Μόνο ένας λεξιλάγνος μπορεί να ονοματίσει αυτή την σιωπή

Ένα μήνυμα η νύχτα και τα μεσάνυχτα βαυκαλίζονται στο αργυρό φως της σελήνης

τα έντομα που υιοθέτησαν να παρίστανται σε όλα.

Τρομαγμένα φυτά. Σιωπούνε.

Όπως να έχασαν την ημισέληνο οι μουσουλμάνοι και ένας τρόμος

έπιασε να γεννιέται από τους αβόλευτους ίσκιους.

Τα βρύα ακουμπούν στις ρίζες που εξόκειλαν.

Ο ύπνος των ερπετών είναι γλυκιά σοκολάτα.

Μόνο μια γαλή περιφέρεται στην απερίφραχτη δικαιοδοσία του σκότους.

Μόνο ένας λεξιλάγνος μπορεί να ονοματίσει αυτή την σιωπή που το πρωί την τσιμπολογά ένα κοπάδι γλάρων και την διασκορπίζει

ψιχίο ψιχίο στο πουθενά του ουρανού..

Από σκληρά μεροκάματα φθάρηκα ως το βαθύ κόκαλό μου.

Από σκληρά μεροκάματα φθάρηκα ως το βαθύ κόκαλό μου.

Τώρα ερμητικά κλειστός

σαν αχιβάδα που την πείραξαν και οχυρώθη᾿..

Να τι δεν μπόρεσα ποτέ: να διορθώσω

την πορεία της γης, να ειδοποιήσω

αυτόν που κινδυνεύει για επικείμενο θάνατο, να

πω αυτά όλα που ήθελα

και δίσταζα από προκαταλήψεις.

Το αίμα βοά από μυστικούς πόνους.

Δεν θα πω-θα κάνω. Πια θα κάνω.

Τι σημασία έχουν τα λόγια όταν τα συμβαίνοντα είναι πάντα πικρά;

Μένω αποσβολωμένος να κοιτώ την αυγή και τον ήλιο

που ψηλώνει σε νόημα και θεϊκή παρουσία..

Μόλις ξύπνησες!

Μόλις ξύπνησες!
Κι είσαι μια θύελλα που υφαρπάζει όλες τις λυρικές δυνατότητες.
Μπροστά απ’ το παράθυρο που κοιτάς του ουρανού την λιακάδα
και το σπίρτο του βλέμματός σου είναι οξύτονο και ανάβει.


Πού κρύφτηκε η διαλεκτική του βραδιού, οι άτονες σκιές που έγιναν
συντροφιές μπροστά στα πληκτρολόγια
και όταν βυθίστηκες στον ύπνο από το όνειρο σε έφτασε η φωνή
της μοναξιάς σου και έγινε
ρόδο άλικο του έρωτα;


Τώρα στην πρωινή δροσιά ανάμεσα από του μπαλκονιού τις σιδερόβεργες
είσαι μια ωκεάνια χαρά που συμμερίζονται όσοι από φιλί καταλαβαίνουν-
είσαι η όμορφη παλίρροια που φτάνει ως το χωριό των ψαράδων
που κοιτούν προς το πέλαγος και στον άγγελο πάντα πιστεύουν..

Στο άθροισμα το πεζό είναι εν δυνάμει μια λάμψη ποιήματος

Ισορροπία η πραγματικότητα και η επιθυμία

Ισορροπία ο καιρός κι η εποχή

Στις σελίδες μου το μελάνι αιώνιος πόνος

Στις σελίδες μου το μελάνι αλήθεια σωστή

Ταριχεύω την διάθεση των ανέμων

Φιλοπαίγμονα χρόνε, τι βούλεσαι για μας και τι ορίζεις;

Στο άθροισμα το πεζό είναι εν δυνάμει μια λάμψη ποιήματος

Στο τέλος όλα θα καθυποτάξουν τον αφέντη που δεν εννοεί και να παραδοθεί..

Η Ελλάδα ένας κήπος που όλοι θέλουν να τον έχουν

Απ’ τον αφρό προδίδεται η άβυσσος

Κι η Κυριακή βαθαίνει κι άλλο

μέσα στα κλειστά αρχεία της θάλασσας

Στον αιθέρα κάπου  

ένα πουλί εξαπολύει του τραγουδιού του τις ταξιαρχίες

Πα’ στο γαλάζιο.

Η μέρα πλουταίνει

Ήλιος χρυσός και ντέφι των τσιγγάνων ηλιαχτίδων

Μια γουλιά κρασί μια γουλιά αίσθηση

Πάλι και πάλι.

Η Ελλάδα ένας κήπος που όλοι θέλουν να τον έχουν

Η Ελλάδα ένα μικρό σκαρί που ταξιδεύει

Στο πεζουλάκι των ανέμων

ο φλοίσβος βάφει τις μάντρες με ασβέστη και θυμίαμα..

Στην Βίκυ Δερμάνη..

                                            

Χνοτίζονται οι τζαμαρίες του ουρανού

ό,τι πνέει απόψε στην καρδιά μου

είναι από χάος κι από φωνή της αβύσσου

συγχορδίες αγγέλων δίνουν υπόσταση στην μουσική, φώτα

από γεμάτη σελήνη,  

και άστρα

πυρακτωμένα

μες το νεφέλωμα    

Ιανουαρίου

μεσούντος,   

με χτυπά η ηχώ πα’  στο κούτελο, η νύχτα

παγώνει το ρήμα και τις αισθήσεις μου-   είσαι εκεί

και πάλι θα είσαι    που η ρίμα

δένει περίτεχνα τις χάντρες

στο κομπολόι των ανέμων    εφτά

ημέρες που μετρώ με αγωνία να γυρίσεις    σαν

με νίκη σίγουρη,

στο άρμα μιας λέξης ιππεύοντας    αμαζόνα

της ερημιάς

και του νοήματος

η έχουσα κερδίσει την περιουσία.

Αυτό είναι το ωραιότερο που κάνεις:

Αυτό είναι το ωραιότερο που κάνεις: που κοιτάς

κατά τον ουρανό και ο κόσμος

συγκλονίζεται

αθώος

μέσα στα μάτια σου.

Δακρύβρεχτες νύχτες, με φεγγάρι εκεί, γεμάτες

υποψία και θέληση,

κρατούν καλά την οπτασία σου στερεωμένη

στον βράχο τον μέγιστο,

στα βορινά του νησιού,

όπως

ο Ιανουάριος ωφελεί την αγάπη κατά το φιλί κατά το κορμί.

Ω τότε

που κοιμάμαι αλλά άγρυπνος μένω

σουλατσαδόρος μες την παγωνιά του πρωινού, χαϊδεύοντας

την πάχνη των φυτών, ανοίγοντας

την αγκύλη μιας μαθηματικής υποθήκης,

για να χωρέσουν

τα λόγια σου

και να συντελεστούν

οι νομοτέλειες

που κάνουν βατό καθετί που αγγίζει

εσένα..

Α κοίτα την ζωγραφική πώς κάνει των νεφών τις κοιλιές κομμάτι του ουράνιου τόξου!

Το πρόσωπο ραγίζει σαν μια μουσική που νυμφεύεται την γη και το ύψος.

Το ύφος είναι ο άνθρωπος, το ύφος είναι η σκαπάνη των ουρανών.

Βόρεια της μνήμης, η αναπόληση ξυραφίζεται

από του τώρα τις λάμες.

Στον αιώνα το μανιφέστο των λουλουδιών είναι μια συγχορδία φτασμένων στην Επαγγελία αγγέλων.

Τοξική ανησυχία πλακώνει τα κτίρια των πόλεων -οι άνθρωποι πάντα φοβισμένοι θα υπάρχουν.

Α κοίτα την ζωγραφική πώς κάνει των νεφών τις κοιλιές κομμάτι του ουράνιου τόξου!

Ας μπορούσα να πιω χρώματα, να γεννήσω 
έμπνευση γαλαξία που επιθεωρεί αρχαίες θεότητες

που ακούν ονόματα ελληνικής μυθολογίας!

Στα σκοτεινά ψάχνω στα σκοτεινά

Στα πνευμόνια μου βρίσκει καταφύγιο οξυγόνο δακρύων

Γραμμικές συνειδήσεις παίζουν πάνω στο στήθος μου χαρωπά

Είναι ταγμένα σε απόλυτη τάξη τα αισθήματα και οι κωδωνοκρουσίες

των πέρα καμπαναριών

Η πέτρα βογκάει κάτω απ’ τον ήλιο

Ασθμαίνει

Των άλλων ορίων οι επιδιώξεις με κάνουν σκληρότερο και

να ζω με αλήθεια για Αλήθεια

Στα σκοτεινά ψάχνω στα σκοτεινά

Βασίλεια του θανάτου και της απειλητικής ταραντούλας

Με σαβανώνει της θλίψης το λινό, με σκλαβώνει..

Απολογούμαι σε ένα σοκ των αισθήσεων.

Ω τι χρώμα Θεέ μου η χάρις σου στο τερπνό ρόδο!

Πώς θρησκεύω που κι εγώ να εκπλήσσομαι και να είμαι αδαής και σαν λίγος;

Και τα αγκάθια μ’ αρέσουνε και οι μοναξιές που τις έχω

να με ντύνουν μετάξι του ουρανού και της λάβας..

Λιγόλογος ο δήμιος χρόνος μου.

Απολογούμαι σε ένα σοκ των αισθήσεων.

Μαθαίνω να είμαι..

Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.

Στον βρόντο τα ξενύχτια για την διαλεύκανση της έμπνευσης που κάνει τα ποιήματα σπουδαία.
Ό,τι μένει είναι ένα αντιφατικό λεχθέν που ηχεί σαν πρελούδιο μιας κτήσης μες τα αχανή χωράφια του λεξιλογίου.
Απογοητευμένος δεν είμαι. Αφουγκράστηκα καλά στην ησυχία.
Κατανόησα τις υφές του Αόρατου.
Τώρα άλογα δυνατά καλπάζουν
Οι λέξεις και ο αναβάτης υψώνεται
Ως την αιθέρια
Μαγεία των ουρανών.
Υποψιαζόμουν χάη και τα χάη με βρήκαν.
Κρατώ μια προσευχή απόλυτα ιδιωτική.
Αν ομολογήσω την ψυχή μου η ψυχή μου θα γίνει ελαφρότερη.
Από λέξη σε λέξη ένα ηπιότερο χάος.

Περί ου ο λόγος

Περί ου ο λόγος ος ανάγει τα σέβη των λουλουδιών προς τον πατέρα τους Ήλιο

περί ου ο λόγος ος ενορχηστρώνει το χάος επί το τερπνότερον της ψυχής

περί ου ο λόγος ος εγκολπώνεται την συλλαβή την μυστική της του ανέμου θρησκείας
προς όφελος της βροχής, της αχράντου βροχής απάντων των ιδεών


περί ου ο λόγος ος κρατήσας την οικουμένη όλη σε θέση προσευχής ορατοποίησε την Χάριν ως ανέγνωσε την Βίβλο των φυτών


περί ου ο λόγος ος εσκεύασε από ευτελή τα τιμαλφώτερα


Περί ου ο λόγος ος την Ποίησην κατέστησε σεπτή κι αιθέρια ανά τους αιώνες


Περί ου ο λόγος ος εσκηνοθέτησε αθώα επί την συντριβήν
και λέξεων τα τάλαντα εκαρπώθη..

Ο έρωτας στην Πλατεία Βάθης δαγκώνει σύριγγες και νοθευμένη πρέζα.

Ο έρωτας στην Πλατεία Βάθης δαγκώνει σύριγγες και νοθευμένη πρέζα.

Η Λιοσίων διαολεμένα κυλάει.

Στις φλέβες σου το αίμα παίζει ανταύγειες του θανάτου.

Τσιρίζουν περιπολικά-ο λαός ποτέ δεν κοιμάται.

Ξενυχτισμένοι βρικόλακες, καφετέριες, ταχυφαγία,

Αλάρμ των αυτοκινήτων, κόρνες, εκνευρισμένοι οδηγοί-

Στο πηλίκο των δρόμων η ζωή αλφαδιάζει την αγωνία της-

Αθήνα καρατομημένη και της ηχούς των προγόνων η φωνή

Καρατομημένη κι αυτή.

Τι σημασία έχουν οι γραμματικές που αναζητώ, πουθενά δεν φτάνω

Που να έχει συμπέρασμα απέριττα ποιητικό-ένας αέρας

Γυμνώνει κι άλλο τους ευκάλυπτους και σέρνει σε χορό θλίψης τους αστέγους και τα απροστάτευτα περιστέρια..

Πώς να τον πω τον πόνο;

Πονούν οι άνθρωποι και σκύβουν να προσκυνήσουν

την ανάγκη τους    ενώ εκείνη η άτιμη

χαιρέκακα και πάντα τους ποδοπατεί.

Πώς να το πώ;  Σ’ ένα νοσοκομείο που ο φίλος

έχασε μισή ζωή μέσα σε κάτι δευτερόλεπτα κι οι νοσοκόμες,

σαν λυπημένες μαντόνες, προσπαθώντας

να μοιράσουν ελπίδα και φως.

Πώς να τον πω τον πόνο, την φωνή που δεν βγαίνει

απ’ το λαρύγγι, την φωνή που στην λύπη εδράζεται και με μαθαίνει τι είναι αλήθεια τραγικό και τι αλήθεια βαθιά μου υποφέρει;

Γι αυτό μια θλίψη τριγυρίζει στα μάτια μου, γι αυτό

όλοι οι χρωματισμοί που βρίσκω για να αποδώσω στ’ όνειρό μου οντότητα

είναι μια εκδοχή του μαύρου και που δεν πηγαίνει καν πιο πέρα απ’ το γκρίζο..