Στον έρωτά σου όλη η μυσταγωγία…

 

Τυλίγεσαι την ψυχή σου κάτι φορές και μιλάς

Με το φεγγάρι που σε κάνεις λυπημένη

Είσαι σαν μια απαρασάλευτη καταιγίδα που θα έρθει επάνω μου

Ό,τι ζήσαμε με την φούρια ενός μετεωρολογικού φαινομένου περνά

Και χάνεται μέσα σε απελπισμένη ελπίδα

Δεν μπορώ να σε διαβάσω μέσα σε τούτον τον καιρό τον βουλιαγμένο

Όλος ο χαρακτήρας σου είναι κλειδωμένη συμπεριφορά που δεν

Θα ξεκλειδώσουνε οι έμπειροί σου ψυχολόγοι

Μπορεί να μείναμε παιδιά που δεν χορτάσανε παιχνίδι και τον θαυμασμό

Ίσως όπως τα είπαμε ο ένας προς τον άλλον να περιείχε ένα λάθος

Πάντως ναυάγιο οι ελπίδες μας και μπάταραν μες τα ρηχά

Τώρα σαν κλείνουμε τα μάτια σκέφτεται ο καθένας την μελαγχολία μαζί του

Ανθρώπινα όπως καθένας καταφέρνει να

τον παρηγορεί η ανάμνηση.

Το βλέπεις και το βλέπω πως εάν δεν βάλουμε τελεία η παράγραφος

Του έρωτα θα είναι μια μακρυγορία που θα μας κουράσει κι άλλο

Καλά λοιπόν το κάναμε καλά κρατήσαμε για το μυαλό τις αναμνήσεις

Έτσι κι αλλιώς η μνήμη με εικόνες θρέφεται

Θα με ακούς που λέω και λέω και το όνειρό μας έχει μόνο ενεστώτα

Θα σε συνθέτω στο μυαλό μου από χίλια ειπωμένα σου χίλια φιλιά

Που στοιχειοθετήσαν το ερωτικό μας βασανάκι

Πιάνομαι από λέξεις πάντοτε λες κι είναι οι σωτήριές μου χειρολαβές

Σε βάθος χρόνου θα αφανιστούμε

Ποιος να κρατήσει κάτι που τον πόνεσε δια παντός

Μπορεί στα ποιήματα να μείνει η οσμή σου

Μπορεί να είσαι μία πεταλούδα ροδοκόκκινη

Που εκτοξεύεται από το υπερπέραν

Και σώζει την κατάσταση και όλον τον πόθο

Εκείνον που αγγιχτήκαμε σαν με φωτιά και έγινε μες το κορμί μας

Ένα επαναστατικό ωραίο δευτερόλεπτο που αξίζει

Αιώνες συγκινήσεων και αγέρωχης ευαισθησίας

Όπως θα γείρουνε και τα πουλιά στην τρυφερή φωλιά τους για να κοιμηθούν

Σαν λυρικά μεγάφωνα που διαλαλούν μια όμορφη αιφνίδια αυταπάτη….

11/ 1/ 2026