Ένα παιδί που βρήκε ένα φεγγάρι στο μπαλκόνι του…

και ένιωσε ότι δεν έχουν νόημα τα άλλα του παιχνίδια.

Σκίρτησε κάτι μέσα του, το αίμα του

γρηγόρεψε

υπογραμμίστηκαν τα πιο χαριτωμένα πράγματα που σου φυλάει η νύχτα

όταν την πιάνεις από την αρχή

και την διαβάζεις με υπομονή και δέος.

Ο πιτσιρίκος έκρυψε δυο δάκρυα που έπεσαν σαν τα μαργαριτάρια

μέσα στην γλάστρα κι άνθισαν.

Λες να του είπε κάτι ο Θεός;

Πάντως,

στην ανηφόρα τ’ ουρανού,

φάνηκαν

κάτι αιφνίδιες χαρές που έλουσαν το σκότος με έμπνευση.

Και το μεσάνυχτο

πήγαινε πρίμα κι ήτανε,

σε όλα του,

καθάριο μέλι..

Η Πύλη των Οραμάτων…

Αυτομόλησα και πουθενά δεν πήγα

που να ανήκει και κάπου.

Μπορεί η μνήμη να σκλαβώθηκε, μπορεί η θυσία να ατόνησε, μπορεί

η δημοκρατία να χωλαίνει

γιατί την ακρωτηριάζουν

φρικιαστικοί δέσποτες.

Αλλά είδα τα λουλούδια να είναι σαν κατεστραμμένα θυμιατά και τον κόσμο

να βαδίζει σκεφτικός κατά την Πύλη των Οραμάτων.

Στον αέρα ακούγονταν απόκοσμες φωνές από βασανισμένους που ζητούσαν

το δίκιο τους.

Βράδιαζε.

Οι συχνότητες ήταν ψηλές και τις αιχμαλώτιζαν τα ερτζιανά.

Ο θάνατος ορμούσε.

Ο κίναιδος της εξουσίας διψούσε για αίματα.

Να τα θυμηθώ όλα αυτά,

όταν θα ανοίξω την σελίδα της Ιστορίας μου να διαβάσω..

Ο φθινοπωρινός ήλιος χάδι και συνταγή με καρυκεύματα της έκπληξης..

Στο μανουάλι της πικροδάφνης άναψε κερί

Το σπουργίτι, και ύψωσε φωνή

Λαγαρή μέσα στο ηλιόλουστο μεσημέρι-

Χάχανα σκόρπια μες τον άνεμο

Από τα σχολιαρόπαιδα, χάχανα

Παίγνιο των ανέμων-

Έκλεισα τα βλέφαρα, πέρασε ο ήλιος στην καρδιά μου

Ο φθινοπωρινός ήλιος χάδι και συνταγή με καρυκεύματα της έκπληξης..

Αναρωτιέμαι πόσο είναι ιερά τα ιερά μου..

Συνεταιρίζομαι με την μοναξιά για να γράψω

αυτό το φλεγόμενο ύφος που αποκαλύπτει

μια άλλη των πραγμάτων πλευρά, την αόρατη.

Κι όπως δεν έχω ερείσματα και κέρδη από την πραγματικότητα, καταφεύγω

σε ονειρικές πόλεις όπου το φως περιλούει

τα σπίτια με έκπαγλη διάρκεια

και ροσόλι μιας μέθης ευγενικής.

Μουδιάζουν τα μέλη, ο στίχος είναι δόρυ που κραδαίνεται

μες τον αέρα από το μικρό χεράκι μιας μεγάλης φαντασίας..

Αναρωτιέμαι πόσο είναι ιερά τα ιερά μου.. Πόσο                                                           

ανεβαίνω ενώ μου μοιάζει να οπισθοχωρώ..

Μπορεί να σαρκώσει τον μύθο ο άνθρωπος; Μπορεί

να γεμίσει ασκούς που άδειασαν και να ζήσει

αποξαρχής τον αέρα που αναζωογονεί

την Άνοιξη των πραγμάτων;

Το ποίημα δικαιολογεί την αντιφατική όψη των πραγμάτων

Ένα άνοιγμα μισοτελειωμένο στην αρχή του βραδιού

Μια ρομφαία φεγγαριού που πατά στις ταράτσες και ξύνει

τις αιχμές των κεραιών

Ησυχία απόκοσμη

Τα άστρα ζωγραφίζουν την άρπα του θόλου

Στα καβαλέτα των δέντρων ο χρόνος ακουμπά τα πινέλα του

Το χρώμιο των νερών στενάζει

Μια μικρή παράγκα που μένει ο κηπουρός των ελπίδων

Ο κήπος αντηχεί ως τα μεσάνυχτα

Ομιλίες αγγέλων και συμπάθειες του Θεού

Το ποίημα δικαιολογεί την αντιφατική όψη των πραγμάτων

Από το Α ως το Ω το λεξιλόγιο καταδεικνύει την ευστοχία του Νοήματος

Βρίσκω αυτά που ψάχνω στο μηδέν που γεννά αριθμούς και αθροίσεις μες την αρπάγη της Φωτιάς..

Στην αντίδραση είναι η υγεία

Φρέσκος αέρας και μύθος της περιπέτειας

Αγώγι που σκορπίζεται στο θησαυροφυλάκιο της μέρας

Οι αγωνίες μας γίναν οι εφιάλτες μας

Δεν είναι ήσυχος ο ύπνος, μας κλέβουν την αναπνοή.

Τέτοιες εποχές ολέθρου δεν μπορούσα να το φανταστώ

Όλα είναι πικρά και ας τα αντιμετωπίζω με το ζάχαρό μου

Φαιδρότητες του υποκειμένου φαιδρότητες των κυβερνώντων

Μην τους πιστεύετε σας κοροϊδεύουν.

Η πολιτική είναι ένας στίβος λασπωμένος που συναντάς τον βόρβορο των αλαζόνων

Πίσω απ’ την αδιαφάνεια των πράξεων οι κλεπταποδόχοι λυμαίνονται το τοπίο

Η πατρίδα επωλήθη, η πατρίδα είναι ασύνορο σύνορο

Που το επιβουλεύονται οι ύαινες του πλανήτη.

Πρόσεχε αφελή μου πρόσεχε!

Στην αντίδραση είναι η υγεία, μην δεχτείς

Να παίζουν με το κουρασμένο μυαλό σου, πρόσεχε

Γίνε κυνηγός των φονιάδων!

Ξυπνώ και πίνω από το κρασί της μεθυστικής ευφωνίας..

 

Ο ήλιος είναι ποιητής ουρανού τε και όλων.

Από την Θήβα στην Αθήνα, σκορπά τα προικιά του.

Έξω από τα μεγάλα χωράφια, ο άνεμος εκσπερματώνει τις καλημέρες του

Και γονιμοποιεί την αφράτη κοιλιά της μέρας.

Κάτω από το χώμα, τα κόκαλα των νεκρών σαλεύουν καθώς το αλέτρι τραβά τον ύπνο τους μακριά, έως το όνειρο που λέγεται αιωνιότητα.

Βοιωτία ντελικάτη και αδέκαστη

Γη πανωραία και επική.

Η Αττική σε σμίγει σαν ένας ύμνος την ψυχή μου.

Ζω όπου με καλεί ο άκρατος συλλογισμός.

Κοιτώ τα κλήματα κοιτώ τον ελαιώνα

Κοιτώ το ξημέρωμα που αργά και σε λίγο με φτάνει.

Η ζωή κατακλύζει τις φλέβες μου.

Ξυπνώ και πίνω από το κρασί της μεθυστικής ευφωνίας..

Πεταλούδες

Πεταλούδες σαν γυμνές χίμαιρες, τις πλάθω
μες τα χέρια μου, τις ζυμώνω
με πάθος
και ομορφιά-

Εκείνες
σχηματίζουν τον κλοιό της χαράς και τείνουν

Να κάνουν το μυστήριο μεγαλύτερο.

Αβαρείς

Και ριγούσες
καθώς
τέμνουν την Ωραιότητα μιας Στιγμής και συνεφάπτονται

Με την γεωμετρική θέση ενός εμβαδού που δεν προσδιορίζεται- αλλά
βοά

Μέσα στο Σύμπαν,
πλάι στις λεμονιές,
θρυμματισμένο

Φωνήεν ενός κόσμου που μόνο οι ποιητές αντιλαμβάνονται, ενός

Κόσμου που χωρά στα,
κι όμως, Αχώρετα..

Η σκέψη ανήκει στο σύμπαν

Συγκινητικό βράδυ, αειθαλές

Μάλλον μες την ψυχή μου

Μοσχοβολά-

                       Το σκοτάδι του

                       Γκρεμίζει την ηρεμία των λίθων

                       Το φεγγάρι γανώνει τα φυτά-

Τα δέντρα έχουν αόριστα σχήματα,

Η πόλη φωταγωγείται

Ένα μελαγχολικό αεράκι ετοιμάζει την αγχόνη του-

                        Η προσευχή προσδιορίζει την σκέψη

                        Η σκέψη ανήκει στο σύμπαν

                        Όλα ανήκουν στον τέλειο κύκλο της αιώνιας επιστροφής..

Ψηλαφίζω ήλιους δημητριακούς και επικές ανεμώνες.

Ψηλαφίζω μονάζοντας κι έχω μοναχά την ψυχή μου.

Ψηλαφίζω ήλιους δημητριακούς και επικές ανεμώνες.

Νεφώσεις που βγάζουν σε κατάπληξη μιας βροχής, αέναο

Παιχνίδι να βαραίνει ο ουρανός

Θέλοντας τόκους αθωότητας.

Η Αττική μοιράζεται ανάμεσα στον χρόνο που θα έρθει και στον χρόνο που έφυγε.

Γλιστρά σαν ένα φίδι μέσα στα χορτάρια του Θεού.

Τα χρώματά της είναι αντίπαλα προς το φαιό.

Την λαβώνει η μουσική του μεσημεριού, την κάνει να ριγά.

Το ποίημα φανός θυέλλης ανοίγει μια θελκτική γαλαρία.

Η Ποίηση, σαν λύκαινα που τα μωρά θηλάζει μιας πόλης

Τόση ησυχία που, ο μαγνήτης της Αλήθειας μεγαλύνεται.

Το σκοτάδι σχηματίζει ένα δίχτυ που μέσα του πέφτουν

οι λυρικές κραιπάλες των άστρων.

Ραγισματιά αιφνίδια αποκτά ο ουρανός.

Η Ποίηση, σαν λύκαινα που τα μωρά θηλάζει

Μιας πόλης, στρέφεται προς το σεληνόφωτο και ουρλιάζει.

Να τα ακούσεις να τα δεις όλα, απόκοσμα.

Όπως η ιστορία γράφεται της νύχτας..

Βρέχει πάνω στην επικράτεια των ρόδων-

Βρέχει πάνω στην επικράτεια των ρόδων-

Η κομψή σταγόνα αφήνει την αγωνία της να δροσίσει το σύμπαν των μίσχων

Απόψε η μοίρα αποφασίζει δίκαια

Στο πανί επάνω γράφονται οι σκιές των ύπνων

Φιγούρες ενός θεάτρου που διδάσκει ήθη χρηστά

Ψιχαλίζει λοιπόν

Στο μυαλό, στην ψυχή μου…

Ξεχαρβαλώθηκε ο ειρμός

Ξεχαρβαλώθηκε ο ειρμός που οδηγούσε

την λογική στον κατεστημένο της δρόμο.

Μπορεί και η ανάγκη για νεωτερικότητες

να το ‘θελε να γίνουν όλα Γης Μαδιάμ..

Χρειάζεται και λίγη αναταραχή-δεν νομίζεις;

Να περπατάς και να υπερπηδάς τις λακκούβες

έτσι που να είναι σ’ εγρήγορση

και το κορμί και το μυαλό.. Λατρεύω

αυτή την άθληση να μην με παραδίδει

πουθενά η Στιγμή

παρά σε μία τάξη ολέθρου..

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις
Πλανόδια σαν σκέψη που δεν έχει ιθαγένεια
Ιερογλυφική τιτάνια και στενογραφημένη…
Με τα πλουμίδια σου και προπάντων εκείνο το πολύχρωμο όνειρό σου
Που φτάνει ως τα κουρασμένα βράδια μου..

Θεότητα που πια εκλείπει
Σώμα φωτεινό για να ο έρωτας μπει
Χρησμέ του αίματος, κώδικα της αθανασίας..

Λέω την παρουσία σου όταν μόνη σου είσαι
Όλα που θα μπορούσα μ' αισιοδοξία να σκεφτώ. Έρχεσαι
Από μέρη σιωπής
Για να με μάθεις να ωραία μιλάω.

Ρυάκι νικηφόρο των χρόνων μου!
Τώρα που με σκουριάζει πια η ζωή
Ξέρω πιο καλά μυστικά να φυλάω..

10.7.2011