...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

17 Μαρτίου 2015

οι νόμοι είναι μόνο για φτωχούς και πεινασμένους.




Ζορίζονται όλα,
τα πολιτεύματα χρεοκόπησαν,
δουλεύει άτσαλα ο καπιταλισμός.
τα κοινοβούλια στενεύουν,
οι κοιλιές παραπάχυναν,
οι νόμοι είναι μόνο για φτωχούς και πεινασμένους.
τα κράτη φωνάζουν
το δίκιο των λαών,
μα μέρα θα ενωθούν οι φαμίλιες να σκοτώσουν τον δράκο.
τα ποσοστά πέφτουν,
στις κυβερνήσεις είναι ανιαρά όλοι εγκάθετοι- ποιός εποικεί την πατρίδα.
κατεχόμενες ζωές και συλλήβδην απάτες-
σύνορα δεν έχει μόνο ο ουρανός και οι επιθυμίες μας.
τα φώτα ανάβουν
σιγαλινά,
συστοιχίες λαμπιόνια να φωτίσουν την βαθύκολπη νύχτα
που δαγκώνει σαν σκύλος.
αγρίεψε η ηθική και πότε της κρατώ τα γκέμια πότε εκτροχιάζεται
και μένει μες τα χέρια μου
μόνο ένα λουλούδι
αιθέριο
να με μαθαίνει σύνεση
των επιφωνημάτων..

Μια ποίηση σου έμεινε κι ένας αέρας


Θα συνταχτούν ωραιοποιημένα κάποτε τα βιογραφικά σου.
Ε, από άλλους βέβαια –
εσύ δεν θα υπάρχεις.
Εσύ που θέλησες μια δύσκολη ζωή
κι έναν απλό τελεσίδικο θάνατο-
Που απομυθοποίησες το όλον.
Πολιτικά εξεμάνεις αλλά τι;
Οι βρωμεροί
   Σε
        κάθε
                εποχή
                         υπερισχύουν.
Τους γέννησε η ζωή ή είναι ο άνθρωπος γεμάτος μιαρά σκουλήκια;
Ο εγωισμός να μείνεις σ’ όλα τούτα απέξω σε κατέφαγε.
Μια ποίηση σου έμεινε κι ένας αέρας
Που νομιμοποιεί απόλυτα όλες τις προθέσεις σου
Να δασκαλεύεις κάθε νύχτα μ’ όνειρα τ’ αστέρια.

Ποιά είναι αυτή η μάγισσα



Ποιά είναι αυτή η μάγισσα που ταξιδεύει
ανάμεσα στα βλέφαρα του ουρανού;
τα κόλπα της σχηματίζουν πάνω απ' τα δέντρα
ένα δίχτυ συστολής.
κοντοστέκεται πάν' απ' τις γλάστρες
στο βορινό μας μπαλκόνι
και χαζογελά όπως παιδί που νίκησε το πείσμα του.
ο ήλιος την τρυπά με τις βελόνες του.
πουθενά δεν ματώνει.
πάνω απ' τις τέντες, πίσω απ' τα μηχανουργεία
κάτω από την σκιά των σύννεφων
η πόλη ξύπνησε και πλάθει θορύβους
και αίμα.
πραγματοποιούνται τα δευτερόλεπτα των επιθυμιών.
ένα φως ρέει γαλάζιο.
η μέρα ακουμπά το κομπολόι της
πάνω στις αντωνυμίες των συνοικιών.
εκείνη πηγαινοέρχεται και κρατεί
έναν λόγο μεσαιωνικό,
σαν βάσανο μη τελειωμένο
σαν ξιφίδιο προορισμένο να σκοτώνει
σαν διακοσμητικό τάχαμου αίσθημα
ενός, ανυποψίαστου για τον θάνατο, ζητιάνου..

16 Μαρτίου 2015

ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΡΟΥΣΑ..


 
 
Σχέσεις που λήγουνε μέσα στο τίποτα που δημιουργούμε-
Κουρασμένες σχέσεις- σαν από εξουθενωμένο άνθρωπο

Αλλά και η ψυχή παρούσα όπως φως μες τον αέρα

Μέσα στις λιτανείες των ανέμων εύθραυστοι,
Εύθραυστοι κι όπου θέλει η μοίρα πάμε..

Όσα λόγια τόσα τίποτα
Αν είναι για τον θάνατο..

Ένας απαρέμφατος χρόνος, ένα τετελεσμένο γιατί..

Ανασηκώνω απ’ την μια μεριά τον ουρανό- κάτι βλέπω:

Παράξενα όντα που είμαστε!

Μετράμε την ζωή σκληρά

Και γράφουμε στην επωδό του πιο πικρό τον θάνατο…

ΠΑΝΤΟΥ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.



Άγρυπνος και διαλέγω ουρανούς-
αιθρίες με ανέμους
απαλούς να κατοικήσω.

Στο στήθος μου σαν κλειδωμένο μυστικό το όνομά σου
την νοσταλγία ανεβάζει αόρατη που φλέγεται-
όπως κι η νύχτα.

Σαν από ώχρα γύρω μου χρωματισμένα σπίτια·   
                                     κι η θάλασσα που ξεδιπλώνει
                                     λιθάρια θρυλικά
                                     στο ακρογιάλι
                                     απ’ τον παλιό καιρό.

Νόημα παίρνουν όλα! Ξέρω
τον κρυφό παλμό τους.
          Πίσω από κείνο που κοιτάζω σαν μια άθληση
                                   κρυφή και προσεγγίζω
                                   μνημεία θεάς που χάθηκε και τώρα ένας
ναός ερειπωμένος μες τις παπαρούνες σαν ένας κλωβός του αέρα
που πλέκει αντένες πάνω του η άνοιξη..

Παντού ένα μνημείο ο χρόνος…

Όλα θυμίζουνε ιέρειες που απορροφήθηκαν απ’ τα φεγγάρια
κι η γη κατάπιε τους χιτώνες τους.

Στο χάσιμο του φεγγαριού αν δεις καμιά φορά
κάτι ανεμίζει αρπαγμένο από κλαδί,       
λευκό κι ωραίο.

Και η αγνότητα να σφύζει στο τοπίο.



Μόνο την φαντασία αφήστε μου, μόνο την φαντασία…
Αυτό το γρηγορότερο ταξίδι του μυαλού.

15 Μαρτίου 2015

ΓΝΩΣΗ


Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής
μυρίζω γύρη των κυττάρων·

Ιδέες πολιορκητικές
σαν όρνεα σαρκοφάγα
έρχονται στο κεφάλι μου·

και πού θεός!

Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου
ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.
Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε-      σαν να ‘μαι
το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.

Και φως-

Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο
ξοδεύει όλον τον θάνατο.

Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε,      πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.

Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.
                                             
                                                                        21.10.2007



Έτσι όπως κι η θάλασσα γίνεται μελάνι








43.

Έτσι όπως κι η θάλασσα γίνεται μελάνι
Σιγά σιγά
Ένας θεός αναδύεται τρομερός
Καθίζει πάνω
Στα πέρα βράχια
Ενός νησιού
Μισοβουλιαγμένου.

Ωραία που ο Ευπαλίνος τα υπολόγισε!
Έτσι και στην ψυχή από τις δύο της μεριές εισβάλεις
Με σεβασμό στα ηθικά της περιβόλια.
Και καταδύεσαι αλήθεια φοβισμένος που η μοίρα θέλει άλλα         
Και  άλλα τελικά εσύ.
Ικέτη των σκληρόκαρδων θεών σου!

Το αίμα κατά βάθος είναι σαν αγρίμι-
Πάντα βαθαίνει ο ήχος του-
Συλλαβίζει εκδίκηση           
(κοίτα στις τραγωδίες)
Περισσέψαν οι ύβρεις        μα
Ο Ορέστης θα παραφυλά.

Το αίμα είναι μια επίδειξη της έκρηξης,
Είναι βαριά η ροή του,
Μοιράζεται τον θάνατο και την ζωή,
Ατάραχα.
Αιώνια.

Η θάλασσα απλώνει μες το απόγεμα,
Η ιστορία της μακραίνει.

Δεν ακούς την καρδιά σου παρά από της νύχτας την μεριά

Τότε που είναι πιο ξεκάθαρη η άποψη η άλλη…


                                                                                                   Ιούλιος 2008

Λιθάρια φυλακές του ήλιου κι αγριόχορτα




1ο.

Λιθάρια φυλακές του ήλιου κι αγριόχορτα
Βασανισμένα μέσα στην μεγάλη κάψα.

Δευτέρα.. 
      
Και ανυπεράσπιστη και εκκωφαντική!

Από έναν λαό τζιτζικιών που παίρνουν
Τ’ αυτιά των πεύκων.


                                                                       3.7.2008



Η πόλη…





Χορεύει  η πόλη σαν μια φιγούρα που κινείται σωστά
Κάτω από την μουσική επαγγελία.
Τα νέφη γεμίζουν μπαρούτι τα φυσίγγια της
Ο αέρας τρυπά τα αυτιά της κι ακούει
Άλλες φωνές κι άλλες αγάπες.
Του έρωτα το μυστικό αφήνει μια ψευδαίσθηση να πλανηθεί
Ως το καταραμένο σιωπηρό της ναυάγιο,
στο σημείο
Που την αγγίζει τελεσίδικα η φθορά.
Νιώθω την σιωπή να σαλεύει αργά όπως των ερπετών το κορμί
Και να καταπλακώνει την άμορφη θάλασσα που φυσά
Μια θύελλα ζεστή στα πνευμόνια του κόσμου.
Ξημέρωσε.
Η Κυριακή ντύνει με αισιοδοξία το παρόν των αισθημάτων μας
Και τα μπολιάζει με μια δύναμη που θ' αγαπήσετε, όπως εμείς, κι εσείς..


14 Μαρτίου 2015

Φυτρώνουν ζεστά τριαντάφυλλα..






4.



Φυτρώνουν ζεστά τριαντάφυλλα, ανθίζουν
γνώμες των λουλουδιών.

Πεταλουδίτσες του αέρα απόκοσμες
γράφουν πτήσεις
τρελά εγωιστικές
στο καθηλωτικά ανυπεράσπιστο γαλάζιο.

Το αβρό χέρι των ανέμων
τραβά την κουρτίνα της όρασης- να φανεί
που ψηλά ρεμβάζουν οι άγγελοι.

Ο τρόπος του φωτός
είναι ο τρόπος της καρδιάς
είναι ο τρόπος της αποκάλυψης.

Χοϊκές μνήμες
γίνονται δέντρα
παρόχθια
κοντά σε μία θάλασσα που απλώνεται
εμπνευσμένα γλαυκή..

Ο νυχτερινός ουρανός απλουστεύει
τον νου του ονειροπόλου..

Το σπίτι των υδάτινων αντανακλάσεων




Το σπίτι των υδάτινων αντανακλάσεων
με τους ιβίσκους
στην πίσω αυλή:
Ένα παλάτι των ανέμων που να φύγουν πάλι ήρθαν
μες την θερμοκρασία του Ιουνίου, εφτά
η ώρα το απόγεμα που ο κόσμος
βράζει από καημό και νοσταλγία..
Επάνω στην ταράτσα του ένα κυνηγητό το αεράκι
με τα πεσμένα πλατανόφυλλα.
Σκιές λευκές πετούνε πέρα οι γλάροι.
Ανοίγεται απρόσμενα η δυνατότητα να είναι δεν το είναι..
Ένας επιγραμματικός
άτσαλος, πνευματώδης
ήλιος ποτίζει με χρυσάφι τα φυτά.

(Εγώ να δεις αδιάβαστος που είμαι..
Από ποίημα, από φεγγάρι, από ψυχή-
μόνο να ξέρω ποδοβολητό της θλίψης κατορθώνω..

Όπως να μένω είμαι έγκλειστος στην κάμαρα
που κάποτε μου ναυαγεί κι όπως καράβι
με παρασέρνει στα ενδότερα
μιας θάλασσας κατάθλιψης..)

Ρόδος.. Ιούνιος 2009

Της πρωίας…




Όλες αντέγραψα τις εντολές του ρόδου της κοιλιάς σου
Σαν σκίρτημα πα' στο δικό μου το κορμί
Όλες και ήτανε το φως της αγκαλιάς σου
Φωτιά που έρχεται προτού με κάψει το φιλί.

Το σπίτι κλείσε να ερωτευτούμε όπως θέλει
σώμα που αφήνεται να πλέει σε δικό του ουρανό
Και ζήσε μέσα μου τα πάθη που δεν ξέρει
Αυτός που δεν λυτρώθηκε από κανένα βάσανο..

Κι αυτή η ένωση τα δύο σε ένα ως να χαράξει
Χωρίς μιλήματα και λόγια περιττά
Θα δώσει σχήμα στο κορμί της απουσίας
Και θα αναστηθούνε θαύματα αβρά..

Αιγόσθενα…




Τρέχουν τείχη ως την θάλασσα κι ο ήλιος
Νικάει κάποτε την συννεφιά, αγγίζοντας
Τον λόφο με τα πυρωμένα δάχτυλά του.
Ένα κοτσύφι παίζει κάτω από τα δέντρα, εκεί
Που η μέρα έρχεται σαν μια αμνάδα που
Την άνοιξη κυοφορεί και πάει
Στην στάνη απόμερα να φέρει
Την νέα ζωή στο φως.
Θάμνοι κινούνται λυρικά μες τον αέρα·
Η σιωπή φιλοξενήθηκε από την νύχτα και,
Τώρα που ξημερώνει, ο αντίλαλός της
Βοά μέσα στο πουθενά που ερειπώθη..
Ένας αχνός πολεμιστής προβάλει
Πάνω απ' το κάστρο, στην μεριά που τα αγκάθια
Σκαρφαλώνουν αργά πάνω στις άξεστες πέτρες
Που ξέρουν την γεωγραφία του τοπίου
Απ' έξω κι ανακατωτά. Στα μέρη
Που άλλοτε μια λόγχη σκουντουφλούσε
Στο χώμα- και μια πόρπη χλεύαζε πάνω απ' τον ώμο σου
Την αναντίρρητη αιωνιότητα..

                                                 14 Μαρτίου 2015


13 Μαρτίου 2015

Κυρά Τασία…




Βρες με πίσω από τοίχους σιωπής, στην αυλή
που το τριαντάφυλλο θέλει
τον όρθρο και η λεμονιά
καλημερίζει την λιακάδα νίβοντας το πρόσωπό της
με την πρωινή πάχνη που ντρέπεται
πάνω στα φύλλα..

Κυρά Τασία που δεν σ' είδα όταν έφυγες, κυρά Τασία
που, πιτσιρίκος, μου έδινες τα όμορφα ζαχαρωτά- που είσαι
στον νου μου σαν ένα λουλουδάκι που ωραία μαράθηκε
μέσα σε μια σελίδα
ενός βιβλίου με ποιήματα που αγαπώ.. κυρά Τασία..

Θυμάμαι ακόμη την φωνή σου- θα καλοκαίριαζε
και κένταγες τα ανθισμένα σου τραπεζομάντιλα, μισά
που κρέμονταν μέσα στην έμπνευση και τα μισά
μες του καιρού την απονιά.. Κυρά Τασία…

Ραγίζει η χώρα των παραμυθιών·
είσαι βγαλμένη από μια πραγματικότητα που αντιστέκεται·
είσαι βγαλμένη απ' τα παιδικάτα μου όνειρα- κυρά Τασία·
μ' ακολουθείς ως την ανυπαρξία που θα μπορέσω.

Στέκεσαι εκεί και δεν θυμώνεις με τις σκανταλιές μου
Στέκεσαι εκεί και είσαι ένα φως που μετά το κατάλαβα
Στέκεσαι εκεί που αναχαιτίζονται οι ζαβολιές μου από την μορφή σου
Στέκεσαι εκεί που όταν έσπασα το χέρι μου και που πονώ
Μου έδωσες αυτό που στην ψυχολογία είναι μέλι και στον πονεμένο το κουράγιο του..

Αφήνω τώρα αυτήν την σιγανή φωνή ν' αποτελέσει το μνημόσυνό σου
Το δίκαιο μνημόσυνό σου μέσα κι έξω από τον θάνατο
Και κλαίω έσω για εκείνα που χαθήκαν απ' το έξω μου
Κυρά Τασία- με τις αλήθειες που εσύ μου έφερες κοντά..



Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου