Όσα βρήκα ίδια τα έχασα

Τα δέντρα μεγαλώνουν και οι ρίζες τους
κρυφά με κυριεύουν.

Φυτρώνουν επάνω μου
τα με νόημα άλλο πουλιά
κι από ανατολής ξεχύνονται οι μελωδίες.

Όσα βρήκα ίδια τα έχασα για να μπορέσω
κάποτε να είμαι ένας ονειροπόλος που φαντάζεται
μια φωτεινή Ελλάδα και που πλέει
σε μια θάλασσα μέλι.

Την μουσική επινοώ αρχέγονων ανέμων-

ένα άρωμα δυνατής που αναστατώνει
έως βαθιά την όσφρηση, λουΐζας.

Φταίω κι εγώ

Φταίω κι εγώ που είμαι τόσο
μοναχικός, και κλεισμένος στον τελεσίδικα μελαγχολικό ουρανό μου-

φταίω που ανασκάπτω ολοένα μέσα στα συντρίμμια μου
ένα οξυγονούχο όνειρο να βρω-

στενεύουνε πεισματικά οι ορίζοντες

σ’ αυτό το δάσος των παρομοιώσεων που ζω
τα δέντρα είναι θεόρατα
μπηγμένα μες το χώμα των σοφιλιασμένων σωθικών μου-

δεν τρομάζω

ακουμπώ τον έρωτα κι έτσι σώζομαι

είναι κι η εκκωφαντική κραυγή της μέρας
που τρυπά με αισιοδοξία το ξερό πια κεφάλι μου....

3.2.2010

Μια φασαρία κάτω απ’ τον ουρανό

Μια φασαρία κάτω απ’ τον ουρανό που κάπου
ενός θεού το άκαμπτο γινάτι
στρίγγλιζε

και των νεφών που αναμέριζαν για να φανεί ο ορίζοντας
το απαλό γαλάζιο..
Ο χρόνος είναι ένας αρχαίος Δέσποτας
που δεν τελειώνει
ούτε αρχίζει
κι αυτό
είναι ένα παιχνίδι αισθήσεων
και ως εκεί
που αγριεύουνε τα ένστικτα
και δυναμώνουνε οι φόβοι-

εφημερεύω εγώ, διανυχτερεύω-
είμαι ο φαρμακοποιός που φτιάχνει
εκείνα τα ελιξίρια των λέξεων
που ψυχικές και άλλες
πληγές επουλώνουν...
Σιωπηλά ωρύομαι! Σιωπηλά!...

Συγνώμη για ό,τι δεν μπόρεσα να πω...
Για τα άλλα ανθίσταμαι
από εμένα σε μένα.

Και όπως φθείρονται τα δάκτυλά μου και δεν είναι ακμαία η αφή
έχω ανάγκη ένα ποίημα ήλιου
που χαϊδεύει τα κλειστά βλέφαρά μου...

2.2.2010

...μέσα σε μία ηθική που σύμπαντα τον κόσμο ανασυνθέτει...

Χρώματα κυανά όπως σφαδάζουν
μες την αυγή,

σαν ένα αόρατο μεγάλο δίχτυ
που απλώνει εκεί στον ουρανό ο ήλιος.

Τα πάντα ξημερώνουν.
Μυθικά είναι τα δέντρα. Ο άνεμος είναι ένας
υγρός φλύαρος επισκέπτης
που νομιμοποιεί την αναστάτωση. Κι εσύ

ζητάς συμπάθεια απ’ τα φυτά που κάνουνε την προσευχή τους
μόλις ανοίγοντας τα μάτια τους στο επιτυχημένο πρωινό.

Θυμώνω αλλά είμαι ένας άλλος μου εαυτός-
πόσοι άνθρωποι μέσα στον έναν; πόσες ψυχές;
Και τι καταφέρνουν;
Ένα παιχνίδι αποδημίας από σώμα
σε σώμα, ένα ατελείωτο πηγαινέλα
μέχρι να αξίζει κάτι η ψυχή...

Και όλο αυτό μέσα σε μία ηθική που σύμπαντα τον κόσμο ανασυνθέτει...

30.1.2010

Αυτός που είμαι εγώ είναι ένας ονειροπόλος

Αυτός που είμαι εγώ είναι ένας ερωτευμένος που υποφέρει..

Τα πόδια μου φίδια, τα χέρια μου φτερά, πετώ μες τα μέλλοντα..

Ω ξειν αγγέλειν ότι εγώ
ρήματα θάρρους έστερξα
πάντοτε..

Έλα πρίγκιπα του φωτός, έλα τώρα..

Κυνήγησα όπως να μου ανήκε αυτό το χρυσόμαλλο Δέρας..

Κι από την μακρινή Κολχίδα
για μια φανταστική Ιωλκό
έτσι όπως τρεμοπαίζει το φεγγάρι με το φως του
πάνω στις τριανταφυλλιές
κι οι ερωτευμένοι σπαρταρούν όπως να καίγονται απ’ τον πόθο..

Αυτός που είμαι εγώ είναι ένας ονειροπόλος
που καίγεται καίγεται..

Γλιστρούνε σαλιγκάρια πάνω στα βρεγμένα φύλλα

Γλιστρούνε σαλιγκάρια πάνω στα βρεγμένα φύλλα
των δέντρων· και ο απαλός
άνεμος είναι μελετηρός- διαβάζει
από το άλφα ως το ωμέγα της την γη.

Ένας άντρας ερωτευμένος μελαγχολεί και σκέφτεται
καλά που θα ήταν να γινόταν ο χρόνος
σαν ένα φρούτο
χωρίς κουκούτσι- μια ευθεία στιγμή
που όταν κυρτώνεται χωράει μέσα της
μία καρδιά.

Λειτουργεί καλά το φως. Το σάλιο των δέντρων στεγνώνει
σιγά σιγά,
οι κορμοί τους ρυτιδιάζουν,
το μεσημέρι σαν βέλος καρφώνεται
μέσα στην ξιπασμένη αιωνιότητα. Πια ξέρω:
διακρίνω το μηδενικό που ολοένα
πασχίζει να υπάρξει όπως αριθμός. Ο άντρας

κοιτά τα σύννεφα. Πάλι θα βρέξει.
Δένει λιγάκι πιο σφιχτά τα μαύρα του παπούτσια.
Αυτός ο περίπατος της σκέψης
στο πουθενά θα τον πάει...

28.1.2010

ΔΟΞΟΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

Έχω ένα φεγγάρι που απ’ όπου και να το κοιτάς
είναι ένα κομμάτι αυθεντικό ασήμι.

Κελαρύζει το φως του την νύχτα
και ο αέρας που το κρατά
όπως τραγούδι μες την ανοιχτή του παλάμη
κάνει πιο δύσκολο το αίνιγμα:
είναι θεά η νύχτα;

Τόσο αναρωτήθηκα που ξέρω ότι με τα τόσα άστρα του αυτός ο ουρανός
από τύψη δεν ξέρει-
αλλά
κάποτε
γίνεται
σαν δεκαπεντασύλλαβος
που σφύζει
από έρωτα και αγάπης θεό!
24.1.2010

Αν έπρεπε να δικάσω

Αχάριστες που έγιναν σιγά σιγά οι εποχές, αχάριστοι οι άνθρωποι..
προβλήματα πνίγουν τα κουρασμένα πνευμόνια τους- πώς να πάρουν ανάσα;
Όλα φέρουν μια αγωνιώδικη θλίψη
που στυφίζει σαν ένα νεράντζι πικρό.

Όλα στην ζυγαριά ξανά- κι αυτή να χάνει, βάρος.
Η πατρίδα κλονίζεται- από παντού απειλείται.
Τόσοι κλεπταποδόχοι πώς χωρέσανε σε μία εποχή;

Αν έπρεπε να δικάσω
θα ήθελα να ήμουν μέλισσα
με το γλυκό κεντρί της
που όμως πονάει.

Πονάω που ξέρω ότι θα δρέψουμε το ματωμένο αστάχυ
που φτιάχνει ένα ψωμί που λες με αίμα
και πόνο ζυμώθηκε.
20.1.2010

Το ρολόι της μέρας χτυπά

Το ρολόι της μέρας χτυπά για να εργάζεται
για τον καλό της σκοπό η αιωνιότητα-

ο άνεμος ακούγεται που αήττητος καλπάζει
πάνω στην χλόη που μονολογεί την χλωροφύλλη της
σαν ένα τραγουδάκι ρετρό.

Τα σμήνη των πουλιών που φεύγουν
είναι όπως οι ελπίδες που μεταναστεύουν
σε άλλους ουρανούς.

Το γαλάζιο κάπου σχίζεται.
Ο λόγος όμως καρπίζει.

Οι θάλασσες επικοινωνούν με τον αναμφισβήτητα ισχυρογνώμονα γαλαξία
που τ’ άστρα του εκπέμπουν φωτιά
ενός πνεύματος που είναι από θεού προς θεό!

Δεν ξέρω πια τίποτα για κανέναν...

Σιτίζομαι αποσιωπητικά που μαραίνουν
ως και τις πιο ανθισμένες δυνάμει
να λάμψουν προσωπικότητες.

Οι λέξεις μου είναι πετρώματα που ιριδίζουν

Είσαι σιωπηλή κι ένας ευκίνητος άνεμος
σκουντά τα μαύρα μαλλιά σου.
Είσαι συννεφένια και ονειρική που απ’ την σκέψη μου
ξεφεύγεις γιατί η σκέψη μου
από μόνη της είναι σύνορο ενός ανώφελου τώρα στοχασμού.
Το φως σπαθίζει ολόγυρα!
Το φως είναι ένας αιώνιος ύμνος!

Ακούω την καρδιά των πάντων, τα δέντρα
μεγαλώνουν μέσα μου-
το ποίημα είναι μια θάλλουσα φύση
που ακίνητη κινείται προς τον διαρκή θεό.

"Ναι" είναι το κάθε "όχι" που λέω·
κατάφαση είναι η άρνηση-
μιλώ μια γλώσσα πρωτόγονων που θρησκεύουν αγνά.

Οι λέξεις μου είναι πετρώματα που ιριδίζουν
σκληρά, όπως οψιδιανού ψιθυρίσματα.

Και γίνεται σιγά σιγά μέσα μου
η αναστήλωση ενός συμπαντικού του έρωτα ναού..

Είναι λόγια που σβήνονται μες το μυαλό σου

Είναι λόγια που σβήνονται μες το μυαλό σου
και μες το μυαλό μου ακόμα.

Είναι το όνομά σου που έγραψα μ’ ένα ξερό κλαδί στην άμμο
στα πόδια της ήσυχης θάλασσας.

Ένα απαλό κυματάκι το πήρε
και το’ κανε μυστικό του
που το ξέρουν πια τα ελεύθερα πνεύματα
των μακρινών ωκεανών..

Εσπέρα με αληθινό «τετέλεσθαι»

Εσπέρα με αληθινό «τετέλεσθαι»
ανάμεσα σε μια στενόχωρη σκέψη και τον καλόγνωμο άνεμο..

τα λίγα πεύκα που γέρνουν προς έναν απόκρημνο βράχο
που είναι σύνορο βαρύ πάνω απ’ την σκοτεινή σίγουρη θάλασσα

στα μέσα ενός κυκλοθυμικού Γενάρη....

Κλείνω τα μάτια κι αφουγκράζομαι:

Κλείνω τα μάτια κι αφουγκράζομαι:
ο χρόνος είναι σύμμαχος φίλος.
Τόσο στερήθηκα τον ήλιο κάθε αθωότητας, που τώρα
θα γράφω λευκά-
σαν λουλούδια μυριστικά στο μυαλό μου ν’ ανάβουνε…

Σταμάτησαν να είναι έκπληξη τα δευτερόλεπτα,
μέσα μου είναι ο κάθε κόσμος αθώος,
έχω ιδέες ένθεου μοναχικού-
είμαι μοναστηριακός σκαντζόχοιρος-
όπου μ’ αγγίξεις σκληρά αγκυλώνω...

Και αν θες να ξέρεις απ’ τα τόσα παλάτια μου
των ιδεών, μοναχά ένα κάστρο ορίζω:

μια κάμαρα που πλέει όλες τις νύχτες προς το άπειρο
με μια παραφορά που γράφει μέσα στις σελίδες μου
ένα τραγούδι
ναυαγισμένης εσπέρας..

11.1.2010

ο αρουραίος της ανίας

Τα βουνά της Αττικής που τα κρατά ένας απογευματινός αέρας...
μια κινητή τηλεφωνία που τελικά δυσχεραίνει το αγγίζειν
ο ένας την ψυχή του άλλου…

Μιλώ, μιλάς: ένα τίποτα των λόγων είναι όλη αυτή η φλυαρία..

Πού είναι το φως της σάρκας, ο πόθος, το φιλί,
ο έρωτας (όχι στα χρόνια της χολέρας) ο καημός
ν’ αγγίξεις το γεμάτο στήθος
που εκπυρσοκροτεί κι ανοίγει μια οπή σαν ερυθρά
θάλασσα μες το αύριο;...

Το παρόν φτάνει ανερμάτιστο μες το άγονο μέλλον

κι ο αρουραίος της ανίας σκάβει λάκκους
στην ψυχολογία που ετρώθη..