Ψαράδες σαν από την εποχή του Ναζωραίου

18.

Ζωντανό λιανό αεράκι
φτασμένο από αττικές ακτές
σαν άρωμα.

Πεύκα που ξεχειμώνιασαν κοντά στην θάλασσα.

Αρμύρα πρωινού και ήλιος
σε όλα τα κατώφλια.

Οκτώβριος..

Που σε πίστεψα, που με τυράννησες τόσο·
που ήτανε τα χάδια σου φωτιά·
που γύρευα το κάτι πέρα απ’ τον ορίζοντα..

Μακρινές γραμμές που τραβάνε οι γλάροι
που πλέουνε
μέσα στα ορθωμένα ιστία.

Με την σιγουριά του επιδέξιου λυράρη-
του γαλανού η αλήθεια.

Ψαράδες σαν από την εποχή του Ναζωραίου
περιμένοντας κάτι συγκλονιστικό
να σπάσει τούτη την ανία.

Εμείς που μέσα απ’ την μοναξιά των λέξεων αν θέλεις
ψαρεύουμε ψυχές
γνωρίζουμε το δράμα που από μόνο του ένα θαύμα περιέχει..

Το φως μοιρασμένο μέσα στην μέρα

7.

Το φως μοιρασμένο μέσα στην μέρα
είναι ο κοινός διαιρέτης του αισθήματος

Βαφτίζει με αξίες τα δέντρα, αποκαλύπτει
την υπεροχή της ωραιότητας

Και συσπειρώνεται άϋλο, άσπρο
μες το κοχύλι του απογέματος.

ΘΑ ΕΚΡΑΓΟΥΝ ΟΙ ΩΡΕΣ..

ΘΑ ΕΚΡΑΓΟΥΝ ΟΙ ΩΡΕΣ..


Φρόνημα υψηλό του απογέματος

κι όταν αιχμαλωτίστηκαν οι ευωδιές
αποκαλύφτηκαν και πια δεν είναι μυστικά τα μυστικά τους.

Θα εκραγούν οι ώρες!

Κι από τα χείλη σαν του τραγουδιού οι ανάσες
αφήνουν άχνα του έρωτα που λαμπιρίζει
αργά το σούρουπο!

Όχι σκέψεις… Οι ερωτευμένοι απουσιάζουν απ’ το σοβαρό·
κι όμως συνέχεια λάμπουν..

Πλανιόνται ανάερες φοβέρες του φθινόπωρου·

όλα ακινητούν
κι απ’ το μαχαίρι σφάζονται του ηλιοβασιλέματος!

Δες!
Απίθανα είναι!

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΕΦΗΒΙΚΑ.

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΕΦΗΒΙΚΑ.

Όσα κι αν γράφω τελικά
χωρίς ήχο φωνής αθροίζονται οι μέρες μου:
στρατιώτες βουβοί:
μια φάλαγγα που πάει προς το μέτωπο.

Μαίνεται ο πόλεμος.. Κανένας ποιητής
δεν θα καθόριζε μια νίκη.

Κι αυτό που κατορθώνω αν το σκεφτείς
θούριος είναι αλλά με σημάδια κόπωσης.

Δεν εμψυχώνει γιατί κάπου έχω
την αστοχία να ρεμβάζω
μες τα τοπία του μυαλού που ενώ δημιουργώ
ποτέ δεν μου ανήκουν.

Τώρα
ξέρω αλλιώς ν’ αποτυπώνομαι στα βότσαλα-

Με μουσική ονείρου!
Οδοιπορώ μέσα στις πολιτείες των ανθρώπων.

Πώς εξηγείται όμως να γερνάς με πλήθος αυταπάτες κι όταν
ο βίος σου βουλιάζει
να ονειρεύεσαι και πάλι εφηβικά;

ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ..

ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ..


Αν όλα τα ξεγράψουμε βγαίνει
συμπέρασμα λευκό.

Δεν είναι η ποίηση ασπίδα για να καλυφθείς με λέξεις.

Αν δεν το χειριστείς σωστά
τα λόγια έχουν μια κρύπτη για αγρίμια.
Πρόσεχε!
Πονάει αλήθεια ο πηλός.

Τα πόδια σου είναι έξω απ’ τον πλανήτη.

Ακούς αλλιώς. Και κάπου
σου επιτρέπεται να έχεις
άνεμο κατοικίδιο δικό σου.

Τώρα που σκέφτομαι ανθισμένες χώρες, με στρατούς
μελισσών και ούτ’ ένα δάκρυ-

καθαρότερα μες τον νου μου χαράσσονται πάλι
οι παλιγγενεσίες του φωτός.

ΠΑΝΤΟΥ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.

ΠΑΝΤΟΥ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.

Άγρυπνος και διαλέγω ουρανούς-
αιθρίες με ανέμους
απαλούς να κατοικήσω.

Στο στήθος μου σαν κλειδωμένο μυστικό το όνομά σου
την νοσταλγία ανεβάζει αόρατη που φλέγεται-
όπως κι η νύχτα.

Σαν από ώχρα γύρω μου χρωματισμένα σπίτια·
κι η θάλασσα που ξεδιπλώνει
λιθάρια θρυλικά
στο ακρογιάλι
απ’ τον παλιό καιρό.

Νόημα παίρνουν όλα! Ξέρω
τον κρυφό παλμό τους.
Πίσω από κείνο που κοιτάζω σαν μια άθληση
κρυφή και προσεγγίζω
μνημεία θεάς που χάθηκε και τώρα ένας
ναός ερειπωμένος μες τις παπαρούνες σαν ένας κλωβός του αέρα
που πλέκει αντένες πάνω του η άνοιξη..

Παντού ένα μνημείο ο χρόνος…

Όλα θυμίζουνε ιέρειες που απορροφήθηκαν απ’ τα φεγγάρια
κι η γη κατάπιε τους χιτώνες τους.

Στο χάσιμο του φεγγαριού αν δεις καμιά φορά
κάτι ανεμίζει αρπαγμένο από κλαδί,
λευκό κι ωραίο.

Και η αγνότητα να σφύζει στο τοπίο.



Μόνο την φαντασία αφήστε μου, μόνο την φαντασία…
Αυτό το γρηγορότερο ταξίδι του μυαλού.

Είναι γιατί έχω θελήσει μια πατρίδα στοχασμού όπου χωράνε λίγοι.

Είναι γιατί έχω θελήσει μια πατρίδα στοχασμού όπου χωράνε λίγοι.
Απιστούν στο αθώο οι άνθρωποι.
Έχω εξαργυρώσει όλα τα όνειρά μου.
Δεν μου μένει
παρά ο καημός ν' αρέσω σ' ένα ρόδο πρωινό
που μες την μέρα φορτωμένο έμπνευση μιας νύχτας έρχεται.

Δεν υπάρχω αν δεν υπήρξε το ποίημα- δεν μπορώ..
Με κατέφαγαν τόσο οι λέξεις..
Οι δύο κόσμοι που ζούμε: ο ένας
ορατός, σφύζει από περίσσεια ύλης- ο άλλος
αόρατος από ψυχή και νοήματα φλέγεται.

Ακολουθώ το πεπρωμένο μου:
Όπως της πατρίδας μου τα γραμμένα, μέσα εκεί στους αιώνες.
Ήρθε και έφυγε η σκλαβιά- αλλά η σκλαβιά είναι πάντοτε μέσα μας.
Όποιος από ελευθερία καταλάβει σήμερα
αύριο θα βελάζει αμνός-
μέχρι να γίνει η βορά των λύκων.
Πρόσεχε!
Πρόσεχε!

Ο ΚΟΤΣΥΦΑΣ.

30.

Ο ΚΟΤΣΥΦΑΣ.


Ο μικρός επαίτης του φωτός με τα ιερά μαύρα άμφιά του

Τραγουδά μες την ακόμη νύχτα των πόλεων·

Άκουσα τον ύμνο του την αυγή,

Ένας λάτρης του σύμπαντος κόσμου..


Μέσα στην δειλή πρώτη ηλιαχτίδα
Ιερουργεί. Το σουρωμένο φως
Του μόλις ξυπνημένου ήλιου
Είναι το αντικείμενο της άφραστης λαχτάρας του-

Ένα πλάσμα που υμνεί από βαθειά τον θεό!

2.5.2008

Απαγγέλω πάνω στο κορμί σου μ’ ένα ρόδο:

29.

Απαγγέλω πάνω στο κορμί σου μ’ ένα ρόδο:

Πορφυρό σκήπτρο της παλλόμενης ευωδιάς.


Από τα χείλια στο στήθος- παρακάτω

Στην κοιλιά- παρακάτω

Στο «ρόδο των ρόδων», στους μηρούς,


Στις πατούσες που με τα ακροδάχτυλά τους

Σημαδεύουν προς τ’ άστρα πορείες!


Έτσι τσουγκρίζουμε τα κρασοπότηρα κι ο πόθος καίει!

1.5.2008

Υπακούω σ’ εμένα!

28.

Υπακούω σ’ εμένα!
Μουδιάζει το σώμα μου από φαρμάκι της νυχτερινής αντωνυμίας!

Εγώ. Εσύ. Αυτός.

Όλοι μας με το αίμα του θύτη.
Όλοι μας καμωνόμαστε τους αθώους.
Η αλήθεια ανάμεσα:
Υπακούουμε μόνο σ’ εμάς!

1.5.2008

Νεφέλη ή Αθηνά

27.

Με την απλή κι ωραία νυχτικιά σου

Κορίτσι του χρυσού διαδήματος·

Στα μάτια φλόγα ο έρωτας

Καταρρακώνει τις αμφιβολίες.



Χωράς μέσα στο ποίημα κάθε μέρας!

Νεφέλη ή Αθηνά

Ή Χρυσηίδα ή Βρισηίδα·

Ο Αχιλλέας που θα σε διεκδικήσει έρχεται.



Μια χαραμάδα στην σκέψη σου. Φτερουγίζει

Ένα χαμόγελο περιστερένιο.

Είμαι Ο νάνος των γιγαντιαίων Αποκαλύψεων.

26.

Συγκλονισμένος από τούτο το ηλεκτρικό ρεύμα της άνοιξης..

Οι πατούσες του αέρα σκαρφαλώνουν γυμνές προς ένα απύθμενο

Διάστημα.


Τόσο φως αποκάλυψης!


Είμαι

Ο νάνος των γιγαντιαίων

Αποκαλύψεων.

Έχω δει καταπρόσωπο

Τον θεό της κάθε μαργαρίτας!

1.5.2008

Ορκίζομαι στο στήθος σου πως θα φιλάω πάντα το αθώο μου!

25.

Ορκίζομαι στο στήθος σου πως θα φιλάω πάντα το αθώο μου!

Δεν αξιώνω τίποτα παρά και μόνο να υπάρχω μ’ έναν τρόπο απλό,

Όπως που γίνεται η ζωή μας δυσκολότερη..


Εγώ ορκίζομαι σ’ εσένα!


Δεν είναι ερωτικό μαράζι αυτό, είναι το ύψος

Που κατακτά με τα δικά της μάτια μια ψυχή

Που σ’ άλλη μια ψυχή καλύτερη λατρευτικά θα βλέπει..

1.5.2008

Πως γυρίζει ο χρόνος

24.


Πως γυρίζει ο χρόνος κι η μοίρα: εκεί
Που ήσουν αντιεξουσιαστής σήμερα
Απολαμβάνεις τα χρυσά σου τα άμφια..

Ο λιθοβολημένος είναι τώρα αξιωματικός
Των άδικων διαταγών που σπέρνουν πόνο..

Εσύ δεν υπάρχεις πια.. Μ’ έναν τρόπο
Το αναιρεμένο σου σώμα όμως προς την θεού
Μεριά ποτέ δεν σήπεται-

Λάμπει,
Διδάσκοντας, λάμπει…. Αφήνει
Αιώνια ευωδιά!

Τα λοφία των πεύκων ξιπασμένα χλιμιντρίζουνε
Αλόγατα δυνατά για ιππασίες του ανέμου
Βουρλίζουν το φως να τα διαπερνά τρυπώντας
Το άγιο του κορμί.

Εσύ είσαι θείο μελτέμι που οι κακοί το εκμεταλλεύτηκαν.
Και απ’ αυτό το σκήνωμα βγήκε μία θρησκεία
Από άθροιση ανθρώπου φανερά παρακμασμένη…

1.5.2008