Στον φίλο μου τον Βασίλη Σπανό….

Αιθεροβάμονες….

Εμείς

κι εσείς,

ουτοπικοί αναγνώστες

και κάπου συναντιόμαστε,

ούτε ψηλά ούτε και χαμηλά, στον κορεσμό

μίας Ιδέας,

πώς οξειδώνεται και η συνείδηση και αλλάζει

αφήνοντας το αλογάκι της να χλιμιντρά

πάνω στο καταπράσινο λιβάδι!…

Αυτή η εξουσία η μέσα μας,

η μυστική!

Βγαίνω αξημέρωτα να συναντήσω την νύχτα.

Βγαίνω από τον κουρασμένο μου πηλό

να με ταλαιπωρήσει ο ουρανός

που σωστά σκυθρωπιάζει.

Είμαι σαν ερυθρός σηματοδότης που μπλοκάρει όλη την κυκλοφορία.

Στα χέρια μου ένα μικρό μπεγλέρι θραύστης της αμηχανίας

και μια σακούλα με λίγο νερό για το γατάκι μου και λίγη

τροφή, να νιώσει πως το αγαπούν το ζωντανό!

Μπορεί κάτι σαν ποιητής να είμαι που αλητεύει

μέσα στα βαθιά σκοτάδια

ο ρωμαλέος τυφλοπόντικας ο εύγονος…

Θα σταθώ πάνω στην χλόη την φρεσκοπλυμένη

από την χτεσινή βροχή.

Θα μιλήσω στον εαυτό μου ωραία.

Κάθε φορά ωραία του μιλώ και τα βρίσκουμε.

Στο τέλος

είμαστε δυο, δεν είμαι ένας, είμαστε

ένα διδυμάκι απίστευτο!

Και αφού συμμαζέψω εικόνες και μυρωδιές στο μυαλό μου

στο σπίτι θα γυρίσω για να μου διηγηθώ

αυτό το ωραίο παραμύθι, αυτήν

την ολόσωστή μου υπεκφυγή να βγαίνω

μες τον κόσμο

κι απ’ τον κόσμο να απουσιάζω

Εγώ ο Μεφιστοφελής ο μέγας και ο πιο λιλιπούτιος

ταγμένος σκηνοθέτης σε μίαν ανάταση που ολοένα

αλλού με πάει

από εκεί που και ο ίδιος φανταζόμουνα….

27/ 1/ 2026