...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

5 Οκτωβρίου 2013

Στην μουσική καταφεύγω



Ναυάγιο οι επιδιώξεις μας    και η μέρα ναυάγιο·
Ακολούθα τις πληθυντικές περιπέτειες και σκάψε
Βαθιά στο παρελθόν να οσφρηστείς
από πού απομυζά πραγματικότητα το μέλλον·
Αχάραγο γυαλί τα αισθήματα    τρεμίζουν το ακηλίδωτο πανί
Της διαίσθησης·
Στην τύχη που πίστεψα     ήτανε για να απατηθώ·
Στην μουσική καταφεύγω     και στο λυρικό της προσόν
Να μην πουθενά και στιγμή συμβιβάζεται..


Αυτό που λέω μυρίζει λαυρεωτικό επικό ζέον μελάνι.



          Διάλεξε την πλευρά του ήλιου
                                      που σου ταιριάζει..
                           Πουθενά δεν γυρίζουμε  αλλού
                                                           απ' τον οίκο μας
                                      που φορολογείται από μια εξουσία
                                                                       ανήθικα δεσποτική.
Τρελαμένα ασύμφωνα αποκυήματα μιας φαντασίας που περιπλανιέται
                                                                στα βαθιά γαλάζια νέφη
                                                              της μεγάλης ουτοπίας.
                                Στου νου σου τα περίχωρα τριγυρίζω
                               και άστεγο με κατατρώει ο καιρός.
                                Αγωνίας ροκανίδια λερώνουν
                                       την ζωή που αγαπάς.


                        Επί κοντώ με το μολύβι μου φαίνεται κάνω
                    Πάνω απ’ τον φράχτη καθιερωμένης κατάφασης. 
                  Έρχομαι από αγρύπνιες άξεστες και που ματώνουν
                                    λινό λευκό του φεγγαριού.
                 Αυτό που λέω μυρίζει λαυρεωτικό επικό ζέον μελάνι.




συνεχίζεται η ζωή..




Ριγηλό φως τώρα που ξημερώνει και οι λύκοι του ουρανού απομακρύνθηκαν.
Μένει το μακρινό τους ουρλιαχτό αντίλαλος κάτω από το ημερινό φεγγάρι.
Στέφονται με δροσιά η Πέμπτη και η έκτη πρωινή.
Εξώφυλλο την μέρας ένας λόφος με τα πεύκα του γερτά.
Κάνει το κρύο που αγαπούν οι σκληροί.
Σισιρίζει μια λάμπα στον φανοστάτη του δρόμου.
Για το σκοτάδι που υποχωρεί ούτε πια λόγος.
Καθαρά φαίνεται το σχολείο και η καθαρή μεγάλη αυλή του.
Σε λίγο θα ‘ρθουν τα παιδιά να φωνάζουνε παίζοντας
και να θυμίζουν σ’ όλους ότι συνεχίζεται η ζωή..


Μπορεί και να ‘σαι συ, ο μόνος στις κερκίδες.




Απ’ όλες στέκονται καλύτερα κάτω από το φως
Οι νεραντζιές που τιθασεύουν φουρφουριστά τον άνεμο· και όπως φθινοπώριασε
Η ανάγκη για θαλπωρή διαγνώθεται ακόμα
και στα πιο απλά αγγίγματα που έχει ανάγκη
η σάρκα για να παραμένει ζωντανή.
Του πολιτικού βίου κακόγουστο φως.
Η βία σκηνοθέτησε για ένα μονόπρακτο που εσύ και που το παίζεις
δεν θα πάει πουθενά προς διδαχή ο θεατής σου.
Μπορεί και να ‘σαι συ, ο μόνος στις κερκίδες.
Ο άνεμος αφήνει τα νεράντζια σαν τις υποσχόμενες χειροβομβίδες
Να απειλήσουν την νύχτα σου.
Κάποτε σιγανοψιχαλίζει.
Είναι καλύτερα πια να μιλάς ή να σωπαίνεις
Όταν τριγύρω σου βοούν τα θλιβερά μεγάφωνα;
Η εξουσία ψεύτισε και μας ποτίζει με το όπιο της..


4 Οκτωβρίου 2013

Το πρωί έχουν γραφτεί όλα





Αναλύονται οι σκέψεις σε καπνό και μελαγχολική διάθεση
Του λόγου που μια κλίμακα κάνει απ’ όπου
Ανεβαίνεις (κι αθέλητα) προς την εσωτερική λευτεριά.
                  Ψάξου μες το νεφέλωμα, αυτό που είσαι αλλάζει
                   Και γίνεται και το ξημέρωμα κάποιες φορές σκυθρωπό.
Τα βράδια στολίζω το φεγγάρι να σ’ αρέσει-
Πράο φεγγάρι, μειλίχιο
Μιλά στεντόρεια μες τον μηδενισμένο ουρανό
Κι από την μπαλκονόπορτα το βλέπεις.
Το πρωί έχουν γραφτεί όλα και μένει ο επίλογος·
             Ένα βραχνό φωνήεν καταστρώνει νότες·
             Ζει μέσα μας, και πέρα απ’ την θνητότητα, η Αλήθεια..





Σχέδια κάνω



Σχέδια κάνω να μην σταματήσει τίποτα
απ’ των ονείρων μου την ευτυχία.
Απόντες οι πάντες που με πίκραναν- τώρα μόνος μου μένω
Και αποκρούω θλιβερή εγωπάθεια.
Τρέχω σαν ένθεο αιλουροειδές
που δεν το χώρεσε η σελίδα.
Ξέρω το ζουλάπι που είσαι,
άνθρωπε αντιρρησία Τειρεσία,
ξέρω και πούθε έρχεσαι.
Μαγνητίζω την μελαγχολική στιγμή που ο έρωτάς μου συνοψίζει
Την αισιοδοξία του δειλινού που αγκαλιά μου σε έχω.
Και καταναλώνω ένα στυφό φαγητό που κάνει
τον ουρανίσκο μου να θέλει να σφραγίσει..




3 Οκτωβρίου 2013

Σμίγουνε οι ψυχές κι αν δεν το ξέρουν…




Ας δώσω ένα τέλος πριν
Μου αφαιρεθούν τα προνόμια
Να μιλώ στο φεγγάρι κι η φωνή μου
Να εξοστρακίζεται και να σε φτάνει
Όπου κι αν είσαι, μακριά
Ή κοντά, σκληραίνοντας
Μέσα στα βάσανα που έχει η ζωή.

Χαίρομαι τις παλιννοστήσεις σου, τις βλέπω
Σαν ταξίδια που δεν λαθεύουν στον προορισμό
Και έρχονται με δώρα
Καρδιάς
για μένα.

Είσαι εκεί λοιπόν, είσαι εκεί που σ’ άφησα
Να μελετάς την ιερογλυφική όψη των λουλουδιών και να καμώνεσαι
Μια άμαθη που τώρα μελετά το αλφαβητάριο.

Τσακίζονται στα λόγια σου οι θερμοκρασίες
Του φθινοπώρου και μου στέλνεις το μήνυμα
Ότι με ένα τρόπο ή με τον άλλον
Πάντα νικάμε.

Εσύ ανοικτό πνεύμα του αγέρα που απολυμαίνει
Τις επικοινωνίες- κι εγώ
Κλειδωμένη αντωνυμία που σκοντάφτει
στο λυγισμένο μοναχικό της εγώ,
Τυχαία αυτός.

Ζούμε μια όψη της αλληλεγγύης, μια ιερή εμφαντικότητα
Που καταστρώνει σχέδια πίσω από την ακοή και ερμηνεύει
Κρυφά απ’ όλους τον αιώνιο λόγο
ενός παράξενου θεού..


Όπου σε βρω θα είναι ένα λιβάδι του Θεού



Πρωινό φέγγος  
            και σκερτσόζικη λιανή βροχή  
                  στα ψηλά του ουρανού  
                         ένα σύθαμπο μελαγχολικό  
                                τρέμει    
                                            όπως χαλασμένο πηδάλιο     
                                                      κι ακυβέρνητοι μένουμε  
                                                          πάντα και πάλι. 

Τα δέντρα δακρύζουν  
     έχουν εγωισμού επιχειρήματα  
                η Πέμπτη είναι μια γκιλοτίνα
                   που τους πάντες σκοτώνει.

Όπου σε βρω θα είναι ένα λιβάδι του Θεού    
           κουράστηκα να μην μπορώ να ησυχάσω.  
                                Τα πάντα γύρω μου στροβιλίζονται    
                                     ως να χαθούν    
                                          στον απώτατο ορίζοντα      
                                                   μου μένει ένα κέρδος λιγοστό    
                                                          και μία μοναξιά στο υπερώο 
                                                                του μελαγχολικού φεγγαριού.

Επιμένω σε κάτι που με αγκαλιάζει σφιχτά  
               σαν να βούλεται να με πνίξει.    
                      Κι η ξεροκεφαλιά μου αυτή  
                           προκαλεί τις λέξεις να με δέσουν πιστάγκωνα  
                                           σαν επί θυσία αυτόν  
                                                  που αποφάσισε η μοίρα να τον αφανίσει..


2 Οκτωβρίου 2013

Θα σου επιστρέψω τον αντίλαλο όχι την φωνή



Θα σου αρνηθώ όλο το κόκκινο
του φεγγαριού, την νύχτα
Που σε κρατώ αγκαλιά και σφαδάζουν
οι πόθοι σου
Λαβωμένοι από μένα.
Θα σου επιστρέψω
τον αντίλαλο όχι την φωνή
Που ξεκλειδώνει τις αβυσσαλέες πεδιάδες
του νου· θα σε πληγώσω
Και σαν ελαφίνα κοντά μου θα ‘ρθεις
Να χαϊδευτείς και να ζητάς μιαν ήμερη εκδίκηση.
Σε έχω
μιαν έγνοια στο μυαλό- πώς περνάς
Τις μέρες σου εκεί που είσαι ένα κορίτσι πάντα
που αναστατώνεται
από τις αδικίες.
Σε έχω
Μιαν έγνοια στο μυαλό- και βάλλω
Εναντίον αυτού που δεν θα σε καταλάβει μα
Θα ‘ρθει κοντά σου άμαθος και όταν φύγει
Πάλι άμαθος θα είναι..


Και πάλι εδώ θα μείνω-

Αυτά που σε ρωτώ
τα ξέρουν πιο καλά τα φυτά
Που στρέφονται κατά τον ήλιο και του κλέβουν
ουσία· αυτά που σε ρωτώ
Ακούγονται παράξενα μες τα φθαρμένα ελληνικά μου- και
Βαφτίζονται κάτι φορές, σε σιωπή
Που τρέμει όπως φως στον φανοστάτη
χειμωνιάτικου δρόμου.
Με αντιρρήσεις μεγάλωσα· το αίμα μου
έγινε πικρό·
Κουράστηκε στην νουθεσία η μάνα μου· πείσμωσα
Και πάλι εδώ θα μείνω-
Θα συνομιλώ με τ’ αστέρια
που σε γαλούχησαν- και πάλι εδώ θα μείνω
Γιατί είναι φιλιά τα πουλιά- κι εγώ αγαπώ
Να σε έχω κοντά μου..


έρχομαι αγάπη μου από μονοπάτια που αγαπά η καρδιά σου!




Όταν θλίβομαι απ’ την πραγματικότητα
προσπαθώ να σκεφτώ το χαμόγελό σου
το μελίρρυτο γέλιο και τα μάτια
που ανοίγουν μια δίοδο αστραπιαία
προς αυτό που με άλλα λόγια λέγεται ρητή Ομορφιά-

Πικροί οι καιροί- και πικρότεροι οι άνθρωποι·
ντύσου με πανοπλία να αντέξεις· πυροβολούν
στα τυφλά - κι όποιον πάρει η μπάλα-

Στην χώρα την ουτοπική ενός βιβλίου βρίσκω καταφύγιο
κάποιες φορές·
εγώ ο θύτης και εγώ το θύμα- κριτής
κρινόμενος και για όλα λόγο να δίνω.

Σμίγω βιολέτα πάνω σε ένα κλωνί γιασεμί·
ο ουρανός συγκαταβαίνει·
πανωλεθρίες σπέρνει η απόφαση αν είναι πουθενά μην σκοντάψει·
έρχομαι αγάπη μου από μονοπάτια που αγαπά η καρδιά σου!



ΤΟΠΙΟ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ..



Καλά λοιπόν η μοναξιά..
Όμως να πνεύσει ένας άνεμος εφηβικός και να με πάει ίσαμε αυτή την δύση στον ορίζοντα στο βάθος του που καίγεται
Τι καλά!

Τόχα μαντέψει το γραφτό μου κει στους ουρανούς.
Είχα πει να δώσω μοίρα ο ίδιος για τον εαυτό μου.
τί φρένιαζε το αγρίμι του αίματος..

Στην άλλη γειτονιά που είχα κατοικήσει και εγώ για έναν καιρό
Τώρα προβάλανε στο παραθύρι τα κορίτσια.
Στο μελαγχολικό τους πρόσωπο
Παιζογελούσαν οι ειρωνείες.
Με το στανιό τους έπαιρνες κουβέντα.
Όπως:

«Η ελπίδα χέρι που δεν ωφελεί κι αν το ‘χεις
Αλλά δεν τήνε λέω ακατοίκητη την μοναξιά,
Υπάρχει μια αντήχηση του πόνου σου μέσα στις φλέβες του άλλου..»

Φυσούσε αεράκι ανοιξιάτικο.
Στις σελίδες του βιβλίου που μπροστά μου διάβαζα σκουντουφλούσε. Αν
Θα κοιτούσα από το τζάμι,
Βρωμισμένο από τα μυγοφτύματα,
Μακριά κι’ αψηλά περνούσε
Με τον καπετάνιο του που παραλόγισε
Το συννεφένιο καράβι..

Φορτία νοσταλγίες και τα νερά στο κόψιμο της πλώρης
Να παφλάζουνε ευτυχισμένα.
«Άγγελος δεξιά..» η φωνή του ναύτη ….όμως
Στην γη
Δύσκολα που υπάρχουμε!

Με τον φόβο ολοένα μεγαλώνοντας
Τον άλλο φόβο…
Και το χέρι μας άτολμο
Να μην έχουμε κιόλας καταλάβει
Πως με μια τόλμη της ψυχής νικιώνται όλα:
Σαν σπαθί ο γόρδιος που θα κοπεί για το ανάστα μας..

Ροδαλά ή μολυβένια ή μαύρα
Μπόρεσα μια στιγμή να δω τα κάστρα τ’ ουρανού
-Μες από μια ύπνωση ίσως-
Κι η φαντασία μου που λευτερώνονταν σε μεριές κι ακίνητη,
Να γυαλοκοπά πάνω τους το φεγγάρι,
Φοβίζοντας την πράξη που ‘ναι της κακίας ορμήνια.

Κι όταν
Είχε κλώσει για καλά η μέρα πλάι στην πικροδάφνη ή στα νυσταγμένα νυχτολούλουδα
Αγγέλους πολλούς γύρω από κάποιον με φλογέρα
Που αρμένιζε νότες μελαγχολίας ή αγάπης 
γύρω του..

Η ίδια ερημιά που φοβόμαστε οι άνθρωποι!

26.10.1981

1 Οκτωβρίου 2013

πρόσεχε!

  



Α άνθρωπε του κόμματος, λυσσασμένε σκύλε
Που δεν κατάλαβες ότι
σε πιρουνιάζει η ιδέα του θανάτου δυνατά
Και συ απλώνεσαι όπως λεκές σε ένα ύφασμα, αναμασώντας
Όσα η νομενκλατούρα θέλει

Ω αφελή, που πίστεψες ότι για σένα νοιάζονται αυτοί οι τυφλοπόντικες
Που κάτω από την γη τρυπούνε για λαγούμια
Που αποθηκεύουν τα λεφτά που εσύ στερείσαι- α
πρόσεχε!

Θα δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό θα δώσεις
το αίμα σου
Και θα σε πουν για το παραμικρό προδότη, αυτοί
Που έχτισαν εχτές παλάτια Τσαουσέσκου κι έτρωγαν
Με τα πιρούνια τους και τα κουτάλια τα χρυσά..



για μια απονιά που βασιλεύει γίνονται όλα.



Δεν άλλαξε ο άνθρωπος· ένα αγρίμι είναι όπως ήτανε· τόσοι αιώνες
Που περάσανε κι αυτός επιθυμεί να έχει οστεοθλάστες·
Βρέχει πολύ, μούσκεψε για καλά η πρωτεύουσα·
Μια τέτοια νύχτα με αστραπές που άλλη εποχή μου θύμισε και την Παμβώτιδα
Που, στέκονταν με την κυρα-Φροσύνη της στα σπλάχνα, να στοιχειώνει
Τον τόπο και να γράφει την μυθολογία της.
Βρέχει πολύ. Αν ξεκινήσεις για δουλειά να μην ξεχάσεις πως για μια απονιά που βασιλεύει
Γίνονται όλα. Κι ο άνθρωπος
Σκαλώνει πάνω στην εξαλλοσύνη των καιρών και γίνεται
ο χειρότερος που μπορεί εαυτός του..


Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου