Δεν ωραιοποιείται η λύπη…

Για τις μικρότερες σκέψεις μου

έχω τα μεγαλύτερα φτερά…

Συρρικνώθηκα

και ποιώ ήθος λυπημένου

Και που δεν μιλάω μιλάω

Μαρτυρούν τα μάτια μου το συντελεσθέν που με μικραίνει

Η Φωνή μου είναι σκοτεινή φωνή

Πια- φωνή κουρασμένη…

Αχ, έτσι που έφυγες, πληγή που φάνηκε στο χώμα!

Τι να σου κάνει κι ο πηλός;

χαράσσεται εύκολα και το χαράκι μένει

Αν με ακούς από το υπερπέραν το επέκεινα

Νεύσε μου ότι και εκεί έχει πουλιά

Πουλάκια ωδικά που νομιμοποιούνε

την ανθρώπινη απουσία!