Ιχνηλασία…

Κάτω από τις ήσυχες φιστικιές ένα γυμνό

Αεράκι έπαιζε με το στιλπνό γρασίδι αναμαλλιάζοντας

Την γη σαν μια γαλακτοφόρα σκανταλιάρα αίγα.

Πολύ πρωί για να βρεθώ χωρίς κουράγιο.

Έσφιξα την ζώνη και περπάτησα κατά την λίμνη, οι ήχοι

Του ξημερώματος τελάλησαν κάτι από λευτεριά. Έτσι

Τους ανακάλυψα.

Με γιορτινό χειμώνα κι ολοκάθαρη διάθεση η μέρα αποφάσιζε γαλάζια.

Αρχίζανε να τιτιβίζουν οι ταξιαρχίες των πουλιών.

Όλα που θα κατείχα θα ήτανε ευλογημένες λέξεις

Μπορεί και ένα συμπέρασμα που δεν με περιέχει και με αγνοεί.

Πιο πέρα είδα το νερό να ρυτιδώνεται από μια καλαμιά που φλυαρούσε.

Ένα παπί δεν άφηνε την ησυχία να στεριώσει.

Έστεκε εκεί σαν μάγος απομακρυσμένος ο Ιανουάριος.

Για τα μελλούμενα δεν αποφάσιζε κανείς.

Ίσως όλα που έχω κατορθώσει να είναι άνθη-

Άνθη της λύπης μου, ανθάκια μιας μελαγχολίας

Πέρα από τις συνειδήσεις μας υπάρχει ένας τόπος που η ψυχολογία δεν επεμβαίνει

Είναι θρυπτός ο άνθρωπος και εύκολα χαλιέται.

Κάτω από τους αψηλούς ευκάλυπτους ερχότανε το σίγουρο ξημέρωμα.

Οι ηλιαχτίδες κάνανε γιουρούσι στην καρδιά μου.

Σε κάθε δευτερόλεπτο στάλαζε βάμμα λυρικό.

Αυτό που ήμουνα το επανεξέταζε η ζωή σαν κάτι απόλυτα αποφασισμένο…

Ξημέρωνε· ωραία ξημέρωνε!

Στο πάρκο οι μουσικές των φύλλων ζωντανευαν τα κλωνάρια…

14/ 1/ 2026