Γρήγορο στις αντιδράσεις του βράδυ
Σαβανώνει τα πάντα με επιμέλεια
Πετάνε νυχτερίδες αποφασισμένες να νικήσουν
Γαντζώνονται απ’ την σιωπή
Όλες έχουν μια τακτική ακμαία
Όταν βαδίζω μέσα στο προάστιο
Είμαι η σκιά μου δεν είμαι εγώ
Είμαι μία ξεθυμασμένη ύπαρξη που ασθμαίνει
Κυνηγώντας τον κάποτε εαυτό της
Οι βιτρίνες φωτισμένες διαλαλούν για την ύλη την φαντασμαγορία της
Κούκλες πιο πλαστικές από την φαντασία
Με περούκες λαμπρές παρακινούν στο ‘’αποκτήσαι’’
Η φτώχεια είναι μία συστολή που σε πεθαίνει
Αν ακούς τον θόρυβο της πόλης είσαι μυσταγωγός της είσαι ακόλουθος
Τι γραμμικός που ανεβαίνει αυτός ο θόρυβος μες την αγρύπνια!
Πώς μπαίνει κι η ευθυκρισία των πουλιών μες τον λογαριασμό πώς λέγονται
Τα άρρητα με έναν τρόπο ανήκουστο εκπεφρασμένα!
Καλείται ο ποιητής να δώσει λύσεις λες τον έταξε η μοίρα να ακριβολογεί
Μπα! ένας ονειροπόλος δεν κατάφερε ποτέ του να πετύχει μια γαλήνη
Όπως τον μελετώ ξέρω πως σφάλλει σαν ρινόκερος που ροχαλίζει αλλόκοτα
Αν τον πιστέψεις δεν θα βρεις ελπίδα μία χίμαιρα θα βρεις
Ωστόσο πρέπει να προσβλέπεις σε επαναστάσεις που δεν γίνανε
Κι αυτές που γίνανε δεν ωφελήσαν και πολύ αν θα τις αναλύσεις
Όλα ‘’βιτρίνα’’ όπως λέγαμε όλα μία ντουφεκιά στον ουρανό
Ωραία που το είπε ο άλλος να’τανε μια έφοδος και μόνο!
8/ 1/ 2026
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου