αύριο στην Πιερία σαν ένας δραγουμάνος που επισκέπτεται το τέμενος του Ήλιου.

Η πόλη είναι μια σαρακοφαγωμένη λαιμητόμος

που σκοπεί στο αναίτιο.

Στα σπλάχνα της ένα σκουλήκι σεργιανά

σφυρίζοντας σαν τρένο σε τροχιές καθ’ όλα ακαθόριστες.

Στάσεις λεωφορείων, διάκοσμος καταστημάτων

Φανταχτερών, απάτη οφθαλμών και νομίσματα που μια έλλειψη αγοράζουν

Χρηματιστηριακή.

Αλληλεγγύη των λόγιων να μην τους απαρνηθούν οι εμπνεύσεις, αλληλεγγύη των φιλόλογων να τους μείνουν στην τσέπη κάτι ψιλά

Απ’ του Ομήρου τις εγκλήσεις.

Στο απόγευμα σουλατσάρουν κάτι αμφισβητίες που γεμίσαν τατουάζ

Το σώμα τους και ψάχνουν πώς την ψυχή να γεμίσουν.

Απ’ αύριο στην Πιερία σαν ένας δραγουμάνος που επισκέπτεται το τέμενος του Ήλιου.

Θα κουβαλώ απόδειξη πως οι αθωότητες που αγαπώ είναι σ’ ένα μπουμπούκι άπασες συνοψισμένες.

Θα μηρυκάσω γαλήνη του όρθρου.

Θα διαβάσω το συμφέρον μου πεισμωμένος τόσο που θα εξαλειφθεί.

Θα μηρυκάσω γαλήνη του όρθρου.

Ακούγοντας την ψαλμωδία των πουλιών, θ’ ανάψω το κεράκι μου

Στο μανουάλι των ανέμων.

Ορθός μες την συνείδηση- μόνος!

Στον λίθο της ερημιάς ζωγραφίζοντας

Λόγια επιθετικά.

Και όταν η δίνη του δειλινού απορροφήσει

Την μουσική

Θα νοσταλγήσω το κορίτσι μου

Που το κοιτώ στα μάτια

Και βεβαιώνομαι ότι μου λέει αλήθεια ο Θεός!