Παρασκευή ευκίνητη μες το Τροκαντερό.

Παρασκευή ευκίνητη μες το Τροκαντερό.

Focus στα γεγονότα.

Των τίτλων των εφημερίδων ο οργασμός.

Πληθωρικό ανέντιμο Τίποτα.

Νέα τεχνολογία πια να σου μιλώ και η φωνή μου να μην φτάνει

Παρά όταν οι αγωνίες μας στο έρπην, συναντώνται.

Ποιήματα χωλά ρακένδυτα που βαυκαλίζονται μες την λιακάδα.

Δρομείς που αφήνουν πίσω τους οσμή ιδρώτα και προσπάθειας.

Συρμός από αλουμίνιο ταχύτητας καμάρι.

Τα παραλιακά προάστια ακμάζουν μες την ηθική στάση της εβδομάδας.

Άνοιξη προ των πυλών.

Έτρεχαν οι σιγανοί αέρηδες της παραλίας κι η θάλασσα

μαστίζονταν από την αυτοκρατορία του ήλιου.

Άνοιξη προ των πυλών. Ο αιώνας
ανθρωπιά έχει ανάγκη και σύνεση.

Οικόπεδα που φλόμωσαν οι μαργαρίτες,
ζιζάνια χόρτα- χαμός!

Κάτι κοπέλες έτρεχαν σιγά.
Δυο γεροντάκια με μαγκούρα περπατούσαν.

Πού πάει η κουβέντα που έχουμε;
Ποτέ δεν βρήκα νόημα σε κάτι που είναι απόλυτη ομοθυμία.

Μ’ αρέσουν οι αντιδικίες που το αίμα μου ανάβουνε, μ’ αρέσει
η αναστάτωση, ο κοχλασμός

που δίνει οξυγόνο στα ακραία τέλματα. Εκεί

που είσαι μ’ όλες τις δυνάμεις σου ενορχηστρωμένη και με πολεμάς

μ’ όλα τα όπλα που ο νους και η ευαισθησία σου έχει..

Θα κλείσω αυτήν την σελίδα

Θα κλείσω αυτήν την σελίδα σαν

μακροβούτι που δεν βγάζει πουθενά.

Όχι ότι είχα κατά νου και κάτι αναπάντεχο

να περιμένω. Έσβησα τα φωνήεντα

και προσηλώθηκα στην μουσική. Έσβησα

τις αγαπημένες μου αντιφάσεις.

Υπάρχει εδώ άπλετος τόπος

κι ο χρόνος είναι, πάνω απ’ όλα, επιεικής- μ’ αφήνει

να δρέπω την λαγαρότητα των στιγμών. Εξάλλου

εκείνο μόνο δεν ήθελα; Να ελπίζω

σε κάτι μακρινό κι απροσδιόριστο, σαν

όπως κλέβεις το κλειδί από τον δεσμοφύλακα κι ανοίγεις

το κελί να φύγεις - όμως τελευταία στιγμή

σκέφτεσαι ότι έξω πια κανένας δεν σε περιμένει και

κλείνεσαι πάλι πίσω από τα σίδερα, ασφαλισμένος

απ’ την κοινωνία όλη και κατανοώντας,

επιτέλους, σεαυτόν..

Μυστικό τρόπο έχουν τα πράγματα

Μυστικό τρόπο έχουν τα πράγματα

τα αναγνώθουμε σαν φεύγουν οι μέρες

και με λαχτάρα προσεγγίζουμε το σκοτεινό τους κέλυφος

αραδαριά που πάνε να χαθούν

μες το αιώνιο κύμα

της λησμονιάς.

                         Βρίσκω πάντως την αφή παρακμασμένη. Γέρασαν

Και δεν μου ομιλούν όσο θα ήθελα τα Αοράτου. Νιώθω

Μια κούραση βαριά. Μπορεί

Οι δεξιότητές μου να αμβλύνθηκαν, ή

Να μπάζει από κάπου, ο δικός μου ουρανός.

Και γράφω ποιήματα ακολουθώντας τον καημό μου

Ορκίζομαι στις αθωότητες και ζω εκπληρώνοντας

Όρκους αγάπης και, συλλήβδην, αποσαφηνίσεις Αστραπής.

Το λεξικό της ζωής δεν μπορεί να μου εξηγήσει την τόση ανορθόγραφη μέσα μου απουσία.

78.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω περνά μέσα στις παραφορτωμένες με κούραση μέρες

αφήνοντας μια γεύση στέρησης.

Το λεξικό της ζωής δεν μπορεί να μου εξηγήσει  την τόση ανορθόγραφη μέσα μου απουσία.

Τα παιδιά μεγάλωσαν και πάνε.

Εμείς κρατάμε φυλακισμένο μέσα μας τον ίδιο άνθρωπο που αναγνωρίζει μόνο η νεότητά μας.

Αλήθεια δεν μεγάλωσε ποτέ;

Και όμως πάει…

Ψάχνει μέσα σε πράγματα ανεξιχνίαστα, καταστάσεις

που λυγίζει η ψυχή κι ο άνθρωπος

γίνεται μαλακός σαν το χορτάρι.

Προτιμούμε την σιωπή των αγγέλων  παρά τις φωνές του θεού.

Το μικρό μυστικό μας  το ξέρει ο κάθε αέρας.

Φιλοσοφούμε μέσα σε μεγάλη φωτιά.

Όπως ανεβαίνουν τα σπίτια στον λόφο, όπως ανεβαίνει η σκιά

πίσω μας περπατώντας που ανηφορίζουμε,

όπως  ελαφρώνει το σώμα και που σιγά-σιγά

γίνεται αχνός

αιθέριος κόσμος που μας πάει προς τους δρόμους τ’ ουρανού..

                                                                        2.6.2008

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΘΡΟΙΣΜΕΝΩΝ ΗΜΕΡΩΝ.

   

Περπατούν οι μέρες με την πολύχρυση αυτοκρατορία τους

της Γνώσης·

εγώ ανατρέχω στα παλιά μου ημερολόγια ξέροντας

πικρό που είναι να φρονείς στην νόηση

και στο σκληρό μυστικό του θανάτου!

Ένας αμετανόητος λεξιθήρας 

καταβροχθίζει θλίψη

ακατανόητος για τον καθένα.

Ολοένα βυθίζεται…

Τον αποκρυπτογραφούν  

μόνο τα πρωινά πουλιά

που αυτός τα ξέρει

καθένα με το πιο μικρό του όνομα.

Εκείνος είναι ονειροπόλος!

Ποιητής των νεφών που διασκορπίστηκαν

μέσα στο κάθε λιόγερμα που χάσκει

σαν πόρτα της Παράδεισος.    

Εκεί..

Αν καταφύγω στις σιωπές που γύρω μου συνωμοτούνε

θα τον βρω εκεί-        

αρχηγό της στρατιάς των ιπποτικών λουλουδιών

που θάλλουν με το πείσμα τους να επιβληθούνε.

Σαν άρωμα έστω!

Γιατί η φωτιά που καίει μέσα μας και που την είπαν

οι ποιητές που από την χώρα τους έρχομαι

καίει σαν να ‘ναι να μου ψιθυρίσει κάτι

από του δυόσμου το αγχέμαχο άρωμα..

Διακοσμημένη ωραία η ζωή!

Με καλλικέλαδο άνθρωπο και αξία

επική του πυλού!

Πάει-έρχεται ο Έρωτας μέσα στην κάθε σάρκα-

Και είμαι ο ιστορικός που αποστρέφεται

μυθολογίες που σε βγάζουν μόνο στα ρηχά!

Της καρδιάς και των άστρων!

                                                                              14.5.2008

Ο ΧΡΟΝΟΣ.

                                          

                           Γράφεται και ακυρώνεται ο χρόνος

                   με μια εγγύηση που και το φως θα σεβαστεί.

                                                  Μετά,

                    μες τις πυκνότητες που κομίζουν οι νύχτες,

                                                ράθυμα

                                   αντικρίζω  τα μάτια του,       

                                                λαμπερά

                         όπως του τρομαγμένου αιλουροειδούς-

                                   φοβισμένα σε φοβίζουν..

          Και σαν από το λειασμένο βότσαλο που φτάνει πάντα

                                   ο ήχος της θάλασσας

                         αρχέγονος, αιώνιος, αινιγματικός-

                         ήχος που κάνει το νερό που πρώτο

                                συλλάβισε ζωή και όμως

                       υδρίες του θανάτου πάντοτε θα γέμει..

              Τον βρήκα και τον έχασα, ήτανε κρουνός-

                         τελετουργία από παλαιών

                  θρησκειών ιερωμένους. Πάει πρίμα·

                      μπαλαρίνα των άυλων ανέμων

   που σκουντά και εξωθεί τις εξάψεις μέσα σε λαύρα σιωπή..

           Εγώ έχω μόνο εμένα·       μέσα μου αναδιπλώνομαι·

                           περιέχω εμαυτόν και θλίψη·

  καθώς μια κουρασμένη πόλη θορυβεί γύρω απ’ το σπίτι μου

             και με βουρκώνει μες τις σημαντικά υπεύθυνες

                                     αυταπάτες της..

               Είμαι ο τελευταίος πια που δέχεται ανακωχή          

                                     με κάθε πίκρα·

         χωνεύω μέσα μου το δυνατό φαρμάκι τους· διυλίζω

                     το σώμα του καημού που ξαναενώνεται

                                 σε χίλια δύο σπαθιά-

                                   με κατασφάζουν…

                         

                 Και ψιχαλίζει συμπάθειες των λουλουδιών

                   μέσα στην νύχτα, μέσα στην ψυχή μου!

                                                                                                     

                                                                             13.5.2008

Η ιστορία ξαναγράφεται.

Ταξίδευε ταξίδευε, άστρο μου κεχριμπάρι μου..

Η νύχτα σε αγαπά και το φεγγάρι έρχεται.

Ανοίγω το βιβλίο και με σκεπάζει η σελίδα.

Ο νους πυρπολείται- τίποτα αιώνια δεν διαρκεί.

Μην μασάς τα λόγια, γίνε σαν το μαχαίρι κοφτερός

Τα αρώματα που βρήκες είναι παραινέσεις προς τον εαυτό σου.

Η ιστορία ξαναγράφεται.

Ο άνθρωπος παρέμεινε μέσα στην απληστία.

Στον ύπνο βρήκε μια δικαιοσύνη αλλιώτικη.

Στον ύπνο βρήκε η μάζα το χαμένο δίκιο της και γι’ αυτό δεν ξυπνάει..

Των ματιών μου φως, κοριτσάκι μου

Των ματιών μου φως, κοριτσάκι μου

Που σε κολακεύει διαρκώς το φεγγάρι

Έλα στον ύπνο μου, παραγγελιοδόχος της γραφής

Και κάνε με να τρεμουλιάσω μέσα

στον σκοτεινό κήπο της σελίδας

Πλάσμα χαριτωμένο- να σε βρω εκεί

Που σε έχασα

Κάτω από το τρεμάμενο μυστήριο των νερών

Κι ακούγοντας τις μουσικές που δίνουν τέλος

στου θανάτου το εμβατήριο..

Νίκα ήλιε μου, νίκα

Υπάρχει ένας αέρας γόνιμος

Κι ένα τοπίο μέσα μου

παραδείσου.

Κι εσύ που είσαι όμορφη

Που δοκιμάζεις στην ένταση την μουσική

Στα ράμφη των πουλιών που γυαλίζουν

Στον ήλιο.

Το μυστικό της θάλασσας, το μικρό κύμα

Που ιππεύει την ήσυχη ακρογιαλιά,

μεσημεριού η ανάπαυλα

Και τίθεται η μνήμη σε εγρήγορση,

αυτά να ‘ρθουν κι αυτά να πάνε

Κι ένα σώμα λιγνό να κελαηδήσει

μες τα ανεμοσκορπίσματα-

Νίκα ήλιε μου, νίκα

Και στεφάνωσε με το χρυσάφι σου

την μέρα αυτή των θνητών…

Τα χωράφια του Αιγίου

Τα χωράφια του Αιγίου ανασαίνουν βαριά.

Το χώμα τους είναι θυμωμένο.

Κάτι μου κάνει η γης από αμνησία που δεν κατανοώ.

Σπίτια παλιά, πεζόδρομοι, αυταπάτες.

Κι οι άνθρωποι είναι όπως είναι πάντα ίδιοι οι άνθρωποι.

Γεμάτοι αμφιβολίες και θρίαμβο εγωιστικό…

                                                      Αίγιο  23 Μαρτίου 2014

Μια εκδούλευση στο φως

Μια εκδούλευση στο φως,   να φανούν όλα ξεκάθαρα

σαν

το χνότο σου

στις μέρες της μεγάλης παγωνιάς·

ακόμη

και το μη ορατό

ν’ ανθίσει.

Λυγισμένα λόγια, καλημέρες

λυρικές

γεμάτες την απλότητα της επαρχίας.

                                                           Ο ήλιος ψηλώνει

αργά

η νομοθεσία του

δεν επιτρέπει παρεκκλίσεις:

όλα θα ειδωθούν μες απ’ το πρίσμα

μιας γαλήνης ολοκληρωτικής

που στρογγυλεύει τις αιχμές

όπως να απαλείφει από το κλάσμα τους

τον άξεστο διαιρέτη…

                                     Αίγιο  23 Μαρτίου 2014 

Σε ποιο ύφος άραγε ταιριάζω;

Σε ποιο ύφος άραγε ταιριάζω σε ποιο μυστικό

και παραμένω ένθεος κι ας το αρνιέμαι

σημειώνοντας λέξεις πάνω στο λίγο χαρτί

που πολεμά να αποσιωπήσει την ψυχή μου;

Ακούω τον σφυγμό της μέρας.

Αιγιαλεία

νωχελική

σαν να μαζεύει ρούχα να μετακομίσει.

Άτολμα ξημερώματα. Πέντε η ώρα το πρωί. Στο πηχτό

ακόμη σκοτάδι

βουλιάζουν τα λουστραρισμένα όνειρα.

Σε λίγο θα χαθώ μες την κυκλοφορία των δρόμων

και θα βρεθώ, βιδώνοντας την ματαιοδοξία,

να παίρνω ένα πικρό μεροκάματο

από κείνα που, ίσως, δεν ξέρεις…

                                   Αίγιο  23 Μαρτίου 2014 

Σήμερα έτσι: Το Αίγιο έλαμπε

Σήμερα έτσι:

Το Αίγιο έλαμπε

Σήμερα έτσι

Ένα στίγμα ήσυχης πόλης

γέμισε το μυαλό μου εντυπώσεις.

Από τον νου μου

ξεκινά ο λαβύρινθος.

Πόλεις μέσα στις πόλεις και δρόμοι

μέσα σε άλλους δρόμους

και όλα να πυροδοτούνε

την φαντασία μου.

Αυτόβουλα δρω.

Μετακομίζοντας την ψυχή μου

στην ραγισμένη ισορροπία του δειλινού.

Έξω απ’ το ξενοδοχείο οι μηχανές ρονρονίζουν

αφηνιασμένες.

Αυτός που μελετά το υπαρκτό

καταποντίζεται στην μεταφυσική των πάντων.

Αεικίνητος.

Αμετάπειστος.

Πρόσεχε μην ψαύσεις στο αλφάβητο της αποκάλυψης

το βαρύ σώμα της προσευχής

και βγεις από την άλλη

με δυσανάγνωστες επιδιώξεις.

Ο τροχός γυρίζει·

και για όλα οφείλεις.

                             Αίγιο  22 Μαρτίου 2014