109

109.

Όταν θα καταλάβεις ότι μ’ έναν τρόπο σου λείπω
Πάρε τον δρόμο της επικοινωνίας που εγκαινιάζεται
Μες το απρόσμενο.
Ζήτησε να με βρεις μετά ‘πο την φωνή που στ’ αυτιά σου θα πλέκει
Ξανά και ξανά τις συζητήσεις που κάναμε..
Και μην διστάσεις ν’ ανεβείς πιο ψηλά από εκεί που οι έρωτες
Διεκδικούν μια χώρα
Όπου φλογίζονται οι καρδιές των ξανά ερωτευμένων..
Πάρε με
Σ’ αυτήν την χώρα της λήθης!
Κίρκη του εκατομβαιώνα μου!

108

108.

Όσο ψάχνω μέσα μου απαντήσεις
Μια πεισματική νύχτα με κι άλλα ερωτηματικά
Επίμονα πάλι έρχεται.

Κι από το μάκρος πέρα των αστερισμών
Λες κι απ’ το πνεύμα πρότερων αιώνων
Ένα γεωμετρικό σινιάλο όπως να σφίγγει η ζώνη τον Ωρίωνα ή να είναι
Η Άρκτος η μικρή που απειλείται από την μεγάλη..

Μάνα των συλλογισμών μου, νύχτα!

Πιο χρησμοδοτική από ποτέ, πιο τεθλασμένη
Διασχίζοντας και τέμνοντας το άπειρο.. Νύχτα
Που αγκιστρώνεσαι απ’ τις σελίδες μου
Σαν να είμαι εγώ ο μύστης
Του πολλά σημαίνοντος φεγγαριού..

Είναι διδασκαλείο της μοναξιάς οι ώρες σου..
Ρήματα
Φλόγας πάνε, έρχονται, δηλώνουν
Προς τα άστρα πορείες..

Κι εσύ
Μυρίζοντας λουλούδι αγιόκλημα, ιερή
Πρωτόγονη, βαφτισμένη
Στο ασήμι του μεστού φεγγαριού
Κομίζεις
Των λέξεων την θλίψη, φυλάς
Πιο καλά τα προικιά σου-
Λόγια αιτίας που να γίνεται
Η σιωπή χρυσάφι..

Κατάνυξη η μέσα σου, πριν
Ανοίξει η γλαύκα τα μάτια της να κατοπτεύσει
Ολόγυρα, γυρεύοντας
Θύμα τον ζαλισμένο τυφλοπόντικα.

Και οι νυχτερίδες μαύρες, βραχνές, αρχίζοντας
Έναν χορό του Βάκχου..

Θάλασσα
Ιερή
Που γιγαντώνεις φωνήεντα
Μακρά
Κι όμως πιο εύρωστα στο πλάτος..

Και άνεμε:
Λίγε,
Σημαντικέ-
Επιγραμματικό ζουζούνι που κρυφομιλάς στα δέντρα.

Και άνθος:
Ξανθό επίρρημα, σκληρό
Θυμωμένο, ουσιαστικό
Βαφτισμένο στο άρωμα, άξιο
Να γυρίσει στο μέσα του
Την ευδία των λόγων.

Από τα μυστικά σας εγώ
Συλλάβισα τα μυστικά μου.

Τόσο
Που τόσο κι άλλο τόσο νιώθω να μου επαίρονται
Μέσα στα λεξιλόγια οι μελωδικές
Των νοημάτων σας οι συμφωνίες..

105

105.

Και που δεν σου λέω, σου λέω…
Κάποτε με τον τρόπο της σιωπής, κάποτε μες την βασιλεύουσα
Ησυχία..
Επικοινωνώ μαζί σου δίχως
Τα φορέματα των λέξεων που γυμνές
Τρέχουνε να κρυφτούν μες την βαρύτονη γύρω μελαγχολία..
Ένα βασανάκι είναι οι ώρες· κρατιέμαι γερά
Από του φεγγαριού το καγκελάκι να κατέβω μέσα
Στα ορυχεία της νύχτας..
Και δεν βρίσκω παρά μόνο την ιστορία των λέξεων, το πικρό γράμμα
Που γράφει αιμάτινες περιπτώσεις του πόνου
Μες την καρδιά μου..

B

Β

Να σε έχω μ’ έναν τρόπο που έχουν οι θύελλες
Να εξουσιάζουν.
Να μου φεύγεις σχεδόν όταν να σε αγγίξω
κατορθώνω. Να αλλιώς μου μιλάς.

Στα μάτια σου αδιάβαστο ακόμη το φως, αδιάβαστος
Ο πόθος, η κάψα
Που θα συντρίψει την περαστική μου ώρα
Που θα ανοίξει άλλον διάλογο με τα πουλιά, που θα κρεμάσει
Σκουλαρίκι το τραγούδι των πουλιών πάνω στα αυτιά των δέντρων.

Δεν σε ήξερα, δεν
Σε φανταζόμουνα-
έτσι όπως μου αποκαλύφτηκες: θεά
άλλων αιώνων. Και τώρα
στρέφω το βέλος ο ίδιος στην καρδιά μου -ξέροντας
ότι θα πληγωθώ, ότι θ’ αγγίξω
όλο το σώμα του πόνου, την ανάσα που κόβεται, θα νιώσω
τον παλμό της ερωτικής αποκάλυψης.

Σε κάνουνε μοίρα μου οι νύχτες.
Σε κάνουνε
Μοίρα μου οι μέρες.
Σε μοιράζομαι με εκείνο που δεν φτάνω
Ούτε με τον νου, ούτε με την φαντασία. Σε φιλώ
Όπως ο αέρας την γη φιλά που του είναι φιλόστοργη μάνα.

ΘΕΑ..

ΘΕΑ..

Μαινάδα που θα με διαμελίσεις,
γυναίκα αψιά,
με πύρινες προθέσεις-
του κορμιού σου τα εδάφη είναι Ληλάντιο πεδίο·
θα με κατατροπώσεις απ’ τα ύψη που μες την ματιά μου στέκεσαι-
λέαινα!

Το χέρι ακόμα γράφει,
ελεητικά μπαίνει μες των αιώνων την άοκνη ησυχία
όπου πιάνει φυλλώματος άνεμο..

Ωραία που πλέει το κορμί μες τ’ απαλά σεντόνια!
Ο ύπνος του είναι επιφυλακτικός
θάνατος!

Πώς τις αρχαίες μουσικές κατανοούμε! πώς και η ψυχή
έχει ανεξερεύνητη ευαισθησία!

Πόσης αδιάβαστης ζωής μερίδιο σφετεριζόμαστε πριν να περάσουμε
κάποια στιγμή από την άλλη όχθη;

Κακότροπη, ασυγκατάνευτη Ήρα!
Οι επιβουλές σου ματωμένα κορμιά..

Τώρα αξίζω την σιωπή που σύναξα μέσα στις άπληστες υδρίες
των ημερών..

Κατέχω την άτρωτη αιώνια μουσική
που με ξεκλείδωσε
να φτάσω στο αμήν της κάθε νότας που χαρούμενη χτυπά
μέσα σε δρόμο, σε φεγγάρι, σε άνεμο
μέσα στο οξύτερο φως-
ωδική εθελοθυσία!

ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ.

ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ.

Τώρα πια δεν ψάχνω άλλο μες την νύχτα·
οι νυχτερίδες ήπιανε όλο το αίμα των ονείρων μου.
Βαφτίζω με το φεγγαρίσιο
νερό το πιο μικρό πουλί
που ακόμα
μου παραστέκεται
να φτιάχνω περιδέραια με λέξεις και άστρα!

Αυτό είν’ ένα ευαγγέλιο που δεν θα το διαβάσει ο καθένας

Ευαγγέλιο της καρδιάς και έτσι που ξεχάσαμε να αγαπάμε
μόνο το κορμί βασιλεύει, μόνο ακούγεται
η ίδια μουσική της μιας ημέρας που μετά
θα αγνοήσουν όλοι οι αιώνες.

Τώρα να τα λυπηθείτε όλα: και τους χρόνους
που θα ξοδέψουμε να κοιταχτούμε
καχύποπτοι για μία αθωότητα που δεν αποδεικνύεται..
Και την μέρα
που θα φύγει με ήχο σκαιό, να πέσει
μες την βαριά νύχτα του δύσκολου Έσπερου!

Μου περίσσεψαν τα σύμβολα και μ’ αυτά πάλι έρχομαι και πάλι κάνω
θεούς ειδωλολατρικούς.

Όπως ποτέ μου να μην έβαλα μυαλό, να μην
απαρνήθηκα εκείνο που από θυσία
στον ήλιο μέσα είναι ανάγνωση ευσέβειας
επάνω στον αρχαίο βωμό.

Σιτίζομαι με λίθους, τρώω
του αυγού το τσόφλι-
Όπως ο παλιός μου καπετάνιος
που ασκητική με γέμισε.

Αυτό δεν είναι η πνοή του ήλιου, είναι η σιωπή
των θυμάτων
που ομονοούν να πάνε αγνότερα μες την θυσία-
Σαν εθελούσια να του παραδίδεις σάρκα
κάθε θεού!

Και η νοητή αλήθεια που περιέχει ψυχές, όλο ψυχές και ένα αεράκι
που βασανίζει την απόφαση…
Τινάζει τώρα της φθοράς ετούτο το πασπάλισμα της τύρφης
που σου δηλώνει την οξείδωση κοντά!

Δεν ξέρω αν δικαιούμαι τόση αποκάλυψη! Βλέπω
νοήματα κρυφά, ουσίες
της ψυχής που αποκρυπτογραφεί του βίου
της μουσικής την ξαφνική κορώνα.

Σε έκπληξη γυρίζουν όλα, σε γνώση
προσευχής. Χάνεσαι
μέσα στον λαβύρινθο της σιωπής σου-
Αέρινος κι υποταγμένος πρίγκιπας. Φυλάς
του Άδη τα παλιά λημέρια·
μαθαίνεις απ’ τον θάνατο.

Τι μου στοιχίζει σε ανάσα αυτό το να υπάρχω
με όνειρα ανεκπλήρωτα; Δίνω
καρδιά να επιβιώνω μέσα στις αγρύπνιες μου…
Περπατώ μέσα τους και ξέρω ότι είναι
ρυθμός της αγωνίας δύσκολος.

Εκεί όπου τελούνται οι μεγάλες σιωπές
είναι ο πραγματικός Οίκος της νύχτας
που σαλεύει με τα πολυάριθμα άστρα του, χωρίς
ήχο ευλαβικού προσκυνητή
που ψάχνεται συνέχεια
για τα μέσα του βάθη!

Όμως τα σπίτια είναι εδώ και συλλαβίζουν
περισσότερο τον άνεμο απ’ το φεγγάρι.
Πολλά σπίτια, πολλοί άνθρωποι, με καθρέφτες
που δεν μας γνωρίζουν που και πάλι μιλάμε
ακαταλαβίστικα μέσα στην μοναξιά!

13.5.2008

108

108.

Διαβάζοντας κι άλλο μέσα μου, κι άλλο, κι άλλο
Κατέληξα πώς να με κάψει η θέληση και να είμαι
Των ρημάτων ο ρημαγμένος-
Που δεν μπορεί το δράμα του να συγκινήσει κιόλας.

Γιατί εκείνος που αφιερώνεται για να καεί
Κι ας καίγεται δεν λέγεται
Με λόγια ο πόνος του..

Κι αυτό
Που θέλησε να υπηρετεί
Σαν από δρόμο μυστικό προς τον βασανισμό τον πάει
Του ίδιου του εαυτού..

Πάντως φεγγάρια

Πάνω μου σταθήκανε
Και κάναν τις σελίδες μου γλαυκές..

Στην προκυμαία
Καράβια αργούν και υπομονετικά
Στοχάζονται τα μακρινά ταξίδια.

Βραδιές που περπατώ
Πλάι στον μόλο, με μυαλό
Παρμένο απ’ τις έννοιες.

Και μου είναι μοίρα η θέληση- όσο
Κι αν θέλει κατορθώνω,
Μες από λέξεις, και την τελευταία στιγμή, να σώζομαι..

Να επικοινωνώ με θρύλους
Άλλων καιρών..

Τότε που είναι
Το κάθε ‘να λουλούδι ωδικό
Και στην καρδιά το άρωμά του απευθείας πάει..

Γιατί με φως κι από το φως θα ερμηνεύεται
Πάντα η ζωή..

Σαν τώρα που είναι
Από το άλφα να κατανοώ το ωμέγα μου

Δίχως να λέω και μόνο να σωπαίνω..

100

100.

Σ’ αφήνω να δουλέψεις με το μυαλό σου μέσα στις συγκυρίες της φωτιάς
Του πάθους σου.
Σ’ αφήνω ν’ ανεβείς όλη την κλίμακα του ζωντανού
Μαρτύριου της λέξης.
Τότε που οι μάγισσες μέρες επαναστατούν και γίνονται
Μια ιστορία πονεμένη.
Σ’ αφήνω να νιώσεις ελεύθερη σαν ένα πουλί
Που δεν έχει που ν’ απαγκιάσει.
Και γυρεύει το φως των κλαδιών να του πει
Για την φωλιά των ονείρων του.
Σ’ αφήνω
Να περάσεις από εμένα σ’ εμένα
Σαν να με ακυρώνεις που δεν είμαι εκεί
Που αρχίζει η πραγματική μοναξιά σου..

93

93.

Είσαι μπροστά μου ανοιγμένη σαν μία ψυχή που δεν την πιστεύει κι ο άνεμος..

Είσαι μπροστά μου ανοιγμένη σαν μία σκέψη αχιβάδα που αν δεν προσέξεις θα σε εγκλωβίσει..

Ακούγεσαι κόκκινη και λευκή να ονειρεύεσαι πάνω από τα κάστρα του ύπνου..

Ακούγεσαι να μιλάς σαν μ’ εκείνους που πια δεν υπάρχουν..

Είσαι των επιφωνημάτων ο μίτος, η ζωντανή δροσιά
Που αναστατώνει τα μεστά τριαντάφυλλα.

Είσαι ο ύμνος του Αυγούστου που υπερασπίζεται μ’ όλο το πάθος του το καλοκαίρι..

92

92.

Αφήνει το τοπίο να εισβάλει μέσα του

σαν μία θάλασσα που έτσι γλυκά και λίγο λίγο κυριεύει:

Τα δέντρα
γίνονται χέρια του
όπως τα έπλασε η φαντασία ενός ζωγράφου, υπαρκτά-

Το χώμα
είναι το δέρμα του-

Τα λουλούδια
αναπνοές του-

η πεδιάδα
κοιλιά του
γεμίζει αγριολούλουδα

ο αφαλός του
μετά
γίνεται σαν μια λίμνη

που συγκεντρώνει το νερό μιας θεϊκής βροχής..

37

37.

Δεν αφήνει ίχνη πια περνώντας μέσα μου η ζωή..
Η θεϊκή σοφία
Προνόησε να είναι σαν φωτιά το πέρασμά της.
Κρατώ μια υποψία ονείρου
που από κάπου, όπως φυλαχτό
Απ’ τα παλιά τα χρόνια και της μάνας μου την μάνα
έρχεται..
Και γράφω σύνορα με τα μολύβια μου:
Κουρασμένα.
Οι ευθείες που μπόρεσα, οι καμπύλες
Τα αισθήματα, τα μη
Οι επιθυμίες, οι διαθέσεις
Γίνονται ένα μαρτυρικό στεφάνι που μου αγκαλιάζει
Σφιχτά το μέτωπο.
Θα ξέρω τις απελπισίες μου όταν μαζί την νύχτα
Εσύ κι εγώ, αναγνώστης και των λέξεων
Τοξοβόλος, βάζουμε στόχο
Ένα αισιόδοξο άστρο
Και μια βαθύπλουτη ρίμα..

90

90..

Ας με σώσει τώρα κάποιος απ’ αυτήν την εμμονή σαν επιδίωξη να ασκήσω
γοητεία στον ουρανό με λέξεις..

Οι ευθείες τους
προεκτείνονται νοερά
και δεν μπορούνε να φυλακιστούν
από γραμματικά
σύνορα
που θα περιορίσουνε ακόμα
κάθε ποιητικό που θα ξυπνήσει βάθος..

Μολών λαβέ ωστόσο αυτήν την μοναξιά..

Βρες το θάρρος
αν θέλεις να διεκδικήσεις
μία πατρίδα άλλων στοχασμών..

Εσύ που είσαι βασιλέας του φαιδρού
της ζωής-
ξέρεις και το αλήθεια βάθος
της τραγωδίας της..

89

89..

Η ψυχή που είμαστε
Συσσωρεύει άλλες ψυχές να επιβιώσει..

Η ζωή που είμαστε
Συσσωρεύει άλλες ζωές να σταθεί..

Όποιος συνειδητά υπάρχει
αθροίζει μέσα του άλλες υπάρξεις για να είναι υπαρκτός..

Έτσι κι η ποίηση είναι αξία
Πολυποίκιλων μέσα της συγκεντρώσεων..

Κουβαλώ με επίγνωση την άγνοιά μου..

Ξέρω πως τα αγκάθια της κουβαλώ
Όπως ο αχινός τα δικά του..

Και δεν είμαι άλλο από έναν που εκεί
Που περνούν οι μέρες, εκείνος εξεταστικά
Παρατηρεί τις συμπεριφορές των μοναχικών..

Ιωάννινα…29.7.2009

ΜΕΣ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ..

ΜΕΣ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ..

Το μεθυσμένο πρωί που κρατιέμαι σκυφτός…
Στο μυαλό μου βηματίζει ένας
στοχασμός· όλα εξαϋλώνονται.
Άνθρωποι
διαφόρων μεγεθών αναπτύσσουν θεωρίες
για δουλειές, για δορυφορικά ταξίδια, για
την πίεση της γιαγιάς τους που αργοπεθαίνει..

Είμαι μέσα σ’ αυτόν τον παραλογισμό·
τα κοιτάζω όλα: τοπία
της φαντασίας που ταξιδεύει
με την ταχύτητα του φωτός· σπέσιαλ όψη
της γης που ξυπνάει· να:

η ακοή πιάνει έναν νυσταγμένο σαλπιγκτή
που σκαρφαλωμένος πάνω στο τείχος της συμπάθειας
ορκίζεται νίκη. Ένας οδοντίατρος
της ρέμβης
αφαιρεί το χαλασμένο δόντι του τοπίου· υποψιάζεται
έναν δύσκολο φρονιμίτη·
το τοπίο γίνεται φρόνιμο·
γεμίζει ήμερες αγελάδες, προβατάκια, μάτια λαχανιασμένα·
ενώ ένα πανικόβλητο άγχος τρέχει να σωθεί
όπου φύγει φύγει..

Μετά έρχονται σκέψεις πιο δύσκολες·
κατορθώνουν να μηδενίσουν την απόλαυση·
πέφτουν έντομα πολλά από τον ουρανό·
ανακαινίζεται το μαγαζί της φύσης·

είναι μια μόδα του καινούριου αιώνα που φορά
μιαν ομίχλη που πλέει μέσα στις φλέβες του..

…Τότε υπάρχει μια διαφωνία με τον θεό
πίνοντας καφεδάκι σε καφενεδάκι της προαίσθησης
καταλαβαίνω να ‘ρχεται ο θάνατος
έχοντας δέσει τούφες τούφες το μπαμπάκι στις πατούσες…

Δεν με ξεγελάει·

ανοίγω την πόρτα ενός λουλουδιού, δραπετεύω
μεθυσμένος
μέσα στο άγουρο πρωί.

Μαρτυρώντας την αισιοδοξία του έρωτα!

30.1.1983 Αυλίδα