...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

18 Ιουνίου 2018

Απολογιστικό…


Όλα τα πάθη περπάτησαν πάνω μου
Ένας χορός
μέθεξης. Οι νύχτες σκηνοθέτησαν φεγγάρια 
στην καρδιά μου. Βρήκα να λείπω
από του κόσμου τα δόκανα. Μόνη της
η ελευθερία μου ανθίζει
κάτω από την λευκή αστραπή. Χαρωπές σιωπές με ανέθρεψαν- παντού καημός.
Εδώ ο μοναχικός εαυτός μου
εξουσιαζόμενος απ’ το φως των αναζητήσεων
μαθαίνει βαθαίνει αποκτά συνείδηση
βρέχει καλοκαιριάτικα κάθε σταγόνα με συνδέει με τον ουρανό
τι αρμονία που γεννά το δέντρο τι έξαψη!
Ένθεος άθεος και τι αλήθεια πρεσβεύω;
Ανάμεσα απ’ τα φυλλώματα που κοιτάζω το άστρο
να αναγεννιέται να μου κρυφογελά αήττητο και αιώνιο
χιμά ως τα ποιήματα και βάφει την μελαγχολία υποφερτή, ένας θόρυβος μένει
από εγκαταλελειμμένο όργανο που έστειλε ξανά την μουσική
απ’ τους αρχαίους χρόνους στον νεόκοπο παράδεισο..

Πρωινή εικόνα και κάτι…


Συγχέονται φυλλώματα στιλπνά ορθωμένα
Έχει γυαλάδα ο ουρανός
Μπαλωμένος κάπου κάπου αρραγής
Θεόσταλτος.
Από μια ατυχία αναρρώνω.
Διαβάζω ολημερίς σελίδες πρασινάδας.
Αποστηθίζω ήχους πουλιών.
Η γαλήνη εισχωρεί στο μεδούλι μου.
’υχαριστημένος!
Ακίνητος ο αέρας κάτι στιγμές αφήνει χνάρι πάνω στα λιγνά λιγούστρα.
Η μουσμουλιά που φύτεψα μου χαμογέλασε.
Αυτό που περισσεύει από τον κήπο το βρίσκω ξανά στην καρδιά μου.
Απ’ το πηγάδι ανασύρω τρυφερό νερό.
Είμαι γεμάτος με εικόνες εύκρατης μουσικής.
Στο πεζουλάκι που άφησα την φαντασία μου τώρα ένα πουλί ραμφίζει την λιακάδα.
Χτυπά τις φτερούγες του στα ποιήματα της ευκαιρίας.
Ζωγραφίζω την ορθογραφία που δείχνουν τα κελαηδητά του.
‘υχαριστημένος!

17 Ιουνίου 2018

Τα σιτάρια των χειλιών σου ανεμίζουν λέξεις επουράνιες.

 
 
 
 
Για να ξεγελάσεις τον μουντό ουρανό λάμψε ήλιε καρφίτσωσε το αιθέριο σώμα σου στην ερημιά κελάηδησε
Μικρό αηδόνι ο έρωτας βαστά τα πόστα όλοι που αγαπήσαμε μια μέρα θα δικαιωθούμε.
Τα μαλλιά σου αγαπούν το χαλκό χρώμα της επιμονής.
Στα μάτια σου μία μικρή νησίδα αυταπάτης.
Σθεναρή είσαι και σε κατοικούν πείσματα.
Τα σιτάρια των χειλιών σου ανεμίζουν λέξεις επουράνιες.
Θαυμάζω!
 
 

Είπα λέω

 
Είπα λέω- η μελαγχολία κεντά τα ρήματα της θλίψης 
Βουίζει ο ουρανός αδέκαστα φωνήεντα μελωδούν με θάρρος
Πάνω απ’ τα φυτά ο αέρας τσιρίζει ανάμεσα απ’ τις στέγες
Το εγώ μου τρυπά τα βουνά ανοίγει ορύγματα
Ατιθάσευτο-
Η μέρα αξίζει όλα τα χρυσάφια οι άγγελοι κατέβηκαν στα χαμηλά ακούς την γλυκιά τους φλογέρα
Ενώ το σκηνικό επαναλαμβάνεται ύστερα
Στους ιδεατούς ουρανούς..
 
 
Φωτογραφία του Στρατής Παρέλης.

16 Ιουνίου 2018

Είδωλο στον καθρέφτη παράξενο…


Φυτρώνουν μέσα μου αγάπες και αίματα·
Και ένας ντουνιάς πολύπαθος με πολυφορεμένες ιδέες και έπαρση·
Ακολουθώ·
Να αποτινάξεις το βάρος το κατακάθι, τι αγώνας!
Ντροπιάζομαι στον εαυτό μου δεν αναγνωρίζω το πρόσωπο που με κοιτά·
Στον καθρέφτη η εικόνα τρέμει και ένας περαστικός απ’ την πραγματικότητα ζητιάνος
Μιλά με την φωνή μου κι η φωνή μου δεν είμαι εγώ- είναι ένας αντίλαλος από συνείδηση και ασυνειδησία, ένα παράξενο πράγμα από εμένα που δεν είμαι κι από κείνο που έγινα: φωνή και αφωνία, θόρυβος ψυχής που φθίνει τεθλασμένος..

Βηματισμός…


Κλειστή γραμμή πάνω απ’ τα βλέφαρά σου
Κι αρχίζει ζοφερή καταβύθιση
Σκυθρωπάζει ο ουρανός
Στον θόλο του τα όνειρα αλλάζουν νοήματα
Ένας τρούλος δαιμονισμένος-
Πού κοιμάσαι και πού ξυπνάς
Αφήνοντας να σε σκουριάζει ο βίος;
Ένας ρυθμός από φεγγάρι τραντάζει τα λυρικά φτερά σου
Περπατάς στην ουτοπία ίπτασαι και ανέρχεσαι
Στην ισορροπία του γαλάζιου και του άμετρου πόθου μου..

Έτσι που το λέω…


Τότε σε αγαπώ…
Το λινό φόρεμά σου φουρφουρίζει
στον άνεμο 
η καρδιά σου
πάλλεται
Και σπινθηρίζει σαν ακροστιχίδα
του έρωτα
Σε μαθαίνω κλείνοντας το κεφάλαιο της αγάπης
Όλα γράφτηκαν και όλα απέκτησαν σημασία
Κοντά σου
Ο ήλιος σχηματίζει ανταύγειες στα μαλλιά σου
Η πέρλα των αχτίδων του γεμίζει
αίγλη τον ορίζοντα
Στην νερόχαρη επιδερμίδα σου η κάθε σταγόνα τραμπαλίζεται και εξαπολύει χαρά
Στα μάτια σου ο κόσμος φέρει την αιωνιότητα
σ’ ένα σημείο ορατό
Απ’ το φιλί σου πιάνεται η ζωή απ’ το φιλί σου
και ο έρωτας
ποτέ δεν πεθαίνει
Μιλάς και έχουνε γιορτή τα ωδικά φωνήεντα
Και πέλαγα βαθιά αναπαύονται μες την γλυκιά μουσική σου..

14 Ιουνίου 2018

Του θέρους ήταν και είναι…


 
Αυτό είναι το πρησμένο μάγουλο της μέρας, ο έρωτας των πουλιών
Το φως ξεχύνεται πάνω στην αυτοκρατορική πόρπη των αγγέλων και μηνά
Ένα μυστικό που μοιάζει με δαχτυλικό αποτύπωμα
Πάνω στο ρόδο που εμαράθη’..
 
Τα χρηστά ήθη των εντόμων πάνω
Από το μούσμουλο το ζουμερό- η πόρτα
Του χρόνου που άνοιξε και κει κατέφυγε η Αγάπη·
Του Ιουνίου το φλασκί γεμάτο άκρατο οίνο
Πίνουν μεθούν και θα μεθύσουνε οι γαλιάντρες
της χαράς!
Καλοκαιρινό φερέφωνο αθανασίας
 
Αμνησίκακο δέντρο αμνησίκακο πουλί πικροδάφνη αμνησίκακη-
 
Η ζέστα ράβει ιδρωμένα υφάσματα και σου γελά
Στο θέατρο της καλής σου πατρίδας..
 
 

 

Οι φίλοι..


Οι φίλοι μου είναι στα μάτια μου οι φίλοι
είναι στην καρδιά· τα βράδια
γαυγίζουν στο φεγγάρι, την μέρα
κλαίνε στον ήλιο·
Αναγνώθουν λουλούδια έχουν καβούκι
πόνου·
Κουβεντιάζουμε την γαλήνη που έλειψε·
Όταν είμαι θλιμμένος καταλαβαίνω τι αξίζει
Το όνειρο που πλάθουν για μένα- εγώ
Που έστησα σκηνή μέσα στην μοναξιά και μίλησα με πεθαμένους
Αναγνωρίζω την φωνή τους στα τυφλά
Ξεκλειδώνουν την νύχτα και εισβάλλουν περιώνυμοι άγγελοι στο δωμάτιο
που με κοιμίζει.
Πριν όλα τελειώσουν..
 

13 Ιουνίου 2018

Ερωτικό κι αλλιώς…


Το να είσαι δικό μου καρδιοχτύπι αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού-
Πραγματική αγάπη απύθμενο βάθος που ταιριάζει στο βάθος σου
Αέρας-
Η λαλιά μου ανθίζει και σε φτάνει από μακριά
Με πεταλούδες που τελαλίζουν την μορφή σου ως να πιστέψω
Τις κατάφωτες εκστάσεις των φιλιών σου- να που θα χορτάσω απ’ τις ιδέες σου και θα προβώ
Σε ταλαντώσεις άωρες αυθαιρεσίες.
Ταξίδι στα μάτια σου σκέλος μιας φωνής που δεν είν’ η φωνή μου
Με ξεπερνά η σιωπή σου με θρυμματίζει
Αναγνώθω την δειλία σου την όμορφη ευγενική δειλία σου
Και σε μαθαίνω τρέμοντας από σεβασμό και προσκύνηση..

Γραμματική των εντυπώσεων…


Η όραση δεν ησυχάζει και μαστιγώνει
τις κορυφές των βουνών.
Παράξενο ακούγεται: ο ήλιος 
τηλεγραφεί την χαρά του
στις κλιτύες των θρασεμένων πλαγιών.
Μπελάς η ζέστα.
Ιούνιος τραχύς.
Από μια περιπέτεια οδυνηρή αναρρώνω.
Υπομονετικός. (ειρωνεύομαι…).
Καταπίνω τα νεύρα μου τα νεύρα μου παλινδρομούν και με κραυγάζουνε. Σφάλλω
Και βάλλομαι από την εδική μου φαρέτρα.
Ωραίο να επιστρέφεις στην καθημερινότητα-
δεν το περίμενα πως θα το νοσταλγώ.
Ανακρίνομαι από τα δικαστήρια των λουλουδιών.
Να η απάτη: νομίζουμε θα γίνει πάντα κάτι και θα ξελασπώσουμε.
Και πώς ωραία μας μιλεί ο άτιμος πηλός!
Θρησκεύω με τον τρόπο που επιβάλλουν οι αισθήσεις.
Με εύθικτο πάθος και ρυθμό τονισμένο στον έρωτα..
Και ξέχασε, αν σε συμφέρει, στο παιχνίδι την γραμματική..

Ω παραλίγο!..


Λιποθυμούν μες το αγιόκλημα μυριάδες μυγάκια και πεταλούδες ακμής.
Συστρέφονται οι κληματσίδες γύρω απ’ τον βακχικό εαυτό τους.
Καθ’ εικόνα κι ομοίωση. Τι συμβαίνει;
Ζωηρή είναι η ηλιαχτίδα και εμβολίζει τα ανομολόγητα πάθη.
Αναπόσπαστος σε θύελλες των ορέξεων.
Κινώ τα ακίνητα.
Τα μάτια της μέρας με περιγελούν.
Ακονίζοντας ένα Αίσθημα περιδιαβαίνω τα στενά των μυστηρίων σου.
Ο έρωτας σε δασκαλεύει ο έρωτας.
Φοβάμαι να φοβάμαι και τερματίζω τις επιθυμίες μου.
Βοά μέσα μου η προσήλωση στο ιερό φως σου.
Γιατί σε όλα πάνω ακτινοβολείς.
Σκεπάζοντας τον φθαρτό εαυτό σου με φαντάσματα. Σε πονούν άοκνες μνήμες..

Ο εγώ…


Κάτι με συμπληρώνει που είναι πνεύμα του καλοκαιριού.
Μικρός χορός μέσα μου τα αισθήματα. Σκιρτούν.
Σαν ψάρια πιασμένα στο δίχτυ, σαν πεταλούδες που νέμονται την σιωπή και τον ήλιο.
Κάθε μέρα
Μια ατασθαλία υπέρβασης.
Όμορφο συμβάν ευφραντικό!
Και μετά έρχεται το μελίσσι των λέξεων.
Ρέον.
Επικάθεται στα φυλλώματα και αγαπά τα κλαδιά.
Η μέρα προχωρά η Ποίηση.
Μπαλώνω στιχάκια κι είναι πάλι τρύπια τα σκουτιά μου.
Το γονιδιακό φωνήεν μου το αλλόκοτο.
Η σχισμή στην μέρα απ’ όπου εισέβαλε ο αιώνας.
Η αιωνιότητα που ξεθύμανε.
Η Ελλάδα πικρή σαν σκέψη αποδιοπομπαία.
Ο εγώ-
Ό,τι κι αν πεις, ο εγώ..

12 Ιουνίου 2018

Αυτογνωσία και ίσως…


Αγαλματένια σκιά κι ο νους αγαπά τις θρησκείες που λείπουν
Λείπω κι εγώ από τον εαυτό μου είμαι ο άντρας μιας οδύνης
Ηχηρό είναι το καθετί που προσεγγίζω
Μια στάλα αγάπης μεταστοιχειώνει μέσα μου τις αυταπάτες
Νύχτα που σε προσέγγισα κρατώντας ανθοδέσμες και το άσεμνο νυφικό σου
Ταρίχευσε τις σκέψεις μου κάνε να ζήσουν ως τον επόμενο θάνατο
Ένα στάχυ ποιήματος λικνίζεται στον ουρανό και ίσως είμαι ο μόνος που το βλέπω
Φωτογραφίζω την θλίψη σου μου ενσπείρεις απύθμενες μελαγχολίες
Χλοερός είναι ο ύπνος μου
Είμαι αθώος κρίνοντας από την κόψη του μαχαιριού και του φεγγαριού την φοβέρα..

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου